Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 19/10 KI-generiert

Supreme Court dismissed appeal for non-justified loss; plaintiff failed to prove damage caused by the judgment.

Geschäftsnummer III CNP 19/10
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appeal filed by a housing cooperative against a final judgment regarding the determination of basement ownership. The plaintiff argued that the lower court's decision caused financial loss by denying them a specific basement area, but failed to demonstrate how this specific ruling actually resulted in damage. The court held that merely stating a potential loss or the value of the disputed property is insufficient; the appellant must prove the causal link between the judgment and the actual occurrence of harm.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-justified loss is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the loss occurred as a direct consequence of the contested judgment, rather than citing mere possibility or the value of the subject matter.

Schlagwörter

KI-generiert
appeal for non-justified loss substantiation of damage causal link requirement inadmissible appeal financial loss proof

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi do
Art. 243 k.p.c.
w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać
Art. 4248 § 1 k.p.c.
skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 6 k.c
1 Konstytucji, art. 6 k.c., art.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c
skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
konkretna szkoda majątkowa w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., której wysokość
art. 243 k.p.c
w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 19/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Akademii Medycznej

i Jednostek Podległych „E.” w K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 maja 2009 r., wydanego w sprawie

z powództwa E. B.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Akademii Medycznej

i Jednostek Podległych „E.” w K.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 marca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo E.

B., skierowane przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Akademii

Medycznej i Jednostek Podległych „E.” w K., o ustalenie, że przynależnością do

lokalu mieszkalnego nr 10 położonego w budynku przy ul. M. 39 w K. jest piwnica o

powierzchni 14,25 m2, oznaczona na planie inwentaryzacji architektoniczno –

budowlanej, sporządzonej przez mgr inż. K. K., A. W. i R. K., jako pomieszczenie

techniczne nr 0.7.

Sąd Rejonowy ustalił, że w wykonaniu umowy zawartej w 1995 roku

pozwana wybudowała dla powódki lokal mieszkalny o pow. 65,70 m2 położony

w budynku przy ul. M. 39 w K., a powódka sfinansowała jego budowę. W dniu 16

stycznia 1997 r. pozwana wydała powódce lokal mieszkalny bez piwnicy. W klatce

schodowej, w której mieścił się lokal powódki, było wówczas 9 piwnic, w tym 8

zajętych na potrzeby mieszkańców, a 9 – ta na potrzeby administratora. Piwnice

były samodzielnie zajmowane przez właścicieli lokali, czemu pozwana się nie

sprzeciwiała.

W pierwszym kwartale 1999 r. pozwana, na skutek interwencji powódki,

urządziła dla niej pomieszczenie o pow. 5,23 m 2 wygospodarowane z części

korytarza piwnicznego pod schodami. Powódka zajęła je, ale w dalszym ciągu

zwracała się do zarządu Spółdzielni o przydzielenie jako należnej jej piwnicy

pomieszczenia o pow. 14,25 m2 zajmowanego przez administratora. W 1999 r., na

zlecenie pozwanej, mgr inż. K. K., A. W. i R. K., przeprowadzili inwentaryzację

powykonawczą lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi piwnicami, w której

wskazali, że przynależnością do lokalu powódki jest piwnica o pow. 5,23 m2,

natomiast

pomieszczenie

zajmowane

przez

administratora

określili

jako

pomieszczenie techniczne nr 0.7. W czerwcu 1999 r., kiedy administrator zwolnił

pomieszczenie o pow. 14,25 m2, powódka zajęła je, pozostawiając pomieszczenie

o pow. 5,23 m2 do dyspozycji pozwanej.

W dniu 20 kwietnia 2006 r. zarząd pozwanej podjął uchwałę w sprawie

określenia przedmiotu odrębnej własności lokali, w której jako pomieszczenie

przynależne do lokalu powódki wskazał piwnicę o pow. 5,23 m 2. Powódka

wytoczyła powództwo o stwierdzenie nieważności tej uchwały, jednak wyrokiem

Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 kwietnia 2007 r. zostało ono oddalone.

Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że powódka nie wykazała uprawnień

do pomieszczenia technicznego nr 0.7. i w związku z tym powództwo oddalił.

Na skutek apelacji powódki, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 22 maja

2009 r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego i ustalił, że przynależnością do lokalu

mieszkalnego nr 10 położonego w budynku przy ul. M. 39 w K. jest piwnica o pow.

14,25 m2, oznaczona na planie inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej,

sporządzonej przez mgr inż. K. K., A. W. i R. K. jako pomieszczenie techniczne nr

0.7.

Sąd Okręgowy uznał, iż punktem wyjścia do oceny zasadności powództwa

powinny być okoliczności bezsporne między stronami, a wśród nich te, że

przynależnością do lokalu mieszkalnego powódki, ujawnioną w prowadzonej dla

niego księdze wieczystej jest piwnica, że w dniu wydania powódce lokalu

mieszkalnego, którego budowę sama sfinansowała w klatce schodowej znajdowało

się 9 pomieszczeń piwnicznych, w tym 8 zajętych na potrzeby mieszkańców,

a jedno wykorzystywane przez pozwaną, oraz że właściciele lokali zajmowali

piwnice samodzielnie. Tymczasem, z protokołu zebrania rady nadzorczej z dnia

24 lipca 1995 r. wynikało, że w Spółdzielni obowiązywał regulamin określający

zasady przydziału piwnic. Pomieszczenie o pow. 5,23 m 2, które pozwana uznała za

przynależność do lokalu mieszkalnego powódki, przynależnością tą być nie mogło,

gdyż fizycznie powstało dopiero w 1999 r., kiedy na zlecenie pozwanej

zaadaptowano część korytarza piwnicznego z rurami kanalizacyjnymi. Piwnice były

przydzielane przez pozwaną Spółdzielnię do konkretnych lokali mieszkalnych

dopiero w chwili ich przekazywania właścicielom, po czym właściciele lokali sami

wybierali niezajęte piwnice lub zajmowali piwnice wskazane im przez pozwaną.

Zajmując w 1999 r. pomieszczenie zwolnione przez administratora powódka

opróżniła równocześnie pomieszczenie o pow. 5,23 m 2 i klucze od niego przekazała

pracownikowi pozwanej. Zajęcie tego pomieszczenia korespondowało z pismem

powódki z dnia 15 maja 1999 r., w którym zwracała się do pozwanej o ostateczne

rozwiązanie sprawy piwnicy. W dniu 24 maja 1999 r. pozwana poczyniła na tym

piśmie adnotację o skierowaniu go do realizacji przez zarząd Spółdzielni. Zdarzenie

to zbiegło się w czasie z opróżnieniem pomieszczenia przez administratora

i przekazaniem firmie sprzątającej pomieszczenia o pow. 5,23 m 2, zwolnionego

przez powódkę. Od 1999 r. powódka w sposób niezakłócony korzysta z piwnicy

o pow.

14,25

m2,

gdyż

pozwana

nie

podejmowała

żadnych

czynności,

zmierzających do odzyskania tego pomieszczenia. W tej sytuacji – stwierdził Sąd

Okręgowy – należy przyjąć, że w drodze czynności faktycznej przedmiotowa

piwnica została powódce przez pozwaną wydana.

W dniu 18 stycznia 2010 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa Pracowników

Akademii Medycznej i Jednostek Podległych „E.” w K. wniosła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

K. z dnia 22 maja 2009 r., zarzucając, że jest on sprzeczny z przepisami: art. 2, 21,

64 ust. 2, 87 ust. 1 i 178 ust. 1 Konstytucji, art. 6 k.c., art. 42 ust. 3 pkt 2 ustawy z

dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2003

r. Nr 119, poz. 1116 ze zm. – dalej: „u.s.m.”), art. 42 § 1 ustawy z dnia 16 września

1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz.U., Nr 30, poz. 210 ze zm.; Dz.U. z 1995 r. Nr 54,

poz. 288 ze zm. i Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1846 ze zm. – dalej: „Pr. spółdz.” ) w

związku z art. 1 ust. 7 u.s.m., art. 213 § 3 Pr. spółdz. oraz z art. 49, 189, 231, 328 §

2, 329, 365 § 1, 385 i 386 k.p.c.

Skarżąca

podniosła,

że

wzruszenie

prawomocnego

wyroku

Sądu

Okręgowego w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż

ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, wynoszącą 5 000 zł, w sprawie nie

przysługuje skarga kasacyjna. Nie zachodzą też określone w art. 401, 4011 i 403

k.p.c. podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem.

Wyrok ten natomiast wyrządza Spółdzielni szkodę, której wysokość stanowi

wartość piwnicy o pow. 14,25 m2, oznaczonej na planie inwentaryzacji

architektoniczno – budowlanej, sporządzonej przez mgr inż. K. K., A. W. i R. K. jako

pomieszczenie nr 0.7.

E. B. wniosła o odrzucenie skargi jako niespełniającej wymagania

określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi do

rozpoznania lub o jej oddalenie.

Prokurator Generalny – zajmując stanowisko co do skargi Spółdzielni

Mieszkaniowej Pracowników Akademii Medycznej i Jednostek Podległych „E.” w K.

– wyraził pogląd, że skarga powinna być odrzucona, ponieważ

nie spełnia

wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku powinna zawierać – obok oznaczenia wyroku, od którego

jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części,

przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu prawa,

z którym

zaskarżony

wyrok

jest

niezgodny,

wykazania,

że

wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwie, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosku o stwierdzenie

niezgodności wyroku z prawem – uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Wszystkie

przytoczone wymagania należą do wymagań konstrukcyjnych skargi, co oznacza,

że braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta nimi

skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Szkoda jest przesłanką dopuszczalności skargi, zgodnie bowiem z art. 4241

§ 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez

jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Innymi słowy, jeżeli szkoda nie wystąpiła albo wystąpiła z innej przyczyny

niż „przez wydanie” zaskarżonego wyroku, skarga jest niedopuszczalna i podlega

odrzuceniu. Z tej właśnie przyczyny do wymagań konstrukcyjnych skargi należy

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

którego skarga dotyczy.

Sąd Najwyższy niejednokrotnie wyjaśniał w swoich orzeczeniach, na czym

polega

obowiązek

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody.

Przykładowo,

w postanowieniu z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, wskazał, że spełnienie

wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. polega na złożeniu przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym celu,

w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać

zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki,

nieuznawane przez kodeks za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty

dokumentów, tzw. opinie prywatne itp. (zob. OSNC 2006, nr 1, poz. 17). Z kolei

w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, Sąd Najwyższy

wyjaśnił,

że

uprawdopodobnienie

szkody

polega

na

przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem (zob. OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Nie jest

natomiast spełnieniem omawianego wymagania wskazanie jedynie na możliwość

wystąpienia szkody w przyszłości, gdyż szkoda uzasadniająca wniesienie skargi

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku z prawem powinna powstać

po wydaniu zaskarżonego wyroku, a przed wniesieniem skargi. Nie jest też

równoznaczne z uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody wskazanie w skardze

wartości przedmiotu zaskarżenia ( zob. też postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 11 stycznia 2006 r., II CPN 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110, z dnia

23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, nie publ., z dnia 2 sierpnia 2006 r., I BP 2/06,

nie publ., z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, nie publ., z dnia 30 września

2008 r., II CNP 76/08, nie publ., z dnia 3 grudnia 2009 r., III CNP 48/09, nie publ.,

z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09, nie publ. i z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP

35/10, nie publ.).

Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia, że została jej wyrządzona

konkretna szkoda majątkowa w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., której wysokość

stanowi wartość przyznanej powódce piwnicy o pow. 14,25 m 2, oznaczonej na

planie inwentaryzacji architektoniczno – budowlanej, sporządzonej przez mgr inż.

K. K., A. W. i R. K., jako pomieszczenie techniczne nr 0.7. Konstatacja ta nie może

być uznana za spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Uszło

bowiem uwagi skarżącej, że nie podjęła nawet próby wykazania, z jakich przyczyn

– w sytuacji, w której właścicielom pozostałych lokali mieszkalnych znajdujących

się w tej samej klatce schodowej zostały przydzielone piwnice – przydzielenie

pomieszczenia piwnicznego powódce, będącej również właścicielką lokalu

mieszkalnego, miałoby wyrządzać Spółdzielni szkodę majątkową.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę.