Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and failure to meet Article 3984 requirements.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's rejection of the social insurance claim. The appellant argued that a legal issue existed but failed to provide a substantive legal argument or demonstrate a need for interpretation. The court ruled that the appeal was inadmissible because it did not meet the structural requirements of Article 3984 of the Code of Civil Procedure, specifically lacking a reasoned request for admission to review.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a reasoned request for admission to review; without a substantive legal argument or demonstration of a significant legal issue, the Supreme Court lacks the basis to evaluate the admissibility of the appeal.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt II UZ 85/05
POSTANOWIENIE
Dnia 13 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner (przewodniczący)
SSN Krystyna Bednarczyk
SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku A. C., B. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lutego 2006 r.,
zażalenia wnioskodawczyni B. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 24 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
oddala zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2005 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w G. odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego od
wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 5 lipca 2005 r. ze względu na naruszenie
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Ubezpieczony zaskarżył zażaleniem powyższe orzeczenie w dniu 10
listopada 2005 r. i wniósł o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy stwierdził bezzasadność zażalenia mając na uwadze, co następuje:
Stanowisko Sądu drugiej instancji jest uzasadnione. Istotnie skarga
kasacyjna w przedmiocie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania ogranicza się tylko
do wzmianki, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne jednakże
w
żadnej mierze nie uzasadnia wystąpienia tego zagadnienia zaś uzasadnienie skargi
kasacyjnej sprowadza się do przedstawienia własnej, zdaniem skarżącego jedynie
słusznej, wersji ustaleń faktycznych. Natomiast w art. 3984 § 1 k.p.c. jasno zostały
określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Powinna ona zawierać nie
tylko wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania (3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z
art. 3989 § 1 k.p.c.), ale i jego uzasadnienie. Tymczasem Sąd Najwyższy może
przyjąć do rozpoznania tylko taką sprawę, w której występuje istotne zagadnienie
prawne (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych,
które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M. Prawn. 2001, nr 13, poz. 670)
lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że
przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej
judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta związana jest z
naruszeniem przez Sąd prawa i musi jawić się jako rażąca i od razu dostrzegalna,
uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a
nadto, czy w sprawie zachodzi nieważność postępowania. Tak więc brak
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi brak
nieusuwalny
co pozbawia Sąd Najwyższy ocenę występowania przesłanek
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.. 3989 § 1 k.p.c.) a zatem gdyby
przedmiotowa skarga kasacyjna została Sądowi Najwyższemu przez Sąd drugiej
instancji przedstawiona, musiałaby być z powodu tego braku odrzucona.
Odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3986 §
2 k.p.c. należy więc ocenić jako trafne.
Wobec bezzasadności zażalenia podlegało ono oddaleniu (art. 398 21 w
związku z art. 385 k.p.c.).