Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CNP 1/09 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of legal inconsistency request.

Geschäftsnummer III CNP 1/09
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's claim to declare a final judgment inconsistent with the law. The appellant attempted to bypass the lack of cassation appeal rights by filing a special action, yet the court found the request included a demand for the judgment's revocation and retrial. Consequently, the court ruled that the action lacked the essential requirement of a request for legal inconsistency under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A special action to declare a final judgment inconsistent with the law is not a substitute for cassation and must contain a specific request for legal inconsistency; requests for revocation or retrial render the action inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
special action legal inconsistency final judgment cassation substitute Civil Procedure Code inadmissible appeal prejudicial ruling

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c.
orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym
Art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c
orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CNP 1/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa R.W.

przeciwko P. S.A.

o ustalenie istnienia umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt [...],

1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200

(jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym

z niezbędnych elementów takiej skargi jest wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia

z

prawem.

Skarga

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem prawnym (ani zwyczajnym, ani

nadzwyczajnym), który służyłby do kwestionowania prawomocnych orzeczeń

sądów II instancji i byłby surogatem skargi kasacyjnej w sprawach, w których

skarga kasacyjna nie przysługuje. Taką funkcję skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia zdaje się widzieć skarżący, czego dowodem

jest, że w analizowanej właśnie sprawie najpierw złożył skargę kasacyjną, a gdy

została ona odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu

(odrzucenie to zakwestionował zażaleniem, które Sąd Najwyższy oddalił), to

wystąpił

właśnie

z niniejszą

skargą.

Tymczasem

skarga o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie prowadzi w żadnym

wypadku

do

podważenia

rozstrzygnięcia

i

ponownego

merytorycznego

rozpatrywania sprawy. Zmierza ona wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy

orzeczenia

prejudycjalnego,

umożliwiającego

dochodzenie

ewentualnego

odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe. Konsekwencją

opisanego charakteru i celu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia są jej wymagania wskazane w art. 424 5 § 1 k.p.c.,

a wśród nich wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Choć zatem badana skarga zawiera tzw. „wnioski skargi”, to mimo, że mówią one

o żądaniu stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, to dalej występuje żądanie

uchylenia kwestionowanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi niższej instancji. W ten sposób jest to w istocie wniosek, jaki

można zawrzeć w skardze kasacyjnej, lecz nie w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest bowiem możliwe,

nawet przy hipotetycznym przyznaniu racji skarżącemu, wydanie orzeczenia

zgodnego z jego wnioskiem, zatem z punktu widzenia art. 424 5 § 1 pkt 6 k.p.c.

należy przyjąć, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie pozór takiego wniosku. W takim

stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.