Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 35/17 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to internal contradictions regarding statute of limitations and unjust enrichment.

Geschäftsnummer III CNP 35/17
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to admit the appeal for consideration, declaring it obviously unfounded. The appellants argued that the lower court erred in finding no unjust enrichment and that their claim was time-barred, but failed to prove the interruption of the limitation period. The court determined the appeal was internally contradictory because the appellants claimed a three-year limitation period while relying on an invoice receipt that only interrupted the two-year contract claim, rendering their arguments legally incoherent.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal is obviously unfounded if the challenged judgment is clearly contrary to fundamental legal principles or results from a particularly gross error in legal interpretation, without requiring deep analysis.

Schlagwörter

KI-generiert
obviously unfounded appeal statute of limitations unjust enrichment internal contradiction interruption of limitation contract vs quasi-contract Supreme Court procedure

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna.
Art. 108 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 398 k.p.c.
391 § 1, art. 39820 i art.
Art. 42412 k.p.c.
39820 i art. 42412 k.p.c. jw
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c.
art. 4241 k.p.c
Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
39820 i art. 42412 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05
postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21-22/2006, poz.
wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05
323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23-24/2006, poz.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 35/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa J. Z. i T. Z.‎przeciwko Gminie N.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2018 r.,‎na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi, która jest oczywiście bezzasadna. Ocena, czy skarga jest oczywiście bezzasadna musi być powiązana z pojęciem niezgodności orzeczenia z prawem. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej (por. postanowienie SN z 13.12.2005 r., II BP 3/05, OSNP nr 21-22/2006, poz. 323, wyrok SN z 18.1.2006 r., II BP 1/05, OSNP nr 23-24/2006, poz. 351).Skarga wniesiona przez powodów jest oczywiście bezzasadna.

Skarżący dopatrują się niezgodności prawomocnego orzeczenia w przyjęciu przez Sąd Okręgowy w K., że nie doszło do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie pozwanej, a także że roszczenie powodów było przedawnione. Podniesione zarzuty jednak nie przekonują. Abstrahując nawet od kontrowersyjnej na tle skargi kwestii, czy w sprawie można mówić o bezpodstawnym wzbogaceniu pozwanej gminy w sytuacji, w której oświetlenie wykonane przez powodów dotyczyło klasztoru należącego do osoby trzeciej, która nie była stroną postępowania, to na pierwszy rzut oka widać, że zarzuty zawarte w skardze skierowane w stosunku do przyjętego przedawnienia roszczenia są wewnętrznie sprzeczne.

Skarżący trafnie twierdzą, że roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia przedawnia się w terminie 3 letnim, a nie 2 letnim, tak jak roszczenie z umowy o dzieło. Tymczasem zarzucają, że czynnością, która przerwała w ich ocenie bieg terminu przedawnienia było odebranie przez pozwaną gminę wystawionej przez powodów faktury. Faktura ta jednak wskazywała wyłącznie na wykonanie dzieła w ramach zawartej umowy i nie sposób uznać, że jej odebranie stanowiło uznanie przez pozwanego roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

Jak trafnie uznał Sąd Okręgowy mogło to co najwyżej wskazywać na uznanie roszczenia o zapłatę z tytułu umowy o dzieło. Ponieważ jednak nastąpiło po upływie 2 lat nie mogło skutecznie doprowadzić do uwzględnienia zarzutu przerwy biegu terminu przedawnienia. Z podanych względów, na podstawie art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. jw