Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 52/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to specify if judgment is challenged in whole or part.

Geschäftsnummer III CZ 52/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because the notice of appeal failed to explicitly state whether the challenged judgment was contested in its entirety or only in part. The appellant argued that omitting the word 'partially' implied a challenge to the whole, but the court held that the Civil Procedure Code requires precise, unambiguous specification of the scope of the appeal. Consequently, the appeal was rejected as lacking a constructive element, and the request for legal aid costs was also denied.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 39813 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly specify whether the challenged judgment is contested in its entirety or in part; failure to do so renders the appeal non-constructive and inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal scope of appeal constructive element Civil Procedure Code legal aid costs formal requirements judgment challenge

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.).
Art. 3986 § 2 k.p.c.
wymaganiem konstrukcyjnym (art. 3986 § 2 k.p.c.), należało uznać zaskarżone
Art. 39814 in conjunction with Art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c
powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c
skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c
wymaganiem konstrukcyjnym (art. 3986 § 2 k.p.c.), należało uznać zaskarżone
art. 3941 § 3 k.p.c
398 14 w związku z art. 3941 § 3

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 113/07
Postanowienie z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98
Postanowienie z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97
Postanowienie z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07
Postanowienie z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10
Postanowienie z dnia 2 grudnia 2011 r., III CZ 69/11
II CSK 699/10
Supreme Court dismisses cassation appeal and denies lawyer costs for filing obviously unfounded legal arguments.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 52/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa S. G.

przeciwko Pogotowiu Ratunkowemu w D. i in. ,

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 października 2013 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 czerwca 2013 r.,

oddala zażalenie oraz wniosek o przyznanie kosztów pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powoda S. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 lutego 2013 r. z

powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.

Zdaniem

Sądu

drugiej

instancji,

wskazanie

zaskarżonego

wyroku,

bez

jednoznacznego określenia, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, oznacza

brak konstrukcyjny uzasadniający odrzucenie skargi a limine.

Powód zarzucił w zażaleniu, że wskazanie zakresu zaskarżenia orzeczenia

może nastąpić w sposób dowolny. W jego ocenie, oznaczenie zaskarżonego

wyroku bez określenia, że jest ono zaskarżone w części, jest w sposób oczywisty

jednoznaczne z tym, że zostało zaskarżone w całości. Przyjęcie odmiennego

poglądu oznaczałoby – zdaniem skarżącego – nadmierny formalizm skutkujący

ograniczeniem prawa do sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości czy w części. Stylizując ten przepis, ustawodawca wyraźnie

sprecyzował to wymaganie skargi; skarżący zobowiązany jest wskazać, czy

zaskarża orzeczenie w całości czy tylko w części, a jeżeli w części, to o jaką część

chodzi. Wskazanie to powinno być precyzyjne, wyznacza ono bowiem granice

zaskarżenia, a tym samym – wraz z podstawami – kształtuje zakres rozpoznania

skargi (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tego względu skarżący musi wyraźnie

zamanifestować, czy zaskarża orzeczenie „w całości” czy „w części”, a zatem

jakiekolwiek spekulacje logiczne lub semantyczne nie są w tym wypadku

dopuszczalne. Niedopuszczalna jest także wykładnia zakresu zaskarżenia oparta

na analizie treści skargi oraz akt sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 113/07, nie publ).

Należy pamiętać, że postępowanie kasacyjne – w tym skarga kasacyjna jako

czynność procesowa – jest bardziej sformalizowane niż inne formy postępowania

cywilnego i inne przewidziane w nim środki prawne. Ścisły formalizm skargi,

zsynchronizowany z jednej strony z bezwzględnym przymusem adwokackoradcowskim, a z drugiej strony ze szczególnym, uzasadnionym w tym wypadku

rygoryzmem prawnym, gwarantuje spełnianie przez skargę kasacyjną jej publicznej

funkcji oraz służy ochronie prawomocności. O – jak to określił skarżący –

nadmiernym formalizmie nie może być zatem mowy, a teza, że formalizm

ustanowiony w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, w odniesieniu do

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, skutkuje ograniczeniem prawa do sądu, jest

oparta na nieporozumieniu. Poza tym nie może być wątpliwości co do tego, że

wskazanie w skardze kasacyjnej zakresu zaskarżenia, w szczególności przez

wskazanie, iż obejmuje ona skarżone orzeczenie „w całości”, nie jest wymaganiem

nadmiernym,

przekraczającym

podstawowe

umiejętności

zawodowego

pełnomocnika.

Z tych przyczyn, skoro wymaganie określone w art. 398 4 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

wymaganiem konstrukcyjnym (art. 3986 § 2 k.p.c.), należało uznać zaskarżone

postanowienie za trafne i orzec, jak w sentencji (art. 398 14 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.).

Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

oddalono, gdyż judykatura Sądu Najwyższego od dawna stoi na stanowisku,

że sporządzenie skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań konstrukcyjnych,

w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu, nie jest udzieleniem pomocy

prawnej (por. np. postanowienia z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC

1999, nr 6, poz. 123, z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,

poz. 178, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3, poz. 41, z dnia

11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72 i z dnia 2 grudnia

2011 r., III CZ 69/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 12).

es