Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 36/09 KI-generiert

Supreme Court dismisses second-legality complaint after previously rejecting the cassation appeal.

Geschäftsnummer III CNP 36/09
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's complaint for declaring a final judgment unlawful. The plaintiff had previously filed a cassation appeal against the appellate court's decision, which the Supreme Court refused to accept for examination. The court ruled that such a second legal remedy is inadmissible when a cassation appeal has already been effectively lodged and rejected.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 § 3 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for declaring a final judgment unlawful is inadmissible if the applicant previously filed a cassation appeal against the second-instance judgment and the Supreme Court refused to accept it for examination.

Schlagwörter

KI-generiert
second legal remedy inadmissible complaint cassation appeal refusal to accept final judgment

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4241 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 3 k.p.c., od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których
art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 3 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 3 k.p.c., od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 21 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa J.B.

przeciwko J.Z.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2009 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

J.B. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 października 2006 r. Od

powyższego orzeczenia powód wniósł skargę kasacyjną, a Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. - odmówił przyjęcia jej do rozpoznania.

Następnie wyrok z dnia 12 lipca 2007 r. powód zaskarżył skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 3 k.p.c., od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których

wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, od którego skarżący wniósł uprzednio skutecznie skargę kasacyjną, a Sąd

Najwyższy

odmówił

przyjęcia

jej

do

rozpoznania,

jest

niedopuszczalna.

Pod pojęciem „skargi kasacyjnej wniesionej skutecznie" należy rozumieć skargę,

która nie została odrzucona, to znaczy skargę, którą Sąd Najwyższy poddał co

najmniej ocenie w ramach tzw. przedsądu, albo rozpoznał po przyjęciu do

rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 lipca 2008 r.,

III CNP 33/08, nie publ.; z dnia 15 czerwca 2007 r., l CNP 27/07, nie publ.; z dnia

23 października 2006 r., V CNP 130/06, niepubl.; z dnia 18 września 2008 r., l CNP

53/08, nie publ.; z dnia 24 lutego 2009 r., II CNP 133/08, nie publ.).

Od zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia Sądu Apelacyjnego z dnia

12 lipca 2007 r. skarżący skutecznie wniósł uprzednio skargę kasacyjną, której Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania. Okoliczność ta przesądza o tym, że

skarga J.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).