Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZP 96/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses legal question due to binding precedent clarifying Justice Minister's deputy authority limits.

Geschäftsnummer III CZP 96/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to rule on a legal question regarding the validity of a judge's transfer decision signed by a State Secretary. The lower court raised doubts because the original judge had not formally requested or consented to the transfer. The court declined to decide because a binding precedent from January 2014 already clarified that State Secretaries cannot replace the Minister in such decisions.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 61 § 6 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 183 ust. 1 Konstytucji: A binding precedent resolving a legal issue precludes the Supreme Court from ruling on a subsequent legal question regarding the same matter.

Schlagwörter

KI-generiert
binding precedent legal question judge transfer Supreme Court procedural dismissal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn.
Art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.
Art. 1 pkt 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust.
Art. 390 § 1 k.p.c.
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ żaden z sędziów znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe, ani też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.
art. 390 § 1 k.p.c
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZP 96/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)‎SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)‎SSN Maria SzulcProtokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ul. G. 3,4‎przeciwko Gminie Miasta S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej ‎w dniu 14 maja 2014 r.‎na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S.‎postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego S.-C. w S. wydający orzeczenie z dnia 25 września 2012 roku w sprawie …/12, w którym orzekał Sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo o ustroju sądów powszechnych, w sytuacji gdy decyzję podpisał Podsekretarz Stanu z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 września 2012 r. Sąd Rejonowy S.-C. w S. zasądził od pozwanej Gminy Miasto S. na rzecz powódki Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w S. przy ul. G. 3, 4 kwotę 1209, 68 zł. z odsetkami ustawowymi od dnia 2 lutego 2012 r. i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 232, 67 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W sprawie orzekał sędzia, który decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst:

Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej: „Pr. o u.s.p.”) oraz art. 37 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów – w brzmieniu na dzień 1 stycznia 2009 r. (Dz. U. 1996 nr 106 poz. 492 ze zm.), w związku ze zniesieniem z dniem 1 stycznia 2009 r. Sądu Rejonowego w S., został przeniesiony do Sądu Rejonowego S.-C. w S. Rozpoznając apelację, Sąd Okręgowy w S. przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. wątpliwości, dotyczące wykładni powyższych przepisów, ponieważ żaden z sędziów znoszonego Sądu nie złożył wniosku o przeniesienie na inne miejsce służbowe, ani też nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 5 listopada 2013 r., a więc w czasie, gdy – po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego spowodowanych wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13 (nie publ.) - mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. wydanych - w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości - przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Zostały one jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst:

Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).