Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UZ 77/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of appeal fee by professional legal counsel under civil procedure law.

Geschäftsnummer II UZ 77/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a social insurance company's decision regarding social insurance obligations. The appellant, represented by a qualified lawyer, failed to pay the required appeal fee within the statutory week after a request to waive fees was rejected. The court ruled that the law explicitly excludes the need for judicial summons to professionals, making the deadline self-evident and the subsequent dismissal lawful.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 112 ust. 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: Failure to pay an appeal fee by a professional legal representative within the statutory period, without a court summons, results in the dismissal of the appeal as unpaid.

Schlagwörter

KI-generiert
non-payment of court fees professional legal representative dismissal of appeal civil procedure law statutory deadline social insurance obligations judicial summons exclusion

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 112 ust. 3 k.p.c.
W uzasadnieniu postanowienia w tym przedmiocie podniósł, że zgodnie z art. 112 ust.
Art. 370 k.p.c.
w związku z art. 370 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że apelacja wnioskodawcy nie została w sposób należyty opłacona, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy uiszczał on stosowne opłaty zgodnie z treścią wezwań Sądu Okręgowego oraz art.
Art. 373 k.p.c.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w związku z naruszeniem przepisów postępowania – art. 373 k.p.c. w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 398 k.p.c.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 30/11, niepublikowane).Postanowienie o odrzuceniu apelacji było zatem prawidłowe, a zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art.
art. 219 k.p.c
Odwołania wnioskodawcy od powyższych decyzji zostały na mocy art. 219 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
poprzez błędne uznanie, że apelacja wnioskodawcy nie została w sposób należyty opłacona, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy uiszczał on stosowne opłaty zgodnie z treścią wezwań Sądu Okręgowego oraz art. 1302 § 2 k.p.c.
art. 373 k.p.c
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w związku z naruszeniem przepisów postępowania – art. 373 k.p.c.
art. 370 k.p.c
w związku z art. 370 k.p.c.
art. 1302 § 2 k.p.c
poprzez błędne uznanie, że apelacja wnioskodawcy nie została w sposób należyty opłacona, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy uiszczał on stosowne opłaty zgodnie z treścią wezwań Sądu Okręgowego oraz art. 1302 § 2 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UZ 77/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Halina Kiryło‎SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku D. Spółki z o.o. z siedzibą w G.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ‎z udziałem zainteresowanych: […]‎o ustalenie nieistnienia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2015 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 10 kwietnia 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił apelację D. Spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2013 r. w części dotyczącej ustalenia nieistnienia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym M. P., L. S., P. K. i A. S. Sporne postępowanie dotyczyło objęcia obowiązkiem ubezpieczeń społecznych z tytułu wykonywania pracy na rzecz wnioskodawcy przez […] i zostało zainicjowane wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych pięciu decyzji dotyczących odrębnie każdego z ubezpieczonych.

Odwołania wnioskodawcy od powyższych decyzji zostały na mocy art. 219 k.p.c. połączone do wspólnego rozpoznania postanowieniami Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 sierpnia 2011 r. Złożona przez D. Spółka z o.o. apelacja nie została opłacona, mimo że spółka była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym. W związku z powyższym Sąd Okręgowy zarządzeniem, doręczonym pełnomocnikowi apelującej spółki w dniu 15 października 2013 r., zobowiązał ją do usunięcia braków formalnych apelacji poprzez jej opłacenie opłatą stałą w wysokości po 30,00 zł od każdej apelacji (łącznie 150,00 zł) w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia apelacji.

W dniu 24 października 2013 r. wpłynął do Sądu Okręgowego wniosek w przedmiocie zwolnienia wnioskodawcy od ponoszenia opłaty od apelacji, który został oddalony postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 28 października 2013 r. W dniu 8 listopada 2013 r. doręczono pełnomocnikowi apelującej spółki odpis tego postanowienia oraz wezwanie do uiszczenia opłaty od apelacji w kwocie 30,00 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji, co nastąpiło w dniu 14 listopada 2013 r. Kolejnym zarządzeniem, doręczonym pełnomocnikowi spółki w dniu 28 listopada 2013 r., Sąd Okręgowy wezwał do uiszczenia brakującej opłaty od apelacji w kwocie 120,00 zł, co nastąpiło w dniu 3 grudnia 2011 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny wezwał pełnomocnika spółki do jednoznacznego wskazania w terminie tygodniowym, której ze spraw połączonych do wspólnego rozpoznania dotyczyła opłata od apelacji w wysokości 30,00 zł uiszczona 14 listopada 2013 r., pod rygorem przyjęcia, że opłata dotyczy sprawy z udziałem J. L., który został wymieniony w apelacji jako pierwszy zainteresowany. Zobowiązanie zostało doręczone w dniu 7 marca 2014 r., a wykonując je pełnomocnik apelującej spółki wyjaśnił, iż opłaty od apelacji były uiszczone zgodnie z wezwaniami Sądu Okręgowemu, nie wskazując jednak, której z połączonych do wspólnego rozpoznania spaw dotyczyła opłata uiszczona w dniu 14 listopada 2013 r.W związku z powyższym Sąd uznał, że apelacja podlegała częściowemu odrzuceniu.

W uzasadnieniu postanowienia w tym przedmiocie podniósł, że zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) w przypadku oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych profesjonalnemu pełnomocnikowi nie zostaje zakreślony przez przewodniczącego termin do usunięcia braku fiskalnego i nie jest on wzywany do jego usunięcia. Przepis ten nie tylko wyznacza termin do uiszczenia opłaty w razie prawomocnego oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, ale jednocześnie wyłącza możliwość wdrożenia postępowania naprawczego określonego w art. 130 § 1 k.p.c., co oznacza, że profesjonalny pełnomocnik powinien sam obliczyć i uiścić należną opłatę w powyższym terminie.

Konsekwencją niewniesienia prawidłowej opłaty od apelacji w ciągu tygodnia od doręczenia postanowienia o negatywnym załatwieniu wniosku w sprawie zwolnienia od kosztów związanych z jej wniesieniem, jest jej odrzucenie jako nieopłaconej, a wezwanie przez Sąd pełnomocnika wnioskodawcy do wniesienia opłaty od apelacji, mimo braku ustawowego uregulowania w tym względzie, było bezskuteczne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w związku z naruszeniem przepisów postępowania – art. 373 k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że apelacja wnioskodawcy nie została w sposób należyty opłacona, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy uiszczał on stosowne opłaty zgodnie z treścią wezwań Sądu Okręgowego oraz art. 1302 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w terminie tygodniowym od dnia otrzymania wezwań z Sądu Okręgowego stosowne opłaty były uiszczane.W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że nie zachodziły przesłanki do odrzucenia apelacji, gdyż ściśle wykonał wszystkie nałożone na niego przez Sąd Okręgowy zobowiązania, a więc niespełnione są przesłanki z art. 370 i 373 k.p.c. Skarżący zauważył ponadto, że Sąd Apelacyjny całkowicie pominął okoliczność, iż wezwaniem z dnia 25 listopada 2013 r.

Sąd Okręgowy wezwał do uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 120 zł, którą to opłatę wnioskodawca uiścił w terminie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma treść art. 112 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.), która została zmieniona ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 7, poz.

45) i obowiązuje od dnia 19 kwietnia 2010 r. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewodniczący nie wzywa do opłacenia złożonego pisma, jeśli podlegało ono opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu lub zaskarżenia i zostało wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku, jeżeli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony przed upływem terminu do opłacenia pisma został oddalony, tygodniowy termin do opłacenia pisma biegnie od dnia doręczenia stronie postanowienia, a gdy postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym - od dnia jego ogłoszenia.

Zmiana powyższa miała na celu przyspieszenie postępowania w wypadku, kiedy czynności za stronę wykonuje fachowy pełnomocnik, a charakter tych czynności nie wymaga dodatkowych wskazówek ze strony sądu. Po dokonaniu powyższej zmiany w przepisach dotyczących kosztów sądowych w sprawach cywilnych w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że pogląd, zgodnie z którym nieopłacenie środka zaskarżenia złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika uruchamia tryb postępowania naprawczego przewidziany w art. 130 § 1 k.p.c. nie jest aktualny w sytuacji, w której możliwość zastosowania tej regulacji została wprost wykluczona w ustawie.

Artykuł 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wyznaczył bowiem termin do uiszczenia opłaty, a jednocześnie wyłączył obowiązek wzywania profesjonalnego pełnomocnika przez sąd do realizacji tego obowiązku, co oznacza, że powinien on sam obliczyć i przekazać opłatę w powyższym terminie. Zatem konsekwencją niewniesienia prawidłowej opłaty od apelacji w ciągu tygodnia od otrzymania odpisu postanowienia o negatywnym załatwieniu wniosku (zażalenia) w sprawie zwolnienia od kosztów związanych z jej wniesieniem, jest jej odrzucenie jako nieopłaconej, a sankcja taka wynika z art. 370 k.p.c., który Sąd odwoławczy prawidłowo zastosował na mocy upoważnienia przewidzianego w art. 373 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 marca 2012 r., II CZ 173/11, z dnia 13 kwietnia 2012 r., I CZ 36/12, czy też z dnia 25 lipca 2013 r., II CZ 54/13, niepublikowane).

W orzecznictwie podkreślono już także, że przyjęta powyżej wykładnia nie narusza art. 45 Konstytucji ani art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez pozbawienie możliwości sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, ponieważ wprowadzony obowiązek nie jest dla profesjonalisty skomplikowany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 30/11, niepublikowane).Dodatkowo należało zauważyć, że wezwania przewodniczącego o uiszczenie brakującej części opłaty wysyłane po negatywnym załatwieniu wniosku w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych nie miały oparcia w ustawie i słusznie Sąd Apelacyjny uznał je za bezzasadnie i w związku z powyższym pozbawione wpływu na dalszy bieg terminu do wniesienia opłaty (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 r., V CZ 30/11, niepublikowane).Postanowienie o odrzuceniu apelacji było zatem prawidłowe, a zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.