Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CSK 218/15 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal as it merely challenges evidence evaluation without clear legal error.

Geschäftsnummer III CSK 218/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a participant in a joint property division case. The appellant argued for the admissibility of the appeal, but the Court found the request amounted only to disputing the lower courts' evidence assessment. Consequently, the Court ruled that such criticism does not constitute a clear violation of law required for cassation under Polish civil procedure.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. The cassation appeal is inadmissible if it merely challenges the evaluation of evidence or factual findings without demonstrating a clear and obvious violation of law.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal joint property division evidence evaluation clear violation of law Supreme Court dismissal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Samo polemizowanie i krytyka ustaleń Sądów pierwszej i drugiej instancji nie jest wystarczające do spełnienia wymagania określonego w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3983 § 3 k.p.c
art. 43 § 1 k.r.o
W sprawie nie doszło do rażącego, oczywistego naruszenia art. 43 § 1 k.r.o.
art. 33 pkt 2 k.r.o
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Samo polemizowanie i krytyka ustaleń Sądów pierwszej i drugiej instancji nie jest wystarczające do spełnienia wymagania określonego w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CSK 218/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku B. B.‎przy uczestnictwie P. B. ‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie‎z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I Ca 464/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie - w sprawie o podział majątku wspólnego - oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 17 lipca 2014 r.Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Skarżący nie wykazał, że postanowienie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Istota skargi kasacyjnej – co wynika także z samej treści podstaw - oraz wniosku o jej przyjęcie sprowadza się do próby podważenia oceny dowodów i ustaleń, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).

W sprawie nie doszło do rażącego, oczywistego naruszenia art. 43 § 1 k.r.o. ani art. 33 pkt 2 k.r.o. Samo polemizowanie i krytyka ustaleń Sądów pierwszej i drugiej instancji nie jest wystarczające do spełnienia wymagania określonego w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).