Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III UK 215/16 KI-generiert

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obvious legal error despite conflicting rulings on same evidence.

Geschäftsnummer III UK 215/16
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against a social security pension decision. The applicant argued that the first and second instance courts reached contradictory conclusions based on identical evidence, citing Article 398 § 1 point 4 of the Code of Civil Procedure. The court rejected this claim because the second instance court is legally required to independently evaluate evidence and cannot be deemed to have committed an obvious error merely by reaching a different conclusion than the lower court.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c.; The cassation appeal based on the ground of obvious error is admissible only if the challenged judgment is undeniably contradictory to fundamental legal provisions or resulted from a glaring error apparent without deep analysis, which requires the appellant to demonstrate a qualified violation of substantive or procedural law.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal admissibility obvious error standard second instance review independent evidence evaluation contradictory judgments

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 378 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 378 § 1 zd.
Art. 233 k.p.c.
Sąd drugiej instancji jest w tych okolicznościach zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 k.p.c. może wyciągnąć inne niż Sąd pierwszej instancji wnioski.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 233 k.p.c
Sąd drugiej instancji jest w tych okolicznościach zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III UK 215/16 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania W. M. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. ‎o emeryturę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 czerwca 2016 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (...) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w T. z 3 grudnia 2015 r., zmieniający decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. (organ rentowy) z 10 września 2015 r. i przyznający W. M. (wnioskodawca) prawo do emerytury w obniżonym wieku, w ten sposób, że oddalił odwołanie wnioskodawcy.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawca upatruje w wydaniu w przedmiotowej sprawie rozbieżnych orzeczeń przez Sąd pierwszej i drugiej instancji, mimo iż Sądy te orzekały w oparciu o ten sam materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawcy organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż oparcie skargi kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy kasacyjne wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej, wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (postanowienia Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, LEX nr 864056; z 25 września 2007 r., I PK 136/07, LEX nr 885052).

Obowiązkiem skarżącego jest zatem przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Powyższe wymagania nie zostały spełnione we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnego do rozpoznania, sformułowanym przez wnioskodawcę. Pomijając kwestię braku należytego uzasadnienia wniosku, Sąd Najwyższy wskazuje, że nie można uznać za rażące naruszenia prawa okoliczności wydania przez Sąd pierwszej i drugiej instancji odmiennego rozstrzygnięcia, w oparciu o ten sam materiał dowodowy.

Zgodnie z art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c., sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji. W judykaturze wyjaśniono, że rozpoznanie sprawy oznacza, iż sąd drugiej instancji - w granicach zaskarżenia - dokonuje samodzielnej jurydycznej oceny dochodzonego roszczenia, konfrontując ją z zaskarżonym orzeczeniem oraz stojącymi za nim motywami (uchwała Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6, poz. 55). Sąd drugiej instancji jest w tych okolicznościach zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 k.p.c. może wyciągnąć inne niż Sąd pierwszej instancji wnioski.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.