Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 29/20 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal claiming legal inconsistency in state land lease contract procedure.

Geschäftsnummer IV CNP 29/20
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal regarding the legality of a state land lease contract procedure. The plaintiff argued that procedural flaws prevented her from signing the lease, but the court found no evidence of a significant legal inconsistency warranting review. Consequently, the appeal was rejected as unfounded under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal for a ruling on legal inconsistency is inadmissible unless the lower court's decision involves a significant and obvious error of law.

Schlagwörter

KI-generiert
legal inconsistency appeal state land lease contract procedural compliance Civil Procedure Code dismissal of appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 k.p.c.
Po pierwsze, żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie wydaje się odpowiadać pojęciu „niezgodności z prawem” w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Z tych powodów należy uznać, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest oczywiście nieuzasadniona w rozumieniu art. 4249 k.p.c., a tym samym konieczna jest odmowa przyjęcia jej do rozpoznania.
art. 4241 k.p.c
Po pierwsze, żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie wydaje się odpowiadać pojęciu „niezgodności z prawem” w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4249 k.p.c
Z tych powodów należy uznać, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest oczywiście nieuzasadniona w rozumieniu art. 4249 k.p.c., a tym samym konieczna jest odmowa przyjęcia jej do rozpoznania.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 29/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt IX Ca (…)w sprawie z powództwa J.W.‎przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa w W.Oddziałowi Terenowemu w O.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2021 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa dotyczy zawarcia umowy dzierżawy nieruchomości państwowej z powódką, na podstawie trybu przewidzianego w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarzuty podniesione w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem sprowadzają się do naruszenia przepisów dotyczących procedury zawarcia umowy, co ostatecznie - zdaniem skarżącej - doprowadziło do bezpodstawnego odmówienia jej możliwości zawarcia umowy. Żaden z zarzutów podniesionych w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem nie wydaje się jednak uprawdopodobniać w dostatecznym stopniu, by skarga mogła być uzasadniona.

Wynika to zarówno z konkretnych zarzutów podniesionych w skardze, jak również z ogólnego kierunku argumentacji skarżącej. Po pierwsze, żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie wydaje się odpowiadać pojęciu „niezgodności z prawem” w rozumieniu art. 4241 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że sprzeczność z prawem, o której mowa w tym przepisie, oznacza sprzeczność o ewidentnym i poważnym charakterze. Sprzecznością z prawem w rozumieniu tego przepisu nie jest więc każda sprzeczność z prawem, lecz jedynie sprzeczność „kwalifikowana” - która jest na tyle poważna, by uzasadniać odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za niezgodne z prawem orzeczenie.

Żaden z zarzutów sformułowanych w skardze nie wydaje się odpowiadać tej przesłance. Podniesione kwestie były już przedmiotem dość obszernych uwag Sądu Okręgowego. Na tym tle (biorąc także pod uwagę argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę) nie można także stwierdzić, by którakolwiek z tych kwestii mogła zostać rozstrzygnięta przez Sąd Okręgowy w rażąco niepoprawny sposób. Po drugie, nie ulega także wątpliwości (co zauważono zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i w odpowiedzi na skargę), z żadnego z przepisów mających zastosowanie w sprawie nie wynika, by skarżącej przysługiwało prawo do zawarcia umowy dzierżawy.

Decyzja w tym zakresie stanowiła wynik autonomicznej decyzji właściciela nieruchomości (Skarbu Państwa działającego przez właściwą statio fisci). W konsekwencji, ogólna teza postawiona w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem pozostaje w znacznej mierze wątpliwa. Z tych powodów należy uznać, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest oczywiście nieuzasadniona w rozumieniu art. 4249 k.p.c., a tym samym konieczna jest odmowa przyjęcia jej do rozpoznania. ke