Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 236/15 KI-generiert

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory civil compensation order under Criminal Code.

Geschäftsnummer III KK 236/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the lower court's criminal verdict because it failed to issue a mandatory order for the defendant to repair the crime's damage. The prosecution argued this omission violated the Criminal Code, while the defendant contested the necessity of the order. The court ruled that the lower court's failure to address this mandatory requirement constituted a material legal error warranting remand.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 46 § 1 k.k.; Art. 521 § 1 k.p.k.; If a court convicts a defendant, it must rule on the mandatory obligation to repair damage; failure to do so constitutes a material legal error requiring remand.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory civil compensation Criminal Code provision omission of court ruling material legal error remand for retrial prosecution appeal criminal liability

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 46 § 1 k.k.
Niewątpliwie miało to istotny wpływ na treść wyroku.Mając zatem na względzie, iż w dacie wydania zaskarżonego wyroku obowiązek określony w art. 46 § 1 k.k.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Prokurator Generalny.Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść skazanego, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego – art.
Art. 49a k.p.k.
pełnomocnik pokrzywdzonych, składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, zatem z dochowaniem terminu, o którym mowa w art. 49a k.p.k.
Art. 524 § 3 k.p.k.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., jest zasadna.Zgodnie z art.
Art. 286 § 1 i 3 k.k.
o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k.Sąd Rejonowy w B.
Art. 286 § 3 k.k.
o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k.Sąd Rejonowy w B.
art. 286 § 3 k.k
i za to na podstawie art. 286 § 3 k.k.
art. 521 § 1 k.p.k
Prokurator Generalny.Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 46 § 1 k.k
Niewątpliwie miało to istotny wpływ na treść wyroku.Mając zatem na względzie, iż w dacie wydania zaskarżonego wyroku obowiązek określony w art. 46 § 1 k.k.
art. 524 § 3 k.p.k
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., jest zasadna.Zgodnie z art.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III KK 236/15 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej,‎w sprawie A. Ł.‎skazanego z art. 286 § 1 i 3 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 20 stycznia 2016 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 4 marca 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIEA. Ł. został oskarżony o to, że w dniu 19 czerwca 2014 r. w B., ze z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 300 zł A. P., J. C. i P. W., będących wspólnikami S. spółka cywilna, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika spółki co do okoliczności mających znaczenie prawne podczas zawierania umowy pożyczki, w ten sposób, że oświadczył, że laptop Lenovo G 580, będący przedmiotem zabezpieczenia pożyczki jest wolny od wad prawnych oraz jest jego własnością, podczas gdy pochodził on z przestępstwa, powodując stratę w kwocie 300 zł na szkodę A.

P., J. C. i P.W., przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k.Sąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym, wydanym w dniu 4 marca 2015 r., uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 i 3 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 18 marca 2015 r.Od tego wyroku kasację wniósł w czerwcu 2015 r.

Prokurator Generalny.Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść skazanego, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 46 § 1 k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia w stosunku do skazanego obligatoryjnego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody. W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., jest zasadna.Zgodnie z art. 46 § 1 k.k., w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej uprawnionej osoby orzeka, m.in. obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody.

Jak wynika z akt sprawy (k. 1), z wnioskiem o orzeczenie wobec sprawcy obowiązku naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem szkody wystąpił w dniu 21 lipca 2014 r. pełnomocnik pokrzywdzonych, składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, zatem z dochowaniem terminu, o którym mowa w art. 49a k.p.k. Mimo złożenia wniosku, orzekający w sprawie Sąd Rejonowy nie zamieścił obligatoryjnego, w istniejących realiach procesowych, rozstrzygnięcia orzekającego wspomniany obowiązek, przez co rażąco naruszył wskazany w kasacji przepis prawa materialnego.

Niewątpliwie miało to istotny wpływ na treść wyroku.Mając zatem na względzie, iż w dacie wydania zaskarżonego wyroku obowiązek określony w art. 46 § 1 k.k. był środkiem karnym (obecnie jest środkiem kompensacyjnym), jak też uchwałę pełnego składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14, dopuszczającą uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części, w jakiej nie zawiera ono rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego, którego zastosowanie było obligatoryjne, Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok uchylił jedynie w części, w jakiej nie zawiera koniecznego rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi, który naprawi zaistniałe uchybienie.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. kc