Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 452/13 KI-generiert

Supreme Court quashes order for failure to designate vehicle driver due to lack of authorized prosecutor.

Geschäftsnummer III KK 452/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the lower court's order imposing a fine for failing to designate a vehicle driver. The City Guard lacked statutory authority to file prosecution requests for this specific offense, resulting in a trial without a qualified prosecutor. Consequently, the proceedings were dismissed as the absence of an authorized prosecutor constitutes an absolute ground for appeal.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 17 ust. 1 k.p.w.; Art. 129b ustawy Prawo o ruchu drogowym: Municipal guards lack authority to initiate prosecution for vehicle designation failures; proceedings must be dismissed if no authorized prosecutor files a complaint.

Schlagwörter

KI-generiert
municipal guard authority vehicle designation offense unauthorized prosecutor absolute appeal ground procedural dismissal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 17 ust. 1 k.p.w.
z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.
Art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umarza postępowanie, 2.
Art. 96 § 3 k.w.
P.‎ukaranego z art. 96 § 3 k.w. w zw.
Art. 129b ustawy z dnia 20 czerwca 1999 r. – Prawo o ruchu drogowym
art. 5 § 1 pkt 9 k.p
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.
art. 17 § 3 k.p
z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art.
art. 104 § 1 pkt 7 k.p
96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art.
art. 17 k.p
104 § 1 pkt 7 k.p.w.Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenie reguluje art. 17 k.p.w., a w odniesieniu do straży gminnych (miejskich) § 3 tego przepisu, przyznając im takie uprawnienie wówczas, gdy w zakresie swojego działania ujawniły wykroczenie.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 452/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący)‎SSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Teresa Jarosławska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,‎w sprawie W. P.‎ukaranego z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 29 kwietnia 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 4 lutego 2013 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umarza postępowanie, 2. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIERzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt: II W …/13, na mocy którego W. P., za popełnienie wykroczenia określonego w art. 96 § 3 k.w., polegającego na tym, że od dnia 9 października 2012 r. do dnia 18 stycznia 2013 r. na żądanie Straży Miejskiej w W. nie wskazał komu powierzył swój pojazd do kierowania lub używania, skazany został na karę 200 złotych grzywny.Autor kasacji podnosząc „rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. w zw. z art. 17 § 3 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego za wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 k.w., pomimo istnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela, co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą, określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w., wniósł: - o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Niewątpliwie, rację ma Rzecznik Praw Obywatelskich wywodząc, że wnosząc do sądu wniosek o ukaranie W.

P. za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 96 § 3 k.w., Straż Miejska w W. wykroczyła poza zakres swoich uprawnień ustawowych. Skutkiem tego wydany w sprawie wyrok zapadł w sytuacji braku skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.), co stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.Kwestię organów uprawnionych do wnoszenia i popierania wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenie reguluje art. 17 k.p.w., a w odniesieniu do straży gminnych (miejskich) § 3 tego przepisu, przyznając im takie uprawnienie wówczas, gdy w zakresie swojego działania ujawniły wykroczenie.

Kompetencje straży gminnych (miejskich) w obszarze ruchu drogowego określa art. 129 b ustawy z dnia 20 czerwca 1999 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zmianami). Przepis ten, mimo kilkakrotnej nowelizacji, nie poszerzył jednak uprawnień straży gminnych (miejskich) w zakresie kierowania wniosków o ukaranie o czyn z art. 96 § 3 k.w.Z tych powodów, jak słusznie wywiedziono w kasacji, Straży Miejskiej w W. nie przysługiwało prawo do wniesienia wniosku o ukaranie W. P.; skoro stało się inaczej, to należało uznać, że wniosek pochodził od nieuprawnionego oskarżyciela i w związku z tym uchylić zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w. umorzyć postępowanie (zobacz w podobnej kwestii np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt:

III KK 116/10).