Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 34/10 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific legal provision in complaint.

Geschäftsnummer III CNP 34/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint regarding the legality of a final judgment. The appellant failed to identify the specific legal provision they claimed was violated by the lower court's decision. The court ruled that such complaints must cumulatively meet formal requirements, including the explicit citation of the violated law, which the appellant neglected.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 4245 § 1 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c. in conjunction with art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.: A complaint for the declaration of unconstitutionality of a final judgment must cumulatively satisfy all statutory requirements, including the specific identification of the violated legal provision; failure to do so results in the dismissal of the complaint.

Schlagwörter

KI-generiert
complaint for unconstitutionality final judgment review formal requirements cumulative conditions legal provision citation dismissal limine procedural defect

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c
z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 34/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Gminy B.

przeciwko J. G.

o ochronę własności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2010 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I Ca

(…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany J. G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać – obok przytoczenia podstaw oraz ich

uzasadnienia, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazania że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosku o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części –

także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. powinny być spełnione w sposób

kumulatywny,

mają

bowiem

charakter

konstrukcyjny.

Skarga

niespełniająca

któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Tymczasem

skarżący we wniesionej skardze nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie – w jego ocenie – jest niezgodne. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że każde

wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być

zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. W szczególności, skoro przepis

ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi

zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie. (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).