Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 36/11 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on cassation grounds, ruling land registry disputes are property rights cases requiring 50k PLN threshold.

Geschäftsnummer III CZ 36/11
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a lower court's rejection of a case regarding the alignment of land registry entries with actual legal status. The defendant argued the dispute involved only the removal of easement entries and thus lacked the monetary value required for cassation. The court clarified that such disputes inherently involve property rights and fall under the statutory threshold for property cases, rendering the appeal inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 17 ust. 4 k.p.c.; § 8 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; Art. 19 k.p.c. - Disputes concerning the alignment of land registry entries with actual legal status are property rights cases requiring a minimum value of 50,000 PLN for cassation admissibility.

Schlagwörter

KI-generiert
land registry alignment property rights cases cassation admissibility monetary value threshold easement removal civil procedure code judicial appeal dismissal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 17 ust. 4 k.p.c.
Stanowisko to znajduje wsparcie w art. 17 pkt 4 k.p.c., który dotyczy spraw
§ 8 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
§ 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Art. 19 k.p.c.
przedmiotu sporu, co – stosownie do art. 19 k.p.c. – jest wymagane wyłącznie
art. 17 pkt 4 k.p.c
Stanowisko to znajduje wsparcie w art. 17 pkt 4 k.p.c., który dotyczy spraw
art. 19 k.p.c
przedmiotu sporu, co – stosownie do art. 19 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 36/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa H. D., A. D., B. M. i D. Z.

przeciwko R. W., E. L. i J. G.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 lipca 2011 r.,

zażalenia pozwanego R. W.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 2 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego R. W., wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 9 listopada

2010 r., wydanego w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym

stanem prawnym. Sąd Okręgowy stwierdził, że w sprawach o prawa majątkowe

skarga kasacyjna jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi

co najmniej 50 000 zł; w rozpoznanie sprawie wartość ta została oznaczona na

kwotę 1000 zł, zatem skarga podlegała odrzuceniu.

W zażaleniu pozwany zarzucił, że niniejsza sprawa nie ma charakteru

sprawy o prawa majątkowe, gdyż dotyczy „wyłącznie wykreślenia wpisu prawa

służebności drogowej i prowadzenia rur”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że sprawami o prawa majątkowe są

sprawy, w których przedmiot ma wartość majątkową, a więc sprawy obejmujące

żądanie zmierzające do realizacji prawa mającego bezpośredni lub pośredni wpływ

na stosunki majątkowe powoda (por. np. uzasadnienie orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA 1962, nr 1, poz. 8).

Podkreśla się, że przez prawa majątkowe rozumie się w szczególności prawa

rzeczowe, a także wierzytelności opiewające na świadczenia majątkowe,

małżeńskie prawa majątkowe, większą część praw zaliczanych do tzw. własności

intelektualnej oraz roszczenia pieniężne, choćby służyły do ochrony dóbr

niemajątkowych (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia

2006 r., I CZ 95/06, nie publ.). Z tych względów w judykaturze jednoznacznie

przyjęto, że sprawy o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym są sprawami o prawa majątkowe (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 30 października 2002 r., II CZ 125/02, nie publ., z dnia

24 stycznia 2003 r., V CK 8/03, „Izba Cywilna” 2003, nr 11, s. 53, z dnia 7 lutego

2003 r., III CZ 5/03, „Izba Cywilna” 2004, nr 3, s. 47, z dnia 12 maja 2006 r.,

V CZ 27/06, nie publ., z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 85/06, nie publ. i z dnia

16 stycznia 2008 r., IV CZ 115/07 nie publ.).

Stanowisko to znajduje wsparcie w art. 17 pkt 4 k.p.c., który dotyczy spraw

o prawa majątkowe i do tej kategorii spraw zalicza wprost sprawy o uzgodnienie

treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, niezależnie od rodzaju

prawa podlegającego wpisowi. Konkluzja ta wynika także z § 8 pkt 8

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)

oraz § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), które w sprawach

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym przewidują

opłaty za czynności adwokackie i radców prawnych obliczone od wartości

przedmiotu sporu, co – stosownie do art. 19 k.p.c. – jest wymagane wyłącznie

w sprawach o prawa majątkowe.

Sformułowany przez pozwanego zarzut naruszenia art. 398 2 § 1 k.p.c. i art.

19 k.p.c. jest zatem nietrafny. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak

w sentencji (art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.).