Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CNP 1/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment as the judgment itself is the legal basis for the claimant's loss.

Geschäftsnummer IV CNP 1/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff argued the lower court erred in ruling on the date of mortgage deletion, claiming the judgment failed to address their request for retroactive deletion. The court held that since the final judgment itself was the source of the plaintiff's alleged loss, it could only be challenged if the judgment itself was flawed, not by attacking the date of execution within it.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 8 k.p.c.: A claim for invalidating a final judgment is inadmissible if the judgment itself constitutes the source of the party's loss, as the judgment must be the specific object of the challenge.

Schlagwörter

KI-generiert
stwierdzenie niezgodności z prawem wyrok prawomocny źródło szkody niedopuszczalna skarga księga wieczysta hipoteka przymusowa Sąd Najwyższy

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych
W ocenie skarżącego wyrok jest niezgodny z art. 24
Art. 21b, c ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym
Art. 11a ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym
art. 11a ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym (t.j.
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
Nr 43, poz.191) w związku z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.
Art. 424 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
Art. 424 § 8 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.
§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CNP 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Kozłowska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 kwietnia 2012 r.,

skargi M. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 października 2009 r., wydanego w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Naczelnika Urzędu

Skarbowego w Z.

o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym

w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym

1.

2. odrzuca skargę,

zasądza od M. G. na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5.400

(pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddającego

powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości

ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, Sąd Okręgowy

wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób,

że w celu uzgodnienia stanu prawnego ujawnionego w działach czwartych dwóch

ksiąg wieczystych wymienionych w sentencji wyroku, z rzeczywistym stanem

prawnym, nakazał Sądowi Rejonowemu wykreślenie ujawnionych tam hipotek

przymusowych zwykłych w kwotach po 304.927,35 zł z odsetkami ustawowymi,

wpisanych na rzecz Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w Z.

Od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

wniósł powód wskazując, że wyrok zaskarża w tym trybie „w części określającej

moment wykreślenia hipotek”. W ocenie skarżącego wyrok jest niezgodny z art. 24

ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 19 grudnia 19800 r.

o zobowiązaniach podatkowych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 496 ze zm.)

i art.21b, c ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym (t.j. Dz. U.

z 1989 r., poz. 147 wraz z nowelą z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie niektórych

ustaw regulujących zasady opodatkowania – Dz. U. z 1989 r. Nr 74, poz. 443) oraz

art. 11a ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym (t.j. Dz. U. z 1983 r.

Nr 43, poz.191) w związku z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz.1361 ze zm.). Niewłaściwa

wykładnia tych przepisów doprowadziła do orzeczenia o obowiązku wykreślenia

hipotek z dniem wydania orzeczenia zamiast, zgodnie z żądaniem pozwu i apelacji,

z mocą wsteczną, z dniem 28 października 1992 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Takie brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że

w tym trybie strona może kwestionować tylko wyrok istniejący, który nadto jest

źródłem doznanej przez nią szkody. Z treści skargi wynika tymczasem, że wyrok

Sądu Okręgowego uzgadniający treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym, przez nakazanie wykreślenia hipotek, co do zasady, zaspokaja interes

powoda, źródła zaś szkody skarżący dopatruje się w nieuwzględnieniu w tym

wyroku, wyrażonego, jak twierdzi, również w apelacji, żądania uzgodnienia treści

księgi (przez co skarżący rozumie wykreślenie wpisów), z dniem 28 października

1992 r. Nieuwzględnienie przeto apelacji powoda we wskazanej części powinno

było znaleźć wyraz w treści wyroku, przez orzeczenie o oddaleniu w tej części

apelacji. Brak takiego rozstrzygnięcia oznacza brak wyroku czyli brak substratu

zaskarżenia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia, które nie istnieje,

jest niedopuszczalna i jako taka, zgodnie z treścią art. 424 8 §1 k.p.c., podlegała

odrzuceniu.

Z tej zatem przyczyny, Sąd Najwyższy na podstawie powołanego przepisu,

orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym

należnych Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa wykonującej zastępstwo

procesowe pozwanego Skarbu Państwa orzeczono na podstawie § 13 ust. 5 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1348

ze zm.).