Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III KK 156/24 KI-generiert

Supreme Court quashes lower court verdict for omitting mandatory ban on child-related professions after sexual offense conviction.

Geschäftsnummer III KK 156/24
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the lower court's verdict regarding the sentencing measure of a ban on child-related professions. The defendant was convicted of sexual misconduct against a minor, but the trial court failed to issue the mandatory ban required by law. The court ruled that the omission constituted a material legal violation because the statute explicitly mandates such a ban for this specific offense.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 41 § 1a zd. 2 k.k.; Art. 523 § 1, 526 § 1, 537 § 1 i 2 k.p.k.: The court must issue a mandatory ban on child-related professions when convicting for sexual offenses against minors; failure to do so constitutes a material legal violation requiring cassation.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory sentencing measure sexual offense against minors ban on child-related professions material legal violation cassation procedure Kodeks karny procedural error strafrechtliche Verantwortlichkeit von Minderjährigen

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 41 § 1a zd. 2 k.k.
za występek przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełniony na szkodę osoby małoletniej poniżej lat 15.Zgodnie z art. 41 § 1a zd. 2 k.k. w brzmieniu wynikającym z ogłoszonego w dniu 30 maja 2022 r.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 526 § 1 k.p.k.
Art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 425 § 2 k.p.k.
W konsekwencji należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zakresie braku rozstrzygnięcia co do omawianego środka karnego (art. 425 § 2 zd.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k.) i sprawę w tej części przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
art. 200 § 1 k.k
skazanego z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 maja 2024 r.
art. 69 § 1 k.k
wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 69 § 1 k.k.
art. 70 § 1 k.k
art. 73 § 1 k.k
warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat;3.na mocy art. 73 § 1 k.k.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

III KK 156/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)‎SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)‎SSN Andrzej TomczykProtokolant Katarzyna Gajewska w sprawie T. P. skazanego z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 maja 2024 r. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II K 1336/22/N, uchyla zaskarżony wyrok w części niezawierającej rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie do ponownego rozpoznania. [PGW]

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II K 1336/22, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie:1.uznał T. P. za winnego tego, że w bliżej nieustalonym czasie 2022 r., nie później niż 10 marca 2022 r. w K., dopuścił się wobec małoletniej O. B. poniżej lat 15 innej czynności seksualnej polegającej na dotykaniu jej po pośladkach oraz kładł rękę małoletniej na swoim kroczu, tj. czynu z art. 200 § 1 k.k. i na tej podstawie prawnej, przy zastosowaniu art. 60 § 1 i § 6 pkt 3 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat;3.na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, a na mocy art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby raz na sześć miesięcy;4.rozstrzygnął o kosztach.Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło się w dniu 26 maja 2023 r.Kasację od opisanego wyroku, w części niezawierającej rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, wywiódł na niekorzyść skazanego Prokurator Generalny, który – powołując się na przepisy art. 523 § 1, 526 § 1 i 537 § 1 i 2 k.p.k.

– zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 41 § 1a zd. drugie k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego T. P. jako sprawcy, któremu przypisano odpowiedzialność karną za występek z art. 200 § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji gdy z treści art. 41 § 1a k.k. zd. drugie (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r., a po tej dacie z treści art. 41 § 1a pkt 2 k.k.), wynika, że w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, orzeczenie tego środka karnego na czas określony albo dożywotnio jest obligatoryjne”.Powołując się na opisany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.T.

P. został skazany za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., tj. za występek przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełniony na szkodę osoby małoletniej poniżej lat 15.Zgodnie z art. 41 § 1a zd. 2 k.k. w brzmieniu wynikającym z ogłoszonego w dniu 30 maja 2022 r. tekstu jednolitego Kodeksu karnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1138), obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. i aktualnym brzmieniem przepisu art. 41 § 1a pkt 2 k.k., sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

Użycie przez ustawodawcę sformułowania „orzeka” przesądza, że w przypadku zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 41 § 1a zd. 2 k.k. zastosowanie przez sąd wskazanego środka karnego jest obligatoryjne. W konsekwencji brak tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia w wyroku sądu stanowi naruszenie prawa materialnego. O obrazie prawa materialnego można bowiem zasadnie twierdzić m.in. w sytuacji niezastosowania określonego przepisu, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe (zob. np. wyroki SN: z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV KK 56/23; z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II KK 31/17).Skazanemu T.

P. przypisano odpowiedzialność karną za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., a więc za występek przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełniony na szkodę małoletniego, stypizowany w rozdziale XXV Kodeksu karnego. W dacie popełnienia tego czynu i w dacie wyrokowania, orzeczenie środka karnego, o którym była mowa wyżej, było obligatoryjne, niezależnie od tego, czy sprawca zajmował określone stanowiska, wykonywał zawód, czy działalność, związane z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi. Zaniechanie orzeczenia tego środka karnego stanowiło zatem rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Zaistnienie tego uchybienia i jego wpływ na treść orzeczenia są na tyle oczywiste, że umożliwiły uwzględnienie wniesionej kasacji na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. W konsekwencji należało uchylić wyrok Sądu Rejonowego w zakresie braku rozstrzygnięcia co do omawianego środka karnego (art. 425 § 2 zd. drugie w zw. z art. 518 k.p.k.) i sprawę w tej części przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W toku ponowionego postępowania Sąd będzie zobowiązany do wzięcia pod uwagę powyższych uwag. Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz Andrzej Tomczyk [PGW][ms]