Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 11/11 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal representation under mandatory lawyer rule in civil proceedings.

Geschäftsnummer III CZ 11/11
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a writ of illegality. The appellant personally filed the writ without a lawyer, violating the mandatory representation requirement for Supreme Court proceedings. The court held that such a defect is fatal and cannot be cured by formal supplementation, as the writ lacks the necessary legal standing.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c.: A writ of illegality filed personally by a party without a lawyer or legal advisor is inadmissible and must be rejected as it fails the mandatory representation requirement.

Schlagwörter

KI-generiert
mandatory legal representation writ of illegality Supreme Court procedure inadmissible filing civil proceedings legal standing formal defect

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 871 § 1 k.p.c.
k.p.c., art. 871 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 4246 § 3 k.p.c.
stosownie do treści art. 4246 § 3 k.p.c.
Art. 4246 § 2 k.p.c.
oraz art. 4246 § 2 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię
Art. 4245 § 2 k.p.c.
Stosownie natomiast do treści art. 4245 § 2 k.p.c. skarga
Art. 4241 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
podstawie art. 39814 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 4246 § 3 k.p.c
stosownie do treści art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
k.p.c., art. 871 § 1 k.p.c.
art. 4246 § 2 k.p.c
oraz art. 4246 § 2 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 46/09
postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 54/09
46/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 54/09, niepubl.;
postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CNP 31/09
postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CNP 31/09, niepubl.; postanowienie SN
postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2009 r., V CNP 106/08
postanowienie SN z dnia 6 lutego 2009 r., IV CNP 121/08
postanowienie SN z dnia 26 listopada 2008 r., IV CNP 85/08
postanowienie SN z dnia 21 października 2010 r., IV CZ 77/1
I ACa 749/08
Apelacyjnego z 16 października 2008 r., sygn. I ACa 749/08. W uzasadnieniu
II CNP 46/09
Supreme Court dismissed appeal for lack of standing and improper target of review under Polish Civil Procedure Code.
II CNP 54/09
46/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 54/09, niepubl.;

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi A. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 października 2008 r.,

w sprawie z powództwa A. C.

przeciwko E. C.

o rozwód,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 marca 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2010 r.,

1. oddala zażalenie,

2. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego na rzecz

pełnomocnika z urzędu A. C. – adw. M. N. kwotę 270 zł

(dwieście siedemdziesiąt), powiększoną o stawkę podatku

VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej

z

urzędu

skarżącej

w postępowaniu

zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę A. C. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego z 16 października 2008 r., sygn. I ACa 749/08. W uzasadnieniu

postanowienia Sąd wskazał, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia jest objęta przymusem adwokacko-radcowskim, a

skarga sporządzona z uchybieniem tego wymogu podlega odrzuceniu przez sąd,

stosownie do treści art. 4246 § 3 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4246 § 3

k.p.c., art. 871 § 1 k.p.c. oraz art. 4246 § 2 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wniesione przez A. C. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem

przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

W sytuacji, gdy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, do której rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy, nie spełnia

wymogu, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., tj. została wniesiona przez osobę

nieposiadającą kwalifikacji pełnomocnika zawodowego oraz osobę, która nie jest

reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, Sąd – stosownie do treści 4246

§ 3 k.p.c. – skargę odrzuca (por. postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP

46/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 3 lipca 2009 r., II CNP 54/09, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., II CNP 31/09, niepubl.; postanowienie SN

z dnia 3 kwietnia 2009 r., V CNP 106/08, niepubl.; postanowienie SN z dnia

6 lutego 2009 r., IV CNP 121/08, niepubl.; postanowienie SN z dnia 26 listopada

2008 r., IV CNP 85/08, niepubl.). Z tego też względu twierdzenie skarżącej, iż Sąd

Apelacyjny

wydając

postanowienie

o

odrzuceniu

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesionej osobiście przez

pozwaną nie znajdującą się w kręgu osób, o których mowa w art. 87 1 § 2 i 3 k.p.c.,

dopuścił się naruszenia art. 4246 § 3 k.p.c. i art. 871 § 1 k.p.c., jest chybione.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą naruszenia art. 424 6 § 2

k.p.c., który w jej ocenie winien mieć w sprawie zastosowanie, a to poprzez

zobowiązanie pozwanej do uzupełnienia skargi, należy stwierdzić, że zgodnie

z brzmieniem tego przepisu w razie stwierdzenia niezachowania warunków

formalnych określonych w art. 4246 § 2, przewodniczący wzywa o poprawienie lub

uzupełnienie skargi. Stosownie natomiast do treści art. 4245 § 2 k.p.c. skarga

powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,

a ponadto do skargi – oprócz jej odpisów dla doręczenia ich uczestniczącym

w sprawie osobom – dołączą się dwa odpisy przeznaczone do akt Sądu

Najwyższego. Z tego względu uzupełnieniu podlegają jedynie braki formalne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określone w art.

4245 § 2 k.p.c. Tym samym jedynie w razie niedochowania przez stronę wnoszącą

skargę wymogów formalnych właściwych dla każdego pisma procesowego, strona

jest wzywana do ich uzupełnienia. Wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przez osobę nieposiadającą zdolności

postulacyjnej w świetle art. 871 k.p.c., nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 4246

§ 2 k.p.c. Braku w tym zakresie nie można uzupełnić, a dotknięta nim skarga nie

jest w istocie środkiem prawnym, o jakim mowa w art. 424 1 k.p.c. Tym samym

chybiony był zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 424 6 § 2 k.p.c. Skarga

podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 424 6 § 3 k.p.c. Zaskarżone

orzeczenie nie pozostaje także w sprzeczności z zapisami Konwencji z dnia

4 listopada 1950 r. o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Ograniczenie zdolności postulacyjnej strony w postępowaniu cywilnym przez

wprowadzenie przymusu adwokackiego lub radcowskiego, w myśl art. 87 1 § 1

k.p.c., nie ogranicza praw obywatela lecz racjonalizuje ich wykonanie, formalnie

gwarantując stronie fachową pomoc prawną w postępowaniu o charakterze

nadzwyczajnym toczącym się przed Sądem Najwyższym (por. postanowienie SN

z dnia 21 października 2010 r., IV CZ 77/1, niepubl.).

Z tych względów zażalenie wniesione przez A. C. podlegało oddaleniu, na

podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu skarżącej,

ustalając jego wysokość w oparciu o treść § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).