Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 28/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal against appeal court order excluding specific judges as inadmissible under civil procedure code.

Geschäftsnummer IV CNP 28/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Nichteintreten / Unzulässig (Inadmissible)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a final order by the Court of Appeal that excluded specific judges from the case. The plaintiff argued the order was unlawful, but the Court found the appeal mechanism only applies to final judgments, not procedural orders. Consequently, the Court ruled the appeal inadmissible because the excluded order did not fall within the scope of the available legal remedy.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: The special remedy of declaring a final decision unlawful applies exclusively to final judgments of the second instance, not to procedural orders, rendering such an appeal inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
civil procedure code inadmissible appeal final judgment requirement procedural order exclusion judicial panel composition

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 § 1 k.p.c.
stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia
Art. 4248 § 1 k.p.c.
procesowej jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 98
art. 49 k.p.c
art. 4241 § 1 k.p.c
stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu
art. 4248 § 1 k.p.c
procesowej jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 98 k.p.c
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 98

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 28/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanego

zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa

kwotę

(sto

dwadzieścia)

postępowania kasacyjnego.

złotych

tytułem

kosztów

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

wydanego przez Sąd Apelacyjny w dniu 23 lutego 2012 r., w którym w oparciu o art.

49 k.p.c. wyłączono od rozpoznania sprawy imiennie wskazanych sędziów

orzekających w Sądzie Okręgowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia –

stosownie do treści art. 4241 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia

22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze -

przysługuje od

prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. W wyjątkowych sytuacjach, określonych w § 2 powołanego

przepisu, skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub

uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Powołany przepis określa zatem precyzyjnie, jakie orzeczenie wydane

w postępowaniu cywilnym może zostać zaskarżone tym środkiem zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

przysługuje bowiem od każdego orzeczenia, jakie zostało wydane przez sąd

a jedynie od tych, które w przepisach wyraźnie zostały określone. Tym samym, ten

szczególny środek przysługuje od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji

(art. 4241 § 1 k.p.c.), w sytuacjach wyjątkowych także od wyroków sądu pierwszej

instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.) oraz od postanowień wydanych w postępowaniu

nieprocesowym, które zostały określone w art. 519 2 k.p.c.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

wydanego przez Sąd Apelacyjny w dniu 23 lutego 2012 r., w którym w oparciu o art.

49 k.p.c. wyłączono od rozpoznania sprawy imiennie wskazanych sędziów

orzekających w Sądzie Okręgowym.

Mając na względzie treść art. 4241 § 1 k.p.c. w powołanym wyżej brzmieniu

należy stwierdzić, że orzeczenie zaskarżone skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie mieści się w hipotezie tego unormowania,

a w konsekwencji wniesienie tego środka zaskarżenia w zastanej sytuacji

procesowej jest niedopuszczalne (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna

(art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 98

k.p.c.