Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 289/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal claiming life sentence violated juvenile sentencing limits under Polish Criminal Code.

Geschäftsnummer III KK 289/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the claim that a 25-year life sentence violated provisions for juvenile offenders. The defendant argued that Article 10 § 3 of the Criminal Code required a sentence not exceeding two-thirds of the statutory maximum, which they believed excluded a 25-year term for a life sentence. The court ruled that established precedent allows life sentences for juvenishes under specific conditions, thereby upholding the lower court's decision.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 10 § 3 k.k.; Art. 38 § 3 k.k.: The Supreme Court established that the two-thirds sentencing limit for juvenile offenders does not preclude the imposition of a life sentence when the statutory maximum is life imprisonment, provided the offender bears exceptional criminal responsibility.

Schlagwörter

KI-generiert
juvenile offender sentencing life imprisonment limits Criminal Code provisions exceptional criminal responsibility cassation appeal dismissal statutory maximum cap two-thirds rule application

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 10 § 3 k.k.
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw.
Art. 38 § 3 k.k.
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
Art. 10 § 2 k.k.
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
Art. 54 § 2 k.k.
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art.
art. 535 § 3 k.p.k
akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 148 § 1 k.k
G.‎skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 10 § 3 k.k
UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k.
art. 38 § 3 k.k
z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni.
art. 10 § 2 k.k
zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.
art. 54 § 2 k.k
Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
IV KK 164/06
nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06).
III KKN 195/99
za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r.,‎sprawy J. G.‎skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 18 kwietnia 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G. UZASADNIENIEKasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje.W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3).

Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .