Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept request for judgment reasoning filed after the statutory deadline. The appeal is inadmissible because no appeal mechanism exists for such refusals in misdemeanor proceedings. The court leaves the appeal without examination due to lack of jurisdiction. The court clarifies that the appeal is inadmissible because no appeal mechanism exists for such refusals in misdemeanor proceedings. The court leaves the appeal without examination due to lack of jurisdiction.

Sygn. akt III KZ 80/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie W. T.ukaranego z art. 97 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2016 r., zażalenia ukaranego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt V Ka (...), o odmowie przyjęcia jego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt V Ka (...) - wobec złożenia wniosku po terminie postanowił: pozostawić zażalenie bez rozpoznania UZASADNIENIEW.

T., któremu prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt V Ka (...), przypisano popełnienie wykroczenia z art. 97 k.w., złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego orzeczenia, który wpłynął do tego Sądu w dniu 3 października 2016 r. W tej sytuacji, zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia tego wniosku jako wniesionego po terminie. W uzasadnieniu tego zarządzenia podano, że ukarany był obecny na ogłoszeniu wyroku, którym utrzymano w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji i został wówczas prawidłowo pouczony o 7-dniowym terminie do złożenia przedmiotowego wniosku liczonym od daty wydania orzeczenia, którego jednak nie dotrzymał.

Na zarządzenie to ukarany wniósł zażalenie, w którym podniósł, że na rozprawie odwoławczej w dniu ogłoszenia wyroku został pouczony, iż wyrok zostanie mu doręczony na adres domowy, co jednak nie nastąpiło. Zażalenie to zostało przyjęte i przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Wniesione zażalenie – jako niedopuszczalne - nie podlega rozpoznaniu. Materiały sprawy wskazują, że ukarany stawił się na rozprawę odwoławczą w dniu 25 sierpnia 2016 r. i po ogłoszeniu orzeczenia został pouczony (choć w zażaleniu twierdzi, że uczyniono to wadliwie), a mimo to omawiany wniosek sporządził dopiero w dniu 3 października 2016 r.

Przepis art. 107 § 2 k.p.w. stanowi zaś wyraźnie, że uzasadnienie wyroku utrzymującego w mocy wyrok sądu pierwszej instancji sporządza się wyłącznie na żądanie strony, złożone w terminie zawitym 7 dni od daty wydania wyroku przez sąd odwoławczy.Rzecz jednak w tym, że skarżącemu w ogóle nie przysługiwało uprawnienie do zaskarżenia zarządzenia o odmowie przyjęcia jego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego.Na gruncie procedury wykroczeniowej w postępowaniu odwoławczym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji (art. 109 § 1 k.p.w.).

Te ostatnie przepisy wyraźnie przewidują zaś odpowiednie stosowanie art. 422 k.p.k. (art. 82 § 1 zdanie drugie k.p.w.). Tym samym przyjąć należy, że również w postępowaniu odwoławczym będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 422 k.p.k. (w tym jego § 3), wprawdzie nie poprzez art. 109 § 2 k.p.k. przewidujący recypowanie przepisów kodeksu postępowania karnego, ale w oparciu o wspomniany art. 109 § 1 k.p.w. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej.

Z urzędu zauważyć należy,że niewłaściwie został użyty w art. 109 § 1 k.p.w. zwrot „niniejszego rozdziału”. Przepis ten zmieszczony został bowiem w „dziale” zatytułowanym „Środki odwoławcze”. W tej części kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie ma bowiem struktury podziału tekstu prawnego jaką jest „rozdział”. W jednostkach redakcyjnych art. 109 k.p.w., jako przepisu odsyłającego, różny jest zakres przedmiotowy odesłania. W § 1 zawarte jest odesłanie wewnętrze o charakterze ogólnym, tj. do całej grupy przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia regulujących postępowanie przed sądem pierwszej instancji, zaś w § 2 odesłanie zewnętrze o charakterze enumeracyjnym do wymienionych przepisów kodeksu postępowania karnego.

Od razu należy wskazać, że są to przepisy dotyczące postępowania odwoławczego zamieszczone w dziale IX k.p.k. Zastosowana w art. 109 § 1 k.p.w. technika legislacyjna poprzez ogólne odesłanie pozwala na stosowanie także innych przepisów odsyłających zamieszczonych w dziale VIII kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Takim przepisem jest art. 82 § 1 zdanie drugie k.p.w. Przepis ten odsyła do wymienionych w nim przepisów kodeksu postępowania karnego dotyczących postępowania przed sądem pierwszej instancji, w tym do art. 422 k.p.k.

Takie kaskadowe odesłanie pozwala na stwierdzenie, że w postępowaniu odwoławczym w sprawach o wykroczenia na podstawie art. 109 § 1 k.p.w. odpowiednie zastosowanie mają także przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy działu VIII kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia do nich odsyłają.Użyty w art. 109 § 1 k.p.w. zwrot „odpowiednio” pozwala na dokonanie modyfikacji przepisu stosowanego także w sposób pośredni, bo poprzez dalsze odesłanie, tak jak w przypadku art. 422 k.p.k. (art. 82 § 1 zdanie drugie k.p.w.).

Z art. 422 § 3 k.p.k. wynika, że prezes sądu odmawia przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, jeżeli złożono go po terminie (zdanie pierwsze), przy czym na zarządzenie to przysługuje zażalenie (zdanie drugie). „Odpowiednie” stosowanie tego przepisu w postępowaniu odwoławczym na gruncie procedury wykroczeniowej następuje z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania i przepisów je regulujących. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia nie przysługuje stronom kasacja. Powyższe oznacza zaś, że nie można przyjmować właściwości Sądu Najwyższego do rozpoznawania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku strony o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, jako decyzji o charakterze okołokasacyjnym.

Zauważyć też trzeba, że przepisy kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na odmowę przyjęcia omawianego tu wniosku do tzw. instancji poziomej. Tym samym trzeba przyjąć, że odpowiednie stosowanie poprzez art. 109 § 1 k.p.w. przepisu art. 422 § 3 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w oparciu o przepisy procedury wykroczeniowej oznacza, że zastosowanie znajdzie jego zdanie pierwsze co do wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia omawianego tu wniosku, zaś nie będzie mogło być stosowane jego zdanie drugie dotyczące możliwości wniesienia zażalenia na powyższą decyzję.

Zażalenia takiego nie przewiduje bowiem żaden przepis kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ani prawidłowa wykładnia przepisów związana z odpowiednim tylko stosowaniem w procedurze wykroczeniowej art. 422 § 3 k.p.k., uwzględniająca specyfikę postępowania w sprawach o wykroczenia. W realiach niniejszej sprawy prawidłowo zatem przyjęto, że dopuszczalne w procedurze wykroczeniowej jest wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, choć wskazano błędną podstawę tej decyzji w postaci art. 107 § 2 k.p.w.

Przepis ten reguluje zasady sporządzania uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Wbrew ustawie przyjęto jednak zażalenie i przekazano Sądowi Najwyższemu do rozpoznania, pomimo że organowi temu takiej kompetencji ustawa nie przyznała.W konsekwencji wcześniejszych wywodów przyjąć trzeba, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne z mocy ustawy, a skoro zostało przyjęte, Sąd Najwyższy, na podstawie z art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. pozostawił je bez rozpoznania.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie. r.g.