Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 4/12 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on costs, ruling only second-instance costs are appealable under CPC.

Geschäftsnummer III CZ 4/12
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the allocation of litigation costs. The appellant argued for proportional cost-sharing based on a partial victory in the first instance, while the lower court had awarded all costs to the respondent. The court held that appeals to the Supreme Court are limited to costs first adjudicated by the second instance, excluding costs from the first instance.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Only costs first adjudicated by the second instance are subject to appeal to the Supreme Court; costs from the first instance adjudicated by the second instance cannot be appealed.

Schlagwörter

KI-generiert
litigation costs allocation proportional cost sharing second instance appeal CPC Article 394 Supreme Court jurisdiction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 98 k.p.c.
że o kosztach tych orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 12
§ 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
Art. 100 k.p.c.
wobec czego, zgodnie z art. 100 k.p.c., koszty procesu powinny być stosunkowo
Art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c.
oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. Podniosła, że w postępowaniu przed
Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wypada w związku z tym przypomnieć, że, zgodnie z art. 394 1 § 1 pkt 2
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.
art. 98 k.p.c
że o kosztach tych orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.
art. 361 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c.
art. 100 k.p.c
wobec czego, zgodnie z art. 100 k.p.c., koszty procesu powinny być stosunkowo
art. 98 § 1 k.p.c
za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 140/10

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 4/12

POSTANOWIENIE

Dnia 30 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa „D.” Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta K.

o ustalenie wysokości opłat,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 marca 2012 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 4 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy ustalił, że aktualizacja opłaty

rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w K., pozostającej w

użytkowaniu wieczystym „D.” Spółki Akcyjnej w K. – w 1/2 części, dokonana przez

Prezydenta Miasta K. w piśmie z dnia 17 października 2005 r., jest uzasadniona do

kwoty 109 140,45 zł, nakazał pobrać od powodowej spółki na rzecz Skarbu

Państwa kwotę 2 973 zł tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu i zasądził

od powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta K. kwotę 3

600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji powódki, Sąd Okręgowy

wyrokiem z dnia 4 marca 2011 r. oddalił apelację i zasądził od powódki na rzecz

pozwanego kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Okręgowy stwierdził,

że o kosztach tych orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 12

ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

W zażaleniu na zawarte w wyroku z dnia 4 marca 2011 r. postanowienie

o kosztach procesu powódka zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 100

oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. Podniosła, że w postępowaniu przed

Sądem pierwszej instancji wygrała sprawę w 42 %, w związku z czym Sąd

Okręgowy powinien – stosownie do wyniku tego postępowania – rozdzielić

wszystkie koszty procesu poniesione przez strony. Powódka powinna ponieść

koszty w kwocie 12 007,34 zł, a pozwany – w kwocie 4 272,66 zł, natomiast

w ostatecznym wyniku Sąd Okręgowy powinien zasądzić od pozwanego na rzecz

powódki z tytułu kosztów kwotę 2 472,66 zł. W konkluzji żaląca wniosła o zmianę

zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie od pozwanego kwoty 2 472,66 zł

ewentualnie o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy w odnośnym

zakresie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żaląca we własnym zakresie rozliczyła koszty procesu poniesione przez

strony i – nie precyzując, co zaliczyła w ich skład – stwierdziła, że powinna ponieść

koszty w kwocie 12 007,34 zł, natomiast pozwany – w kwocie 4 272,66 zł.

W rezultacie Sąd Okręgowy – zdaniem żalącej – powinien zasądzić od pozwanego

na jej rzecz z tytułu kosztów kwotę 2 472,66 zł. Uzasadniając swoje stanowisko

żaląca podniosła, że jej żądanie zostało przez Sąd Rejonowy uwzględnione w 42%,

wobec czego, zgodnie z art. 100 k.p.c., koszty procesu powinny być stosunkowo

rozdzielone.

Pomijając niedostatki dokonanego rozliczenia, polegające przede wszystkim

na zaniechaniu wskazania, co wchodzi w skład kwot 12 007,34 zł i 4 272,66 zł,

trzeba zauważyć, że w postępowaniu zażaleniowym żaląca domaga się objęcia

kontrolą także orzeczenia o kosztach procesu poniesionych przez strony

w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i sumarycznego rozliczenia

kosztów poniesionych w obu instancjach z uwzględnieniem wyrażonej w art. 100

k.p.c. zasady kompensaty.

Wypada w związku z tym przypomnieć, że, zgodnie z art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji. W przytoczonym przepisie chodzi więc tylko o te koszty

procesu, o których sąd drugiej instancji orzekał po raz pierwszy. Jeżeli sąd drugiej

instancji, zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji, orzekł także o kosztach

postępowania pierwszoinstancyjnego, należy przyjąć, że nie orzekał o nich po raz

pierwszy. Dlatego też na postanowienie tego sądu w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o kosztach poniesionych przez strony w postępowaniu w pierwszej

instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10, nie publ., z dnia 23 czerwca

2010 r., II CZ 7/10, nie publ., z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, nie publ.,

z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, nie publ. i z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ

140/10, nie publ.).

W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy oddalił apelację powódki i orzekł

o kosztach postępowania apelacyjnego. W tym stanie rzeczy, na skutek

wniesionego zażalenia, kontroli Sądu Najwyższego podlegać może jedynie

prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego w kwocie

1 800 zł, o których Sąd Okręgowy rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności

za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. Rozstrzygnięcie to trzeba uznać za

prawidłowe, trafnie bowiem Sąd Okręgowy uznał żalącą za przegrywającą sprawę

w rozumieniu art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., skoro wniesiona przez nią

apelacja okazała się bezzasadna i została przez Sąd Okręgowy oddalona (art. 385

k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.