Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZP 108/13 KI-generiert

Supreme Court refuses to rule on judge transfer legality due to a later binding precedent decision.

Geschäftsnummer III CZP 108/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to issue a ruling on the legal question regarding the validity of a judge's transfer without consent. The lower court had raised doubts about whether a state secretary could sign the transfer decision under the relevant judicial organization law. The Court declined to rule because a subsequent full bench decision had already clarified this issue as a binding legal principle.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 61 § 6 ust. o SN; Art. 183 ust. 1 Konstytucji: A later binding precedent decision by the Supreme Court's full bench precludes the Court from issuing a separate ruling on the same legal issue previously raised by a lower court.

Schlagwörter

KI-generiert
binding precedent legal question judge transfer procedural order Supreme Court full bench decision legal principle

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 390 § 1 k.p.c.
W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
221).Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).
art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn.
art. 183 ust. 1 Konstytucji
499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.
art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.
1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.).
art. 379 pkt 4 k.p.c
1070 ze zm.) - poprzez podpisanie decyzji o przeniesieniu sędziego przez podsekretarza stanu - powoduje nieważność postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.)?" odmawia podjęcia uchwały.
art. 390 § 1 k.p.c
W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZP 108/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Strzelczyk‎SSN Maria SzulcProtokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa K. M.‎przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń […] w W.‎o zadośćuczynienie i ustalenie,‎na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej ‎w dniu 14 maja 2014 r.‎na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Ł.‎postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III Ca […], "Czy rozpoznanie sprawy przez sędziego przeniesionego na inne miejsca służbowe bez jego zgody, z naruszeniem trybu przewidzianego w przepisie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) - poprzez podpisanie decyzji o przeniesieniu sędziego przez podsekretarza stanu - powoduje nieważność postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.)?" odmawia podjęcia uchwały.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Ł. zasądził od Towarzystwa Ubezpieczeń […] w W. na rzecz K. M. kwotę 6000 złotych tytułem zadośćuczynienia. W sprawie - w składzie jednoosobowym - orzekał sędzia, który na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 74 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej: „Pr. o u.s.p.”), w związku z § 15 pkt c zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie zniesienia i utworzenia niektórych wydziałów w sądach rejonowych (Dz.Urz.

MS z 2012 r., poz. 168) został przeniesiony z uprzedniego miejsca służbowego, tj. z Sądu Rejonowego w B., na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Ł.. Rozpoznając apelację pozwanego, Sąd Okręgowy w Ł. powziął poważne wątpliwości, które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w dniu 22 listopada 2013 r., a więc w czasie, gdy – po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13, nie publ.) – mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. wydanych - w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości - przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Zostały one jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) - uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221).Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym). [aw]