Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 38/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to lack of proven damage and causal link.

Geschäftsnummer III CNP 38/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for invalidity against a final court ruling. The plaintiff failed to specify the type or amount of damage nor prove a causal link between the final judgment and any harm suffered. Consequently, the court ruled the appeal was improperly constructed and inadmissible under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidity is inadmissible if the appellant fails to substantiate the occurrence of damage or establish a causal connection between the final judgment and the alleged harm.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for invalidity causal connection proven damage Civil Procedure Code inadmissible appeal final judgment substantiation of harm

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez
art. 361 § 1 k.c.
mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 98
art. 98 w związku z art.
art. 42412
98 w związku z art. 42412, art.
art. 39821
42412, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 38/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z.

o zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt III Ca …/11,

odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz strony

pozwanej kwotę 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację

powódki A. B. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 kwietnia 2011 r.

Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącą w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż

w chwili wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca

2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r.,

III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008,

nr 12, s. 52).

W skardze powódki nie określono szkody – jej rozmiaru ani charakteru – nie

uprawdopodobniono, że powstała, ani nie wykazano związku przyczynowego jej

ewentualnego powstania z zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Tak więc skarga została wadliwie skonstruowana, na co dodatkowo wskazuje fakt,

że umieszczono w niej wniosek o uchylenie wyroków sądów powszechnych,

pomijając, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie stanowi środka zaskarżenia, lecz specjalny środek prawny

pozwalający na uzyskanie prejudykatu w późniejszej sprawie przeciwko Skarbowi

Państwa o odszkodowanie; celem skargi nie jest wzruszanie orzeczeń sądów obu

instancji.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.),

rozstrzygając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na podstawie

art. 98 w związku z art. 42412, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.

db