Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 30/13 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for divorce and eviction due to lack of proven damage under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer III CNP 30/13
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the wife's appeal against a final divorce and eviction judgment, ruling that the omission of a social housing decision did not constitute a legal error. The appellant argued that failing to rule on her social housing rights caused irreparable harm by preventing her from obtaining alternative accommodation. The court held that merely citing this potential loss was insufficient to meet the statutory requirement of proving actual damage under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the claim that the judgment caused actual damage.

Schlagwörter

KI-generiert
civil procedure code appeal dismissal proven damage requirement social housing rights eviction judgment constructive requirements cumulative conditions

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wynikający z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Wynikający z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 30/13

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa L. S.

przeciwko J. S.

o rozwód i eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 października 2013 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 25 sierpnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. S. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 sierpnia 2011 r. orzekającego

rozwiązanie jej małżeństwa z L. S. i eksmisję ze wspólnego mieszkania małżonków

– bez orzeczenia o przysługującym jej uprawnieniu do lokalu socjalnego lub braku

takiego uprawnienia. Zdaniem skarżącej pominięcie przez Sąd rozstrzygnięcia w

tym przedmiocie wyrządza jej szkodę polegającą na tym, że nie może uzyskać

lokalu socjalnego, lokalu zamiennego ani pomieszczenia tymczasowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1 - 6 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia,

od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości

lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe; skarga powinna również zawierać

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Wskazane wymagania

mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione kumulatywnie, a zatem

skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega

odrzuceniu a limine.

Wynikający z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymóg uprawdopodobnienia

wystąpienia szkody zostaje spełniony wówczas gdy skarżący złoży oświadczenie,

że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj, wysokość i czas powstania oraz wykaże

dostępnymi mu środkami, że szkoda ta jest następstwem wydania zaskarżonego

orzeczenia. Powołanie się przez skarżącą na brak rozstrzygnięcia o istnieniu lub

braku istnienia uprawnienia do lokalu socjalnego w wyroku orzekającym eksmisję

nie jest wystarczający dla oceny, że skarżąca wykazała, w sposób przedstawiony

powyżej, przesłankę wymienioną w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

es