Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 28/15 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal on good faith of servitude holder as clear lack of legal grounds under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer III CNP 28/15
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiffs' extraordinary appeal against a final judgment regarding the good faith of a servitude holder. The plaintiffs argued that the lower court erred by finding good faith despite the holder's actual bad faith, citing specific civil code articles. The court ruled that the appeal was clearly unfounded because the lower court's evaluation of good faith fell within its discretionary margin and did not constitute a flagrant violation of law.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4249 k.p.c.; Art. 172 § 1, 2 in conjunction with Art. 292 k.c.: An extraordinary appeal is inadmissible if the challenged judgment is clearly unfounded, as the court enjoys a margin of discretion in evaluating the good faith of a possessor.

Schlagwörter

KI-generiert
extraordinary appeal good faith possession flagrant violation of law margin of discretion clearly unfounded appeal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K.
Art. 172 § 1, 2 k.c.
Skarżący wskazali na niezgodność tego orzeczenia z art. 172 § 1 i 2 w związku z art.
Art. 292 k.c.
172 § 1 i 2 w związku z art. 292 k.c. przez przyjęcie dobrej wiary posiadacza służebności przesyłu w sytuacji, w której posiadał on to prawo w złej wierze.
Art. 98 § 1, 3 k.p.c.
także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.).Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3, art. 99 oraz art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
99 oraz art. 108 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
Art. 42412 k.p.c.
39821 i art. 42412 k.p.c. l.n
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 28/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa C. S. i W. S.‎przeciwko P. […] S.A. w L.‎o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r.,‎na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, nie publ. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, nie publ.).

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 września 2013 r. Skarżący wskazali na niezgodność tego orzeczenia z art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 292 k.c. przez przyjęcie dobrej wiary posiadacza służebności przesyłu w sytuacji, w której posiadał on to prawo w złej wierze. Na tle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można jednak stwierdzić, by ocena ta mogła zostać dokonana z rażącym naruszeniem prawa w opisanym wyżej rozumieniu.

Stwierdzenie istnienia dobrej lub złej wiary pozostaje z istoty rzeczy kwestią oceny dokonywanej w ramach okoliczności konkretnej sprawy. Z uwagi na nieostrość wyrażeń ustawowych, sąd korzysta w tym zakresie z marginesu swobody, pozwalającego mu na dopasowanie przyjmowanych kryteriów do specyfiki konkretnej sytuacji. Nie można stwierdzić, by w zaskarżonym orzeczeniu dojść mogło do przekroczenia tych granic w jakimkolwiek istotnym zakresie. Z uwagi na to, w razie przyjęcia do rozpoznania skarga z oczywistych przyczyn musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną.

Zarzuty i argumenty skarżącego nie pozwalają stwierdzić, by zaskarżone orzeczenie mogło zostać uznane za niezgodne z prawem. Tym samym, w sprawie spełniona jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, nie publ.).Z uwagi na powyższe, należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. l.n