Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III UK 62/05 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation against early pension decision due to lack of legal issue requiring interpretation.

Geschäftsnummer III UK 62/05
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a lower court's dismissal of an insured woman's request for early retirement. The appellant argued that new evidence regarding her child's care needs should be considered under specific social insurance regulations. The court determined that the legal question was already clarified by a prior Supreme Court ruling, rendering the appeal inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal when no significant legal issue exists, no serious doubts require interpretation of legal provisions, and the appeal is obviously unfounded.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal dismissal early retirement pension social insurance rights lack of legal issue interpretation of provisions

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 114 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the social insurance fund
prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
§ 1 of the Decree of the Council of Ministers of 15 May 1989 on the right to early retirement of employees caring for children requiring special care
art. 233 § 1 of the Code of Civil Procedure
naruszeniu przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c.
art. 145 § 1 point 5, art. 149 and art. 151 § 1 of the Code of Administrative Procedure
oraz art. 145 § 1 pkt 5, art.
art. 393 § 1, 2 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 233 § 1 k.p.c
naruszeniu przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c.
art. 151 § 1 k.p
149 i art. 151 § 1 k.p.a.
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 393 § 2 k.p.c
W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.
art. 2 Konstytucji
w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Decision of the Supreme Court of 5 June 2003, III UZP 5/03

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III UK 62/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z wniosku G. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w R.

o wcześniejszą emeryturę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w R.

z dnia 20 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. wyrokiem z

dnia 200 stycznia 2005 r. oddalił apelację ubezpieczonej G. K. od wyroku Sądu

Okręgowego w T. z dnia 18 października 2004 r., którym oddalone zostało jej

odwołanie od decyzji Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R.,

wstrzymującej – po ponownym rozpatrzeniu uprawnień - wypłatę emerytury

przysługującej w związku z koniecznością sprawowania osobistej stałej opieki nad

dzieckiem.

Pełnomocnik ubezpieczonej wniósł kasację opartą na podstawie naruszenia

prawa materialnego - art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) w

związku z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w

sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się

dziećmi wymagającymi specjalnej opieki (Dz.U. Nr 28, poz. 149 ze zm.) oraz na

naruszeniu przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 145 § 1 pkt 5, art.

149 i art. 151 § 1 k.p.a. Wniosek kasacji obejmował uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny.

Konieczność przyjęcia kasacji do rozpoznania skarżący uzasadniał potrzebą

dokonania wykładni pojęcia „nowe dowody”, ujętego w art. 114 ustawy emerytalnej,

w związku z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5

czerwca 2003 r., III UZP 5/03.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c.

Potrzeba wyjaśnienia treści wskazanego w kasacji przepisu upadła w związku z

uchwałą z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 (OSNP 2003 nr 18, poz. 442), w

której

Sąd

Najwyższy

wprawdzie

uznał

za

oczywistą

niedopuszczalność

ponownego ustalenia prawa do świadczeń z tej tylko przyczyny, że organ rentowy

w wyniku ponownej oceny dowodu uzna go za niewiarygodny, lecz jednocześnie

wskazał na dopuszczalność wszczęcia postępowania o ponowne ustalenie prawa

do świadczeń na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach po

ujawnieniu przez rentowy okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji

przyznającej świadczenia, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich

wysokość. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że jeżeli w wyniku

pominięcia takich okoliczności zostanie przyznane świadczenie, do którego prawo

nie istniało, osoba pobierająca świadczenie nie może powoływać się na wyrażoną

w art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa. Ochrona praw nabytych nie

obejmuje bowiem praw, które zostały nabyte niesłusznie.

W związku z tym Sąd Najwyższy, po rozważeniu przesłanek określonych w §

1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania za uzasadnioną.