Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KO 1/09 KI-generiert

Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. as an exceptional measure not for administrative staffing issues.

Geschäftsnummer III KO 1/09
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed a request to transfer a criminal case to another court of equal jurisdiction. The defendant argued for the transfer, but the court found no reasonable doubts regarding the competent court's ability to handle the case. The court ruled that Article 37 of the Code of Criminal Procedure is an exceptional provision that cannot be used to solve administrative staffing problems within the judiciary.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 37 k.p.k.; The provision is exceptional and cannot be interpreted broadly to serve administrative staffing needs, as administrative oversight bodies are designated to resolve such issues.

Schlagwörter

KI-generiert
Code of Criminal Procedure transfer of proceedings exceptional measure administrative staffing judicial competence reasonable doubts Supreme Court ruling

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 37 k.p.k.
Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozszerzającej interpretacji.
art. 37 k.p.k
Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozszerzającej interpretacji. Nie może zatem, poprzez nadużywanie przewidzianej
art. 300 § 2 k.k
popełnienie przestępstw określonych w art. 300 § 2 k.k.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

POSTANOWIENIE Z DNIA 12 LUTEGO 2009 R.

III KO 1/09

Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozszerzającej interpretacji. Nie może zatem, poprzez nadużywanie przewidzianej

w nim instytucji, służyć rozwiązywaniu problemów kadrowych w sądach,

gdyż do wypełniania tej roli powołane są organy sprawujące nadzór administracyjny w sądownictwie, dysponujące stosownymi uprawnieniami (np.

instytucją delegacji).

Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska.

Sędziowie SN: R. Malarski, E. Strużyna (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Grzegorza C., oskarżonego o

popełnienie przestępstw określonych w art. 300 § 2 k.k. i in., z powodu

wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z dnia 30

grudnia 2008 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie jest zasadny. W przedmiotowej sprawie brak podstaw do

formułowania jakichkolwiek rozsądnych wątpliwości i zastrzeżeń co do

zdolności prawidłowego rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy.

Dla zastosowania wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k.

konieczna jest konstatacja, że wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić m.in. tylko w razie zaistnienia sytuacji wskazującej, że

nie jest możliwe sprawne i skuteczne rozpoznanie przez ten sąd konkretnej

sprawy.

W niniejszej sprawie żadna z opisanych w uzasadnieniu postanowienia okoliczności nie upoważnia do wniosku, że interes wymiaru sprawiedliwości może zabezpieczyć tylko przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi. Niedopuszczalne byłoby bowiem przyjęcie, jako przesłanki

podjętej na podstawie art. 37 k.p.k. decyzji, założenia, że wyznaczony do

jej rozpoznania sędzia nie będzie w stanie sprostać wymogowi wnikliwego i

sprawnego przeprowadzenia postępowania sądowego, a w istocie do tego

rodzaju obaw sprowadza się przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia

argumentacja.

Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozszerzającej interpretacji. Nie może więc, poprzez nadużywanie przewidzianej

w nim instytucji, służyć rozwiązywaniu problemów kadrowych w sądach,

gdyż do wypełniania tej roli powołane są organy sprawujące nadzór administracyjny w sądownictwie i dysponujące stosownymi instrumentami (np.

instytucją delegacji).

W tym stanie rzeczy sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.