Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CZ 10/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-existent ruling on adverse supplementary decision in adverse possession case.

Geschäftsnummer III CZ 10/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a lower court's rejection of their appeal regarding a non-existent ruling. The appellants argued that a regional court had ruled on their adverse possession claim for a specific plot of land, but the Supreme Court found the appealed decision only addressed a different plot. The court held that the appellants' appeal was directed against a ruling that did not exist, as the relevant decision was a separate, subsequent supplementary order.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: An appeal must be directed against a specific, existing judicial act; an appeal lodged against a decision that was subsequently superseded by a separate supplementary ruling is considered to be against a non-existent act and is inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
adverse possession inadmissible appeal non-existent ruling supplementary decision civil procedure code adverse possession claim procedural defect

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.
sprecyzowane w sposób nie budzący wątpliwości (art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
368 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 394
Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
§ 3 k.p.c., art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił apelację
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
368 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 394
Art. 398 § 14 k.p.c.
§ 3 k.p.c., art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 520 § 3 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 398 § 21 k.p.c.
§ 3 k.p.c., art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. w zw.
art. 373 k.p.c
podstawie art. 373 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CZ 10/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku A. K. i E. Z.

przy uczestnictwie Gminy Miejskiej K. i Spółdzielni Mieszkaniowej "J." w K.

o stwierdzenie nabycia własności w drodze zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 marca 2013 r.,

zażalenia wnioskodawczyń na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 kwietnia 2012 r.,

oddala zażalenie i zasądza od wnioskodawczyń na rzecz

uczestniczki Gminy Miejskiej K. kwotę 900 (dziewięćset) zł

tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. na

podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił apelację

wnioskodawczyń A.K. i E. Z. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21

kwietnia 2011 r., uznając ją za niedopuszczalną z powodu zaskarżenia nią

nieistniejącego orzeczenia. Sąd wyjaśnił, że wnioskodawczynie zgłosiły żądanie

stwierdzenia, że nabyły przez zasiedzenie własność dwóch nieruchomości - działki

130/2 oraz działki 130/4. Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 21 kwietnia

2011 r. uwzględnił ich wniosek co do działki nr 130/2, natomiast nie zawarł

w postanowieniu rozstrzygnięcia o wniosku o stwierdzenie nabycia własności

drugiej z działek - nr 130/4. Apelacja wnioskodawczyń skierowana została

przeciwko

wydanemu

postanowieniu

zasiedzenia

stwierdzenia

działki

„w

części

130/4”,

co

dotyczącej

Sąd

nieorzeczenia

Okręgowy

uznał

za niedopuszczalne i wskazał, że w razie pominięcia w orzeczeniu niektórych

żądań strona powinna złożyć wniosek o uzupełnienie orzeczenia lub wszcząć nowe

postępowanie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczynie zarzuciły

naruszenie art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

oraz art. 367 § 1 k.p.c. w zw. z art. 518 k.p.c. i art. 370 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

k.p.c. przez pominięcie, że zaskarżone orzeczenie istnieje, ponieważ Sąd

Rejonowy orzekł o uzupełnieniu postanowienia w zakresie zaskarżonym apelacją

przez wnioskodawczynie. We wnioskach skarżące domagały się uchylenia

postanowienia Sądu Okręgowego i przekazania sprawy o stwierdzenie zasiedzenia

działki nr 130/4 do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesu

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Środki zaskarżenia mają charakter zindywidualizowany, przedmiotem

zaskarżenia

jest

bowiem

zawsze

konkretne orzeczenie,

które

musi być

sprecyzowane w sposób nie budzący wątpliwości (art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 394

§ 3 k.p.c., art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.). Apelacja, której odrzucenie jest przedmiotem

postępowania zażaleniowego, została wniesiona przez wnioskodawczynie od

postanowienia z dnia 21 kwietnia 2011 r., w którym, co nie jest sporne, brak było

pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia o wniosku dotyczącym nabycia

przez nie działki nr 130/4. Pominięte żądanie zostało na wniosek uczestniczki –

Gminy Miejskiej K. – objęte postanowieniem uzupełniającym wydanym w dniu 1

lipca 2011 r., którego treść była niekorzystna dla wnioskodawczyń - ich wniosek

w tej części został oddalony. Postanowienie uzupełniające stanowiło odrębne

orzeczenie merytoryczne rozstrzygające o części żądania, o której Sąd Rejonowy

nie orzekł w postanowieniu z 21 kwietnia 2011 r. Zawarte w nim rozstrzygnięcie nie

stawało

się

z

mocą

wsteczną

elementem

wcześniejszego,

niepełnego

postanowienia. Podlegało na zasadach ogólnych zaskarżeniu apelacją, tej jednak

wnioskodawczynie nie wniosły. Apelacji od postanowienia z 21 kwietnia 2011 r.

nie można - wbrew stanowisku wnioskodawczyń - traktować jako apelacji od

postanowienia z dnia 1 lipca 2011 r., skoro została wniesiona przed wydaniem tego

postanowienia i zaskarżono w niej postanowienie z dnia 21 kwietnia 2011 r.

„w części dotyczącej nieorzeczenia stwierdzenia zasiedzenia działki 130/4”,

skierowana

więc

była

przeciwko

innemu

orzeczeniu

i

kwestionowała

nieprawidłowość (brak rozstrzygnięcia o części wniosku) potwierdzając tym samym,

że zaskarżone zostało orzeczenie nieistniejące.

Sąd Okręgowy, odrzucając apelację wnioskodawczyń, postąpił prawidłowo

i nie naruszył żadnego ze wskazanych w zażaleniu przepisów, wobec czego

zażalenie na jego postanowienie należało oddalić na podstawie art. 394 1 § 3 w zw.

z art. 39814 i art. 13 § 2 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego uzasadnia treść

art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c.

i art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ interesy wnioskodawczyń i uczestniczki - Gminy

Miejskiej K. były sprzeczne. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika uczestniczki

określa § 2 ust. 1 i 2, § 7 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).