Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 90/06 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on tenancy entry, ruling lease rights possess both personal and economic value.

Geschäftsnummer III CZ 90/06
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal seeking to establish entry into a residential lease agreement. The appellant argued the case was non-property-related, citing a 1997 precedent, while the court noted the lease involves both personal dignity and economic value. Consequently, the court rejected the claim that the matter lacked property character, thereby upholding the lower court's decision.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 394 § 1, 3 k.p.c.; A lease agreement constitutes a property right despite its personal elements, thus permitting cassation under the property value threshold.

Schlagwörter

KI-generiert
tenancy agreement property right cassation appeal economic value personal rights civil procedure code residential lease

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 398 § 1 k.p.c.
i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 398 2 § 1 k.p.c.
Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393
Art. 394 § 1, 3 k.p.c.
wstępie, zgodnie z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art.
art. 39814 k.p.c
3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 90/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa T.S.

przeciwko Gminie L.

o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L.

z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powód domagał się ustalenia, że wstąpił w stosunek najmu określonego lokalu

mieszkalnego. W pozwie i apelacji od wyroku oddalającego powództwo wskazał

kwotę 1 799,61 zł jako wartość przedmiotu sprawy oraz przedmiotu zaskarżenia.

Tę

samą wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał w skardze kasacyjnej

odrzuconej postanowieniem Sądu Okręgowego z 5 lipca 2006 r.

W zażaleniu na to postanowienia powód reprezentowany przez zawodowego

pełnomocnika domaga się uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu odwoławczego

i zasądzenia kosztów procesu, zarzucając naruszenie art. 398 2 § 1 k.p.c.

polegającego na przyjęciu, że sprawa ma charakter majątkowy. W uzasadnieniu

zażalenia skarżący powołuje postanowienie Sądu Najwyższego z 14 sierpnia

1997 r. sygn. II CZ 87/97.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Najem lokalu stanowi jedną z prawnych postaci władania lokalem.

Uprawnienie do mieszkania, ze względu na swe funkcje, wiąże się z prawami

osobistymi, tj. godnością człowieka, ponieważ radykalną alternatywę posiadania

mieszkania stanowi bezdomność. W określonych wypadkach osobisty charakter

uprawnienia może mieć dominujące znaczenie np. w razie rozstrzygania o prawie

do lokalu socjalnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 stycznia 2004 r., II CZ

34/03, Wokanda 2004/9/8). W każdym jednak wypadku prawo do mieszkania ma

również walor ekonomiczny, gdy jako dobro zbywalne, a przynajmniej ekwiwalentne

może być nabyte za pieniądze. Dlatego prawne postacie władania lokalem

mieszkalnym podlegające ochronie, związane z innymi prawami rzeczowymi lub

obligacyjnymi (najem) uznawane są za prawa majątkowe (np. wyrok z 19 stycznia

2006 r. IV CK 336/05 nie publ., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca

1999 r. K 34/98 – OTK ZU 1999, nr 4, poz. 94). W świetle powyższego, odmienny

pogląd skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a poza tym nie został uzasadniony.

Oczywista jest przy tym konieczność ostrożnego posługiwania się tezami orzeczeń

Sądu Najwyższego wydanymi w sprawach rozpoznanych pod rządem przepisu art. 393

pkt 1 k.p.c., uzależniającego - ze względu na progi wartościowe - dopuszczalność

kasacji w sprawach majątkowych, od ich charakteru jako „spraw o świadczenie”. Są one

nieadekwatne do kasacji i skarg kasacyjnych wnoszonych od orzeczeń sądu drugiej

instancji wydanych po 1 lipca 2000 r.

Nie znajdując podstaw uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie, zgodnie z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c., w związku z art. 39814 k.p.c.