Supreme Court dismisses appeal claiming life sentence violated juvenile sentencing limits under Polish Criminal Code.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the claim that a 25-year life sentence violated provisions for juvenile offenders. The defendant argued that Article 10 § 3 of the Criminal Code required a sentence not exceeding two-thirds of the statutory maximum, which they believed excluded a 25-year term for a life sentence. The court ruled that established precedent allows life sentences for juvenishes under specific conditions, thereby upholding the lower court's decision.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 10 § 3 k.k.; Art. 38 § 3 k.k.: The Supreme Court established that the two-thirds sentencing limit for juvenile offenders does not preclude the imposition of a life sentence when the statutory maximum is life imprisonment, provided the offender bears exceptional criminal responsibility.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r.,sprawy J. G.skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje.W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3).
Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .