Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III SK 66/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for non-legal issue and finality of administrative decision.

Geschäftsnummer III SK 66/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the President of the Electronic Communications Office against the appellate court's decision. The appellant argued that the lower court erred in treating a specific administrative decision as final and binding, citing constitutional and procedural violations. The court rejected the appeal because the legal question raised did not pertain to the grounds of the cassation and the contested decision was indeed final due to the expiration of appeal deadlines.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c.; Art. 7 Konstytucji RP; Art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 16 § 1 k.p.a. – A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised does not relate to the grounds of the appeal or if the contested decision was final due to the expiration of appeal periods.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal dismissal final administrative decision exhaustion of remedies procedural grounds telecommunications law

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 391 § 1 k.p.c.
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 316 § 1 k.p.c.
w związku z art. 316 § 1 k.p.c.
Art. 7 Konstytucji RP
oraz art. 7 Konstytucji RP przez przyjęcie, że prawomocne uchylenie decyzji
Art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego
skutkiem ex tunc oraz naruszenie art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w
Art. 16 § 1 k.p.a.
związku z art. 16 § 1 k.p.a. przez uznanie, że decyzja MTR 2008 nie była decyzją
Art. 479(64) § 2 k.p.c.
świetle art. 479(64) § 2 k.p.c. uzasadnione jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie
Art. 398 § 1 k.p.c.
kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na
Art. 398 § 2 k.p.c.
kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na
art. 391 § 1 k.p.c
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c
w związku z art. 316 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III SK 66/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej M. T. Spółki Akcyjnej w R.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 maja 2013 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 10 maja 2013 r., oddalił apelację Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 28 czerwca 2012 r. Prezes Urzędu

zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu

orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c.

oraz art. 7 Konstytucji RP przez przyjęcie, że prawomocne uchylenie decyzji

Prezesa Urzędu z 30 września 2008 r., zwanej decyzją MTR 2008 nastąpiło ze

skutkiem ex tunc oraz naruszenie art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w

związku z art. 16 § 1 k.p.a. przez uznanie, że decyzja MTR 2008 nie była decyzją

ostateczną.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy w

świetle art. 479(64) § 2 k.p.c. uzasadnione jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie

decyzji Prezesa Urzędu określającej wysokość opłat za dostęp telekomunikacyjny

ma skutek ex tunc, czy też skutek ex nunc.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania. Sformułowane w niej zagadnienie prawne, oparte

na art. 479(64) § 2 k.p.c., nie jest zagadnieniem prawnym sprawy, ponieważ nie

pozostaje w żadnym związku z podstawami skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada

2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 24 września 2013 r., III SK 1/13 i

powołane tam orzecznictwo). Na podstawy te składają się art. 391 § 1 k.p.c. w

związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 206 ust. 1

Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 16 § 1 k.p.a. Podstawy skargi nie

obejmują natomiast art. 479(64) § 2 k.p.c.

Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że sformułowana

przez Prezesa Urzędu teza, zgodnie z którą wydana w niniejszej sprawie decyzja,

określana mianem decyzji MTR 2008, miała ostateczny charakter, w sytuacji gdy

została (skutecznie) zaskarżona do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, jest oczywiście błędna. Decyzja MTR 2008, pomimo

jej

zaskarżenia

odwołaniem,

wiązała

jej

adresata

za

sprawą

rygoru

natychmiastowej wykonalności. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ostateczna, to

taka decyzja, która nie została zaskarżona w przewidzianym w prawie terminie.

Dodatkowo należy wziąć pod uwagę, że powołane w podstawach skargi

przepisy art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji

RP, z uwagi na ich treść, nie mogły zostać naruszone przez Sąd Apelacyjny w

sposób opisany w zarzutach skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu.

Stwierdzając zatem, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg

kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.