Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 454/21 KI-generiert

Supreme Court orders temporary arrest for defendant facing potential increased prison sentence on appeal.

Geschäftsnummer III KK 454/21
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court ordered the application of temporary arrest against defendant A.R. following the revocation of a first-instance sentence. The court noted that while the defendant was previously sentenced to 13 years, appeals by the prosecutor and defense raised concerns about the sentence's proportionality. Consequently, the court determined that temporary arrest was necessary to prevent hindering criminal proceedings, as the potential for a heavier sentence created a real risk of obstruction.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: Temporary arrest is the only sufficient preventive measure when a suspended sentence faces potential revocation and increase, thereby creating a real risk of hindering criminal proceedings.

Schlagwörter

KI-generiert
temporary arrest preventive measure criminal proceedings sentence increase risk of obstruction appeal proceedings proportionality of sentence Rückfall bei Straftaten

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 249 § 1 k.p.k.
z art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 258 § 2 k.p.k.
z art. 258 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zastosować wobec oskarżonego A.
Art. 257 § 1 k.p.k.
Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające (art. 257 § 1 k.p.k.).
Art. 259 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
art. 148 § 1 k.k
oskarżonego z art. 148 § 1 k.k.
art. 538 § 2 k.p.k
z urzędu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k.
art. 258 § 2 k.p.k
Spełniona jest więc podstawa do stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art. 258 § 2 k.p.k., a zważywszy na charakter możliwej do wymierzenia kary (jak i obecnie wymierzonej w pierwszej instancji), tylko ten środek zapobiegawczy daje należytą gwarancję realizacji celu z art.
art. 257 § 1 k.p.k
Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające (art. 257 § 1 k.p.k.).
art. 259 k.p.k
W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 454/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jarosław Matras (sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 marca 2022 r. sprawy A. R. oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. z urzędu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zastosować wobec oskarżonego A. R. s. J. i J. z d. P. ur. 31 maja 1963 r., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 2 (dwóch) miesięcy, tj. od dnia 3 marca 2022 r. godz. 11.30 do dnia 02 maja 2022 r. godz. 11.30.

UZASADNIENIE

Uchylenie wyroku sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wymagało dokonania przez Sąd Najwyższy oceny celowości stosowania wobec oskarżonego środków zapobiegawczych, skoro nie jest wykonywana orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez A. R. zarzucanego mu czynu, skoro został on skazany wyrokiem pierwszej instancji na karę 13 lat pozbawienia wolności.

Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę, ale także przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, którzy wnieśli apelacje na niekorzyść oskarżonego podnosząc zarzuty rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności. Uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku skutkuje tym, że w toku ponownego postępowania odwoławczego przedmiotem rozważań tego sądu będą także apelacje kwestionujące – jako zbyt łagodną – karę 13 lat orzeczoną wobec oskarżonego w pierwszej instancji. W takiej zaś sytuacji bezsporne jest, że istnieje realna obawa utrudniania postępowania karnego na tym etapie postępowania (włącznie z ewentualnym jej wykonaniem), skoro kara pozbawienia wolności orzeczona wobec A.

R. może zostać jeszcze podwyższona. Spełniona jest więc podstawa do stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art. 258 § 2 k.p.k., a zważywszy na charakter możliwej do wymierzenia kary (jak i obecnie wymierzonej w pierwszej instancji), tylko ten środek zapobiegawczy daje należytą gwarancję realizacji celu z art. 249 § 1 k.p.k. Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające (art. 257 § 1 k.p.k.). Mając zaś na względzie konieczność przekazania sprawy do sądu odwoławczego Sąd Najwyższy uznał, że wystarczające będzie stosowanie tego środka zapobiegawczego na okres dwóch miesięcy.

W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.