Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KO 35/21 KI-generiert

Supreme Court dismisses retrial request as clearly unfounded due to lack of formal defects and incorrect legal basis.

Geschäftsnummer III KO 35/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial under Article 545 § 3 of the Code of Criminal Procedure, citing its obvious lack of merit. The defendant argued that a Constitutional Court ruling invalidated the mandatory execution of suspended sentences, but the Court clarified this ruling applied to a different legal provision and timing. Consequently, the Court determined the request was procedurally flawed and substantively incorrect, leading to its dismissal.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 540 § 2 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.: A Constitutional Court ruling on the constitutionality of a provision does not constitute a ground for retrial if the ruling was issued after the contested decision or if the provision in force at the time of the decision was not the one under review.

Schlagwörter

KI-generiert
retrial request suspended sentence mandatory execution Constitutional Court ruling clearly unfounded procedural defect Article 545 k.p.k. Einstellung der Invalidenversicherungsleistungen

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 545 § 3 k.p.k.
akt II Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
art. 540 § 2 k.p.k.
z art. 540 § 2 k.p.k., wystąpił o wznowienie postępowania w opisanej sprawie.
art. 75 § 1 k.k.
Wyrokiem tym, wydanym na gruncie ówczesnego brzmienia art. 75 § 1 k.k., Trybunał uznał, że „art.
art. 75 § 2 k.k.
akt II 1 Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 75 § 2 k.k. zarządził wobec A.
art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
553, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odstąpienia przez sąd od zarządzenia wykonania kary w sytuacji, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, jest niezgodny z art. 45 ust.
art. 286 § 1 k.k
A.skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.
art. 545 § 3 k.p.k
akt II Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 75 § 2 k.k
akt II 1 Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 75 § 2 k.k.
art. 286 § 3 k.k
Z uzasadnienia wynika, że powodami tej decyzji było uznanie, że w okresie próby skazany rażąco naruszył porządek prawny popełniając przestępstwo z art. 286 § 3 k.k.
art. 542 k.p.k
A., powołując się na art. 542 k.p.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KO 35/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie A. A.skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i in. na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 31 sierpnia 2021 r., w przedmiocie wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt II AKzw [...], utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w R.z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt II Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w R. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt II 1 Ko [...] (II K [...]), na podstawie art. 75 § 2 k.k. zarządził wobec A. A. wykonanie kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem tego Sądu z dnia 3 października 2016 r. w sprawie II K [...]. Z uzasadnienia wynika, że powodami tej decyzji było uznanie, że w okresie próby skazany rażąco naruszył porządek prawny popełniając przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., za które prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 września 2020 r., sygn. akt II K [...], został skazany na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, nadto że uchyla się od uiszczenia grzywny (była wymierzona w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł każda).Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego, Sąd Apelacyjny w [...] postanowieniem z dnia 8 marca 2021 r., sygn. akt II AKzw [...], utrzymał w mocy postanowienie Sądu I instancji.Pismem z dnia 25 kwietnia 2021 r. skazany A.

A., powołując się na art. 542 k.p.k. w zw. z art. 540 § 2 k.p.k., wystąpił o wznowienie postępowania w opisanej sprawie. Jednocześnie z uwagi na wymóg art. 545 § 2 k.p.k. zwrócił się o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w postępowaniu wznowieniowym, jak też o wstrzymanie wykonania kary.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek skazanego jest dotknięty brakami formalnymi, w tym polegającym na niesporządzeniu wniosku przez podmiot fachowy, czego skazany jest świadomy. Niecelowe byłoby jednak podejmowanie decyzji w przedmiocie wyznaczenia mu obrońcy z urzędu, bowiem nie ulega wątpliwości, że w oparciu o art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

Z powołanego przez skazanego przepisu (art. 540 § 2 k.p.k.) oraz treści wniosku wynika, że za przesłankę wznowienia postępowania uważa on wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., SK 9/10 (OTK-A 2013/6/79). Wyrokiem tym, wydanym na gruncie ówczesnego brzmienia art. 75 § 1 k.k., Trybunał uznał, że „art. 75 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości odstąpienia przez sąd od zarządzenia wykonania kary w sytuacji, gdy wobec skazanego ponownie orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Skazany nie dostrzegł, że z zasadniczego powodu wyrok ten nie może prowadzić do wznowienia postępowania w jego sprawie, której przedmiotem było zarządzenie wykonania pierwotnie zawieszonej kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Mianowicie przepis art. 540 § 2 k.p.k. ma zastosowanie w przypadku, kiedy najpierw określony przepis prawny był podstawą wydania orzeczenia, a następnie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą. W sprawie A. A. tak nie było, bowiem sądy obu instancji orzekały po dacie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, SK 9/10.

Nadto autor wniosku nie dostrzegł, że wspomniany wyrok dotyczył art. 75 § 1 k.k. w ówczesnym brzmieniu, który przewidywał obligatoryjne zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności, gdy w okresie próby kolejnym wyrokiem skazanemu za przestępstwo umyślne prawomocnie wymierzono karę pozbawienia wolności, także z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W dacie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec A. A. przepis ten miał inne brzmienie, dostosowane do wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ważniejszy jest jednak fakt, że w sprawie skazanego miał zastosowanie nie art. 75 § 1 k.k., ale art. 75 § 2 k.k. przewidujący fakultatywne zarządzenie wykonania kary, który przez Trybunał Konstytucyjny nie był kwestionowany, zwłaszcza po dacie wydania prawomocnego postanowienia w sprawie skazanego.W obszernym piśmie skazany podniósł inne jeszcze okoliczności, które – jego zdaniem – wskazują, że zarządzenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności było decyzją nieprawidłową.

Np. kwestionował, że w okresie próby rażąco naruszył porządek prawny, twierdził, że niezapłacenie grzywny nie powinno rzutować na zarządzenie wykonania kary, jak też wskazywał, że chociaż obrońca sporządził zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, to wobec późniejszego wypowiedzenia przez adwokata stosunku obrończego nie miał należytej pomocy prawnej w przedmiotowym postępowaniu wykonawczym (obrona nie była obligatoryjna). Nadmienił również, że postanowieniem Sądu (Apelacyjnego) z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt II AKzw [...], „umorzono rozpatrzenie” jego osobistego zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.

W związku z tym należy wskazać, że kwestie te musiały pozostać poza polem widzenia Sądu Najwyższego, który nie jest sądem „III instancji”, mogącym kontrolować zasadność decyzji sądów powszechnych w przedmiocie zarządzenia wykonania kary. W polu tym pozostawała wyłącznie przesłanka, która według skazanego nakazywała wznowienie postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania kary, ta jednak – co wyżej wykazano – nie zaistniała. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.