Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 11/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal in co-ownership termination case where appeal value exceeds statutory minimum threshold.

Geschäftsnummer III CZ 11/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appeal filed by participants against a lower court's decision to terminate co-ownership. The participants argued that the appeal value was incorrectly calculated, but the court determined it should reflect only the difference between the requested and awarded payments. Consequently, the appeal value remained below the statutory minimum required for admissibility.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; In termination of co-ownership cases, the appeal value is determined by the difference between requested and awarded payments, and if this value falls below the statutory minimum, the appeal is inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
termination of co-ownership appeal value calculation inadmissible appeal statutory minimum threshold difference in payments

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c
art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
IV CZ 20/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01,
II CZ 25/02
II CZ 25/02, Lex nr 54494).
II CZ 38/10
Supreme Court dismisses cassation appeal in joint property division case where disputed value falls below statutory 150,000 zł threshold.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 11/14

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSA Katarzyna Polańska-Farion (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku G. S. i Z. S.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty N. i in.,

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 kwietnia 2014 r.,

zażalenia uczestników Ł.J., J. F. i małoletniej H.F. reprezentowanej przez

przedstawicielkę ustawową matkę K. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w N.

z dnia 31 grudnia 2013 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w N. odrzucił

skargę kasacyjną uczestników. Uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w

skardze kasacyjnej została określona na poziomie wyższym od wartości przedmiotu

zaskarżenia podanej przez uczestników w apelacji. Przy prawidłowo ustalonej

wartości przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna była niedopuszczalna z mocy

art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

Uczestniczy zaskarżyli powyższe postanowienie w całości i wnieśli o jego

uchylenie.

Zakwestionowali

zaskarżenia

według

wartości

prawidłowość

dopłat,

ustalenia

którymi

zostali

wartości

przedmiotu

obciążeni

na

rzecz

wnioskodawców.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna w sprawach

o zniesienie współwłasności nie jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Oznaczenie wartości

przedmiotu zaskarżenia w tego rodzaju sprawach zależne jest ściśle od wyniku

postępowania

i

podlega

kontroli

sądu

II

instancji

i

Sądu

Najwyższego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01,

Lex nr 550948).

W orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia

o zniesieniu współwłasności o wartości przedmiotu zaskarżenia rozstrzyga wartość

konkretnego interesu lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy

dotyczy. Nie przesądza o niej ani wartość dzielonego majątku, ani wartość udziału

wnoszącego środek odwoławczy, lecz zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Może zatem sprowadzać się do różnicy wysokości oczekiwanej i zasądzonej

dopłaty (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2002 r.

II CZ 25/02, Lex nr 54494). W odniesieniu do postanowienia sądu drugiej instancji,

którym oddalona została apelacja skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia

skargą kasacyjną może być albo taka sama, jak w apelacji albo niższa; nie jest

natomiast możliwe określenie jej na kwotę wyższą (por. postanowienie Sądu

Najwyższego: z dnia 6 maja 2010 r., II CZ 38/10, Lex nr 585774).

Uczestnicy w apelacji zaskarżyli orzeczenie Sądu pierwszej instancji

w punkcie trzecim, w którym zasądzono od każdego z nich spłaty na rzecz

wnioskodawców po 26 736 zł i wnieśli o zmianę orzeczenia przez „wyrzeczenie,

że wnioskodawcom

spłaty

od

uczestników

nie

przysługują”

ewentualnie

„zasądzenie od uczestników na rzecz wnioskodawców po 17 265 zł - tytułem

dopłat”. Sąd drugiej instancji zmienił zaskarżone orzeczenie i zmniejszył spłaty

należne od uczestników do kwot po 26 337 zł, a w pozostałym zakresie apelację

oddalił. Skoro nie

był kwestionowany sposób podziału, a interes uczestników

sprowadzał się jedynie do podważania wysokości obciążeń, wartość przedmiotu

zaskarżenia wyznaczała różnica kwot zasądzonych i wnioskowanych z tego tytułu.

Uwzględnienie podnoszonego przez skarżących problemu rozliczenia nakładów nie

mogło uzasadniać podwyższenia wartości przedmiotu zaskarżenia do poziomu

podawanego w skardze, w sytuacji gdy wniosek ten służyć miał wyłącznie

ograniczeniu wysokości spłat.

Z powyższych względów zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych

podstaw podlegało oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

i art. 13 § 2 k.p.c.