Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 22/18 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for lack of proven damage and failure to analyze alternative legal remedies.

Geschäftsnummer IV CNP 22/18
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appeal filed by M.M. against a final judgment dissolving co-ownership, ruling it failed to meet statutory requirements. The appellant claimed loss of property rights and personal injury but failed to prove actual financial damage or demonstrate that no other legal remedies existed. The court held that an unfavorable judgment does not automatically constitute damage and that the appellant, represented by counsel, could not cite personal circumstances like being abroad as a valid excuse for not seeking alternative relief.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal is inadmissible if the appellant fails to prove actual damage caused by the judgment or to demonstrate the unavailability of other legal remedies.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal admissibility proof of damage legal remedies analysis co-ownership dissolution costs of proceedings civil procedure law final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c.
Okoliczność, że wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
i orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Okoliczność, że wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4245 k.p.c
została spełniona.Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
i orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 22/18 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi uczestnika postępowania M. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt I Ns […], w sprawie z wniosku A.M.‎przy uczestnictwie M. M., J. M. i A. B. M.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2018 r., odrzuca skargę i zasądza od M. M. na rzecz A. M. i A. B. M. kwotę 4.050,00 (cztery tysiące pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.).

Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia bowiem wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).

Skarżący powinien przy tym przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ. i z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8). Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił, postrzegając szkodę jako „utratę prawa własności ½ części nieruchomości” na skutek wydania orzeczenia o zniesieniu współwłasności oraz doznaną w wyniku tego krzywdę. Okoliczność, że wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej nie musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego.

Poniesienie takiego uszczerbku w związku z nieuwzględnieniem roszczenia strona powinna wykazać, czego skarżący nie uczynił (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16, nie publ.; z dnia 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16, nie publ.). Na marginesie należy zauważyć, że Sąd dokonując zniesienia współwłasności zasądził na rzecz skarżącego spłatę biorąc pod uwagę wartość poczynionych nakładów przez uczestników postępowania.Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 140). Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności. Skarżący analizy takiej nie przedstawił, a swoją argumentację oparł na twierdzeniach, iż nie mógł zaskarżyć przedmiotowego orzeczenia, ponieważ „przebywał za granicą i zgubił telefon”.

Jednocześnie w tym czasie skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem nie można uznać, że przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. została spełniona.Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). aj