Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 313/25 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeals against criminal verdicts, rejecting requests to suspend execution due to procedural flaws.

Geschäftsnummer III KK 313/25
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected multiple cassation appeals filed by convicted defendants against a second-instance criminal judgment. The defense argued for suspension of the verdict's execution based on procedural violations and a lack of impartiality in the lower court. The court held that neither the obviousness of the legal errors nor the potential for severe consequences met the strict cumulative requirements for suspending execution.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 532 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Suspension of execution requires both obvious merit of cassation grounds and proof of exceptional, irreversible consequences for the convicted person.

Schlagwörter

KI-generiert
suspension of execution cassation procedure obvious merit of appeal irreversible consequences procedural violations impartiality of court criminal law enforcement Nichtigkeitsgründe

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 532 § 1 k.p.k.
akt II K 42/18, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
C.), oparta została na zarzutach obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art.
Art. 433 § 1 in fine k.p.k.
art. 433 § 1 in fine k.p.k. w zw.
Art. 455 k.p.k.
z art. 455 k.p.k. i 440 k.p.k., art.
Art. 440 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
i 440 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art.
Art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.
oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw.
Art. 170 § 1a k.p.k.
oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k.
Art. 4 k.p.k.
art. 433 § 1 in fine k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art.
Art. 366 § 1 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art.
Art. 424 k.p.k.
410 k.p.k., art. 424 k.p.k.W trzeciej zaś kasacji, sporządzonej przez adw.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24
postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24 wraz z przywołanym tam orzecznictwem).
postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2023 r., I KK 101/23
postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2023 r., I KK 101/23 i przywołane tam judykaty).
III KK 619/24
Criminal appeal dismissed; Supreme Court remands case to appellate court for retrial on appeal grounds.
I KK 101/23
Supreme Court suspends execution of final judgment due to potential violation of mandatory defense rights under Polish Criminal Procedure Code.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

III KK 313/25 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie D. C., R. K., S. G. i in. skazanych z art. 158 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2025 r., wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego Rzeszowie z dnia 20 maja 2024 r., sygn. akt II AKa 136/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt II K 42/18, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków.

UZASADNIENIE

W dniu 23 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców skazanych D. C., R. K., S. G., C. W., M. N. oraz H. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2024 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 136/23, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II K 42/18. W pierwszej z nich, wywiedzionej przez adw. A. M. (obrońcę skazanych D. C., R. K., oraz S. G.), podniesione zostały zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. i 440 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1a k.p.k.

Jednocześnie autor kasacji zamieścił w jej treści postulat wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku.Druga kasacja, wniesiona przez adw. G. F. (obrońcę skazanego D. C.), oparta została na zarzutach obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k.W trzeciej zaś kasacji, sporządzonej przez adw. J. Ł. (obrońcę skazanych C. W., M. N. oraz H. K.), sformułowane zostały zarzuty z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a także art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 366 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt. 2 i 5 k.p.k., art. 366 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.W dniu 1 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo od obrońcy D.

C., adw. G. F., który wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, uzasadnionych szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami (zob. postanowienie SN z dnia 6 marca 2025 r., III KK 619/24 wraz z przywołanym tam orzecznictwem).

Powyższe rozwiązanie stanowi bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest przy tym pogląd, zgodnie z którym zastosowanie wskazanej instytucji wymaga kumulatywnego zmaterializowania się dwóch warunków. Pierwszym z nich jest wystąpienie oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku odwoławczym. Z kolei drugim będzie wykazanie przez wnioskodawcę, iż dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 14 czerwca 2023 r., I KK 101/23 i przywołane tam judykaty).

Wstępna analiza wszystkich kasacji i pism procesowych składanych po ich wywiedzeniu nie wskazuje na zaistnienie tego rodzaju okoliczności. Podniesione przez obrońców skazanych argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego Rzeszowie. Wprawdzie skarżący wskazują na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej związanej z nienależytą obsadą sądu ad quem, niemniej jednak awizowane uchybienie nie skutkuje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Również pozostałe zarzuty – dotyczące naruszenia standardów rzetelnej kontroli odwoławczej oraz oddalenia wniosków dowodowych – nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie przesądzać o ich zasadności. Z tych też względów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. [J.J.][a.ł] ‎