Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III RN 157/00 KI-generiert

Supreme Court allows extraordinary review against administrative rejection of tax loss verification decision.

Geschäftsnummer III RN 157/00
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court set aside the Chief Administrative Court's dismissal of a company's appeal regarding a tax audit finding. The lower court had incorrectly classified the audit result as a non-justiciable administrative act rather than a taxable decision. The court ruled that since the audit determined tax liabilities, it constituted a taxable decision subject to judicial review, thereby invalidating the lower court's procedural rejection.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; Art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej: An audit result determining tax liabilities constitutes a taxable decision subject to administrative court jurisdiction, not a non-justiciable administrative act.

Schlagwörter

KI-generiert
extraordinary review tax loss verification taxable decision administrative jurisdiction audit result classification

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
kontroli” nie należy do kategorii określonych w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, podlegających zakresowi działania sądu administracyjnego.
Art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej
dotyczących „podatków” w rozumieniu art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej.
Art. 28 ustawy o kontroli skarbowej
postanowienia - istotne wydaje się zwrócenie uwagi na art. 28 ustawy o kontroli
Art. 393 § 1 KPC
postanowieniu brakuje niezbędnych ustaleń faktycznych (por. art. 393 11 § 1 i § 2
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 18 kwietnia 2002 r.

III RN 157/00

Weryfikacja w wyniku kontroli skarbowej straty określonej przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych następuje w formie decyzji organu kontroli skarbowej.

Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Andrzej Kijowski, Herbert Szurgacz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2002 r. sprawy ze skargi

„F.E.” Spółki z o.o. w W. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu

Kontroli Skarbowej w W. z dnia 27 sierpnia 1999 r. w przedmiocie rozliczenia z budżetem, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 24 lutego 2000 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi

Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w

Warszawie odrzucił skargę „F.E.” Spółki z o.o. w W. na wynik kontroli Inspektora

Kontroli Skarbowej z UKS w W. z dnia 27 sierpnia 1999 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia NSA stwierdził, że zaskarżony „wynik

kontroli” nie należy do kategorii określonych w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, podlegających zakresowi działania sądu administracyjnego. Skarga bowiem nie

może dotyczyć sytuacji, kiedy obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa. Taka

sytuacja - zdaniem NSA - zachodzi co do zaskarżonego wyniku kontroli, który dotyczy w istocie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych. Niepodporządkowanie się przez podatnika normie prawnej skutkuje wszczęcie postępowania podat-

kowego i wydanie decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Ochrona

praw uczestników tego postępowania zrealizowana jest w postępowaniu podatkowym i na drodze kontroli sądowej decyzji podatkowych. Wynik kontroli o jakim mowa

w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej nie może stanowić konkurencyjnego trybu konkretyzacji obowiązków podatkowych.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone rewizją nadzwyczajną Prezesa

Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zarzucił rażące naruszenie art. 16 ust. 1

pkt 4 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (jednolity tekst: Dz.U. z 1999 r. Nr 54, poz.

572) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78, poz. 483). Powołując wskazane

podstawy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w

Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej

podniesiono co następuje.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że po przeprowadzeniu w okresie od

marca do sierpnia 1999 r. postępowania kontrolnego ustalono w zaskarżonym wyniku kontroli, że „F.E.” dokonując rozliczenia z budżetem za 1997 r. nie wykazała w

złożonej deklaracji podatkowej dochodu, lecz stratę (art. 7 ust. 2 i art. 25 ust. 1

ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), którą zawyżyła o 612.731 zł.

Wprawdzie przepisy powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

nie dają podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie korekty straty wykazanej

przez podatnika w deklaracji podatkowej, gdyż ewentualny spór co do wysokości

straty może być przedmiotem decyzji dotyczącej wysokości podatku dochodowego

za rok następny, w przypadku gdyby podatnik chciał pokryć stosowną część tej straty

według zasad określonych w art. 7 ust. 4 tej ustawy, to jednak w świetle art. 24

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze

zm.), która ma zastosowanie w sprawie - właściwy organ ma obowiązek wydania

takiej decyzji. Konsekwencją poniesienia przez podatnika straty w określonej wysokości są jego uprawnienia do ulgi w rozumieniu art. 3 pkt 6 Ordynacji podatkowej,

przewidzianej w art. 7 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Według Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywiste jest, iż organ kwestionujący określenie wysokości straty zawarte w deklaracji podatkowej spółki „F.E.”

obowiązany był określić jej rzeczywistą wysokość w formie prawnej decyzji. Określe-

nie bowiem przez organ rzeczywistej wysokości straty mieści się w pojęciu ustaleń

dotyczących „podatków” w rozumieniu art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej. Wprawdzie inspektor kontroli skarbowej nazwał wydany przez siebie akt „wynikiem kontroli”, to jednak nie ma to wpływu na zakwalifikowanie tego aktu do kategorii

decyzji, skoro zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawiera on oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie oraz

podpis osoby reprezentującej organ administracji (wyrok NSA z 20 lipca 1981 r., SA

1163/81, OSPiKA 1982 nr 9-10, poz. 169). Niezależnie od tego w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej stwierdzono, że poza jej rozważaniami pozostaje kwestia właściwości inspektora kontroli skarbowej do określenia, na podstawie art. 24 Ordynacji

podatkowej, wysokości straty poniesionej przez Spółkę, a więc czy ustalenia dotyczące wysokości straty są „ustaleniami dotyczącymi podatków” w rozumieniu art. 24

ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o kontroli skarbowej. Nawet bowiem gdyby przyjąć, że

inspektor kontroli skarbowej nie jest właściwy w tego rodzaju sprawach, to odrzucenie skargi byłoby również wadliwe. Naruszałoby bowiem rażąco art. 45 ust. 1 Konstytucji i art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W objętym skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego akcie administracyjnym wydanym przez właściwego Inspektora Kontroli Skarbowej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontroli skarbowej, podatnik został zobowiązany do

skorygowania deklaracji CIT-8 za 1997 r. w zakresie straty, którą - według ustaleń

kontroli skarbowej - bezzasadnie zawyżył. Jest to zawarte w akcie nazwanym „wynikiem kontroli”, rozstrzygnięcie w przedmiocie, który należy do spraw poddanych

określeniu w drodze decyzji (por. art. 24 Ordynacji podatkowej). Skoro w zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego akcie administracyjnym rozstrzygnięto

o określonym zobowiązaniu, określonego podmiotu, w kwestii ustawowo zastrzeżonej do decyzyjnego rozstrzygania - to już tylko z tego powodu - należało uznać, że

zasadne są podstawy rewizji nadzwyczajnej, wskazujące na bezpodstawność przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu, jakoby skarga była niedopuszczalna. W szczególności, gdyby nawet ograniczyć ocenę prawną do tych przesłanek, które przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to przecież w powołanym przepisie zostały pod-

dane kognicji sądu administracyjnego „akty lub czynności z zakresu administracji

publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa”. Zaskarżony akt - jak to wyżej przedstawiono - niewątpliwie należał do kategorii aktów rozstrzygających o obowiązku podatnika

wynikającym z przepisów prawa. W związku z powyższym należało uznać, że w

każdym razie nie nasuwa żadnych wątpliwości to, że Naczelny Sąd Administracyjny

nie powinien uchylić się od rozpoznania przedmiotowej skargi. Natomiast w stosunku

do podstaw zaskarżonego postanowienia, kwestię wtórną stanowi ocena tego, czy

zaskarżony akt, wbrew swej nazwie, stanowi w istocie - jak twierdzi wnoszący rewizję

nadzwyczajną - decyzję, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej. Pozostawiając tę kwestię do właściwego wyjaśnienia, gdyż w zaskarżonym

postanowieniu brakuje niezbędnych ustaleń faktycznych (por. art. 393 11 § 1 i § 2

KPC), wystarczy jedynie zauważyć, że z art. 24 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej

wyraźnie wynika, że w formie „wyniku kontroli” (por. pkt 2 tego ustępu) inspektor

kończy postępowanie kontrolne wtedy - „gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości

innych niż wymienione w pkt 1 lub gdy nieprawidłowości nie stwierdzono”. W tych

natomiast wszystkich kwestiach, gdy ustalenia dotyczą podatków, których określenie

lub ustalenie należy do właściwości urzędów skarbowych - to z mocy expressis verbis brzmiącego postanowienia z pkt 1, inspektor wydaje „decyzję lub decyzje w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa”. Ponadto nawiązując do przedstawionej wyżej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego

postanowienia - istotne wydaje się zwrócenie uwagi na art. 28 ustawy o kontroli

skarbowej (jednolity tekst: Dz.U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572), według którego przepisu

art. 24 ust. 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli ustalenia inspektora dotyczą spraw zakończonych decyzją organu podatkowego. W takim przypadku organ kontroli skarbowej

nie może rozstrzygać w przedmiocie już rozstrzygniętym decyzją organu podatkowego. Jeżeli jednak takiej decyzji nie było, to inspektor kontroli skarbowej niewątpliwie jest organem, który jest uprawniony do wydania decyzji dotyczącej podatków między innymi - określającej stratę.

Z powyższych przyczyn, uznając że rewizja nadzwyczajna miała usprawiedliwione podstawy, Sąd Najwyższy uwzględnił ją w myśl art. 39313 § 1 KPC.