Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 14/15 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality as procedural and substantive grounds lack sufficient severity.

Geschäftsnummer IV CNP 14/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the appeal for unconstitutionality against a final judgment dismissing an appeal in a debt recovery case. The appellant argued violations of substantive and procedural law regarding contract interpretation and evidence evaluation. The court rejected these claims because the lower courts' interpretations were reasonable and procedural errors regarding evidence assessment fall outside the scope of this remedy.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: An appeal for unconstitutionality is a formal extraordinary remedy requiring a clear and obvious violation of fundamental legal principles, not merely a selection among possible interpretations or errors in fact-finding.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for unconstitutionality extraordinary remedy clear and obvious violation evidence assessment contract interpretation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 k.p.c.
Wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa, choćby okazała się ona nieprawidłowa, nie oznacza niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. (zob.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
z art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 227 k.p.c.
kwotę 1000 zł wraz z ustawowymi odsetkami.Skarżąca podniosła, że wyrok jest niezgodny z art. 227 w zw.
Art. 217 § 1 k.p.c.
Art. 230 k.p.c.
poprzez jego niezastosowanie; art. 230 k.p.c. poprzez uznanie niektórych twierdzeń powoda za przyznane; art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
230, art. 233 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 60 k.c.
oraz art. 60 k.c. Jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego, tj.
art. 233 § 1 k.p.c
230, art. 233 § 1 k.p.c.
art. 60 k.c
art. 217 § 3 k.p.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 14/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt IX Ga 75/14, w sprawie z powództwa M. M.‎przeciwko L. Spółce Jawnej z siedzibą w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r., odmawia przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwana „L. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, którym zasądzono na rzecz powoda M. M. kwotę 1000 zł wraz z ustawowymi odsetkami.Skarżąca podniosła, że wyrok jest niezgodny z art. 227 w zw. z art. 217 § 1, art. 230, art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 60 k.c. Jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego, tj. art. 60 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że oświadczenie woli pozwanej nie stanowiło odstąpienia od zawartej umowy przewozu, a także naruszenie prawa procesowego, tj. art. 227 w zw. z art. 217 § 3 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że oddalenie niektórych wniosków dowodowych przez Sąd pierwszej instancji było usprawiedliwione; art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie; art. 230 k.p.c. poprzez uznanie niektórych twierdzeń powoda za przyznane; art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wybiórczą ocenę zebranych dowodów.

Sąd Najwyższy zważył:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym mającym, poprzez zakwestionowanie zgodności z prawem orzeczenia, przesądzić o jednej z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa opartej na czynie niedozwolonym. Stanowi ona nadzwyczajny, sformalizowany środek procesowy, zatem przepisy ją regulujące powinny być wykładane ściśle (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, nie publ., z dnia 28 marca 2007 r., II CNP 124/06, nie publ., z dnia 25 marca 2009 r., V CNP 93/08, nie publ., z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, nie publ.).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury niezgodność musi mieć charakter kwalifikowany, a nadto oczywisty. Orzeczenie niezgodne z prawem to widocznie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawnej, uchybiające ogólnie przyjętym standardom rozstrzygnięć, któremu towarzyszy rażąco błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie prawa (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35; z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17).

Wybór jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa, choćby okazała się ona nieprawidłowa, nie oznacza niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2008 r., I CNP 116/07, nie publ.). Oznacza to, że nie każde uchybienie przepisom prawa może być podstawą uwzględnienia skargi, nawet jeżeli wystąpiło w toku postępowania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CNP 129/07, nie publ., z dnia 29 października 2008 r., IV CNP 45/08, nie publ.).W niniejszej sprawie Sądy meriti dokonały interpretacji oświadczenia woli w jeden z możliwych sposobów uzasadnionych metodologią wykładni prawa oraz zasadami logiki, ponadto wskazały, że nie udowodniono umocowania osoby korespondującej na tzw. komunikatorze do składania oświadczeń woli w imieniu pozwanej, stąd skarga oparta na tym zarzucie nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania Sądu Najwyższego.Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że zgodnie z art. 4244 zd. 2 k.p.c. podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Tymczasem powołane w skardze przepisy, tj. art. 227 w zw. z art. 217 § 1, art. 230, art. 233 § 1 k.p.c. wprost oparte są na twierdzeniu o wybiórczej ocenie dowodów i bezpodstawnym poczynieniu ustaleń objętych podstawą faktyczną rozstrzygnięcia.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (art. 42412 w zw. z art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n