Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 413/22 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for late civil law complaint; lower court correctly rejected time-barred claim.

Geschäftsnummer III CZ 413/22
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision to reject a late complaint for annulment of a final judgment. The appellant argued the Regional Court lacked jurisdiction, but the Court found the appeal partially inadmissible regarding cost waiver issues and the complaint itself time-barred. The decision rests on the clear statutory rule that courts must reject complaints filed after the expiration of the five-year limitation period.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4246 § 3 k.p.c.; Art. 3941 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A complaint for annulment of a final judgment is inadmissible if filed after the expiration of the limitation period prescribed by law, and the court of first instance is competent to reject such a time-barred complaint.

Schlagwörter

KI-generiert
civil procedure limitation period annulment complaint time bar jurisdiction final judgment inadmissible appeal Kompetenzkonfliktbeilegung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4246 § 3 k.p.c.
wskazać należy, że z art. 4246 § 3 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2019 r.
Art. 3941 k.p.c.
Na postanowienie w tych kwestiach nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).
Art. 3986 § 3 k.p.c.
W związku z tym zażalenie należało w tej części odrzucić, jako niedopuszczalne (art. 3986 § 3 w zw.
Art. 39814 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
oraz art. 98 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 4246 § 3 k.p.c
Zarzucił naruszenie art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
Na postanowienie w tych kwestiach nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 871 § 1 k.p.c
art. 98 § 1 k.p.c
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

III CZ 413/22 POSTANOWIENIE 5 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marcin Łochowski‎SSN Aleksander Stępkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 5 kwietnia 2023 r. w Warszawie,‎zażalenia S. D. ‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie‎z 31 marca 2022 r., V Ca 407/16,‎w sprawie z powództwa E. P. ‎przeciwko S. D. ‎o opróżnienie lokalu mieszkalnego, 1. odrzuca zażalenie co do punktów II i III zaskarżonego postanowienia;

2. oddala zażalenie w pozostałym zakresie;

3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda 240,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego - wynagrodzenia pełnomocnika powoda.

UZASADNIENIE

Pozwany S. D. wniósł 1 grudnia 2021 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 1 grudnia 2016 r. Postanowieniem z 31 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie odrzucił tę skargę, jako spóźnioną, umorzył postępowanie z wniosku pozwanego o zwolnienie go od kosztów sądowych w zakresie opłaty sądowej od skargi oraz oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałej części.Od tego postanowienia zażalenie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie art. 4246 § 3 k.p.c. przez wydanie orzeczenia przez Sąd Okręgowy, w sytuacji gdy stosownie do obowiązujących przepisów uprawnionym do orzeczenia w tym zakresie jest Sąd Najwyższy.W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi i przekazanie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na zażalenie powód wniósł o oddalenie zażalenia w całości oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest bezzasadne.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawanym zażaleniem zaskarżono postanowienie Sądu Okręgowego w całości, w tym co do punktu II, w którym Sąd umorzył postępowanie z wniosku pozwanego o zwolnienie go od kosztów sądowych w zakresie opłaty sądowej oraz co do punktu III, w którym Sąd oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów w pozostałej części. Na postanowienie w tych kwestiach nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.). W związku z tym zażalenie należało w tej części odrzucić, jako niedopuszczalne (art. 3986 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Co się zaś tyczy zaskarżenia punktu I postanowienia z 31 marca 2022 r. wskazać należy, że z art. 4246 § 3 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2019 r. (art. 1 pkt 153 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r. poz. 1469) wynika, że sąd, do którego, zgodnie z właściwością oznaczoną w § 1 tego artykułu, wnosi się skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, odrzuca ją, gdy stwierdzi, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., gdy jest spóźniona, jest nieopłacona, jeżeli jej braków formalnych strona nie usunęła w terminie a także, gdy z innych przyczyn skarga jest niedopuszczalna.

W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy był uprawniony do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która była spóźniona. Mając na uwadze wniesienie przez pozwanego skargi niemalże 5 lat po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, należy przyjąć, że niewątpliwie była ona wniesiona po upływie terminu z art. 424 6 § 1 k.p.c., a zatem słusznie Sąd Okręgowy odrzucił ją jako spóźnioną. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 98 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.