Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CKN 95/98 KI-generiert

Supreme Court dismissed cassation against eviction from former state housing, ruling no legal events occurred to justify the claim.

Geschäftsnummer III CKN 95/98
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the lower court's decision to evict her from a former state-owned apartment. The plaintiff argued that the defendant failed to lose his right to the housing unit after the police station was dissolved and the property transferred to the municipality. The court rejected this, noting that the specific administrative regulations governing the eviction of state officials did not apply to the defendant, and no events occurred to extinguish his legal entitlement to the premises.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Ustawa o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, art. 55 ust. 2; Prawo lokalowe, art. 10; Uchwała Rady Ministrów nr 185/1989: The right to state housing for officials persists until specific statutory conditions for termination are met, and a change in the employer's legal status or transfer of property to a municipality does not automatically extinguish that right.

Schlagwörter

KI-generiert
state housing rights eviction proceedings police officials municipal transfer cassation appeal tenancy law legal entitlement

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych
lokalu (art. 55 cyt. 2 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych).
art. 10 Prawa lokalowego z dnia 10 kwietnia 1974 r.
Wskazać należy, że art. 10
art. 30 Prawa lokalowego z dnia 10 kwietnia 1974 r.
art. 30 ustawy wymienionej w art.
Uchwała nr 185 Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989 r.
art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c
mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 39312 k.p.c
Z przyczyn powyższych i na podstawie art. 39312 k.p.c.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CKN 95/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 stycznia 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - T. Żyznowski (spraw.)

Sędziowie:

SN - B. Myszka

SN - E. Skowrońska-Bocian

Protokólant: M. Czarnecka

po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 1999 r.

na rozprawie sprawy z powództwa E. S.

przeciwko S. S.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego

na skutek kasacji powódki

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. akt I Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji - oddalającego apelację

powódki - tenże Sąd przytoczył bezsporne ustalenia z których wynika, że sporny

lokal pozwany S. S. otrzymał jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej. Było

to mieszkanie funkcyjne. Po rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa stron

i podziale ich majątku wspólnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 29 sierpnia 1986 r. sygn. akt I C […] powódka E. S. została eksmitowana

z tego lokalu. Jednakże nie przyjęła żadnych z propozycji lokali zastępczych.

Po zwolnieniu powoda ze służby Policji, decyzją Komendanta Wojewódzkiego

Policji w Ł. z dnia 2 marca 1993 r. sporne mieszkanie zostało przekazane

do dyspozycji Gminy Miejskiej w Ł.. Z wymienioną datą lokal ten stracił

charakter mieszkania zakładowego. Pozwany nie utracił uprawnienia do tego

lokalu (art. 55 cyt. 2 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych).

Po wydaniu wyroku eksmitującego powódkę nie nastąpiło zdarzenie o jakim

mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.

Kasację złożyła powódka.

Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz niewłaściwe

zastosowanie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - zamiast prawidłowo art. 59 tej

ustawy.

Wskazując na powyższe skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego orzeczenia

i uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania. W złożonej odpowiedzi

na kasację pozwany S. S. wnosił o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kategoria mieszkań zakładowych - łącznie z ustawową definicją tego pojęcia została wprowadzona ustawą z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy prawo

lokalowe (Dz. U. Nr 21, poz. 124). Druga nowela z dnia 7 kwietnia 1989 r.

o zmianie ustawy, zmieniającej ustawę - Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 20,

poz.108) dotyczyła wyłącznie mieszkań zakładowych oddanych w najem przed

1 stycznia 1989 r. Z przepisów tychże m.i. wynika, że z dniem 1 stycznia 1988 r.

stały

się

w

szczególności

mieszkaniami

zakładowymi

dotychczasowe

mieszkania funkcyjne oraz inne mieszkania przydzielone osobom wskazanym

przez zakład pracy - oczywiście o ile mieszkania te znajdują się w budynku

o których stanowił art. 55 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(jedn. tekst Dz. U. z 1987, Nr 30, poz. 165 ze zm.). Obowiązująca od dnia

12 listopada 1994 r. ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach

mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.) nie zna kategorii mieszkań

zakładowych lecz w przepisach wprowadzających (w tym także art. 55 ust. 2

powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) - art. 55 i 58 ustawa

utrzymała w mocy najem tej kategorii mieszkań. Wskazać należy, że art. 10

Prawa lokalowego z 1974 r. stanowił, że najem mieszkania wynikał albo

z umowy najmu, albo z ostatecznej decyzji administracyjnego o przydziale.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie

powołanych przepisów zamiast prawidłowo - zdaniem skarżącej art. 59 ustawy

o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych - jest oczywiście chybiony.

Wymieniony art. 59 ustawy stanowi, że umowa najmu lokalu, zawarta

na warunkach i w trybie określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 30 ustawy wymienionej w art. 67 pkt. 2 na okres zajmowania stanowiska lub

pełnienia funkcji przez najemcę, wygasa po upływie tego okresu. Artykuł 30

prawa lokalowego (zbliżoną regulację zawiera art. 19 ust. 1, ustawy o najmie)

upoważniał Radę Ministrów do określenia warunków i trybu oraz zwalniania

mieszkań przez osoby wymienione w przepisach o wynagrodzeniu osób

zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz do podobnego określenia

w stosunku do innych osób pełniących odpowiedzialne funkcje państwowe

lub społeczne. Nastąpiło to w uchwale nr 185 Rady Ministrów z dnia 30 grudnia

1989 r. w sprawie warunków i trybu oraz zwalniania mieszkań przez osoby

zajmujące kierownicze stanowiska państwowe oraz pełniące odpowiedzialne

funkcje państwowe (MP Nr 44, poz. 352). Uchwała - uwzględniając zawarte w

niej ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe dotyczy wyłącznie mieszkań w

budynkach zarządzanych przez państwowe jednostki organizacyjne, będących w

dyspozycji (Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów, właściwych wojewodów

oraz prezydentów W., K. i Ł.. Unormowaniem tym objęto - na podstawie

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 1993 r. w sprawie warunków

i trybu zajmowania oraz zwalniania mieszkań przez członków Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji (Dz. U. Nr 80, poz. 337) - członków wymienionej

KRRiT. Ustalenia faktyczne, których nie kwestionuje skarżąca wykluczają aby

pozwany należał do kręgu podmiotów określonych w przytoczonej uchwale

nr 185 Rady Ministrów, co przesądza o bezzasadności kasacji. Nie nastąpiły

żadne

zdarzenia niweczące uprawnienia pozwanego do spornego lokalu

i uzasadniające uwzględnienie powództwa na żadnej podstawie z art. 840 § 1

pkt 2 k.p.c. Postępowanie powódki nie respektującej prawomocnego orzeczenia

sądowego i uniemożliwiającej pozwanemu realizację jego uprawnień nie może co nie wymaga szerszego uzasadnienia - stanowić takiej podstawy.

Postanowienia obowiązującego porządku prawnego - nie wyłączając przepisów

Konstytucji - nie pozwalają na aprobatę takiego sposobu postępowania.

Z przyczyn powyższych i na podstawie art. 39312 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji wyroku.

aw

db