Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UZ 13/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal where new claim for arrears violates procedural limits on repeated benefits.

Geschäftsnummer II UZ 13/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance court's decision regarding pension amounts. The insured initially challenged only the pension calculation method, but later demanded arrears and interest in the appeal stage. The court ruled that this expansion of claims violated the procedural prohibition against adding new demands in repeated benefit cases, preventing the calculation of the dispute value based on the new claim.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 383 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 19 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: In proceedings concerning repeated benefits, a party cannot expand their claim with new demands for arrears in the appeal stage, thereby precluding the application of the lower value threshold for cassation appeals.

Schlagwörter

KI-generiert
repeated benefits procedural expansion cassation threshold social insurance appeal stage pension arrears value of dispute

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 383 k.p.c.
Stosownie do art. 383 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu ani występować z nowymi roszczeniami.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił błędną wykładnię art. 3982 § 1 k.p.c., polegającą na sprzeczności z uchwałą Sądu Najwyższego stanowiącą dla sądów niższej instancji wytyczną interpretacyjną.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Ponieważ w niniejszej sprawie wartość ta nie przekracza progu granicznego, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił błędną wykładnię art.
Art. 19 § 1 k.p.c.
III UZP 3/12, w sprawie, w której przedmiotem ma być zmiana wysokości świadczenia z ZUS (emerytury) wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się łącznie na podstawie art. 19 § 1 k.p.c. i art.
Art. 22 k.p.c.
Na podstawie art. 22 k.p.c. sąd ustalił wartość przedmiotu sporu na wymienioną kwotę.
art. 22 k.p.c
Na podstawie art. 22 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
Ponieważ w niniejszej sprawie wartość ta nie przekracza progu granicznego, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił błędną wykładnię art.
art. 3982 § 1 k.p.c
3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił błędną wykładnię art. 3982 § 1 k.p.c., polegającą na sprzeczności z uchwałą Sądu Najwyższego stanowiącą dla sądów niższej instancji wytyczną interpretacyjną.
art. 19 § 1 k.p.c
III UZP 3/12, w sprawie, w której przedmiotem ma być zmiana wysokości świadczenia z ZUS (emerytury) wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się łącznie na podstawie art. 19 § 1 k.p.c.
art. 383 k.p.c
Stosownie do art. 383 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UZ 13/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)‎SSA Agata Pyjas - Luty w sprawie z wniosku A. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ‎o wysokość emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 marca 2014 r.,‎zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 listopada 2013 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., Sąd Apelacyjny w sprawie ubezpieczonego A. P. przeciwko Oddziałowi Ubezpieczeń Społecznych w G. o wysokość emerytury po wniesieniu skargi kasacyjnej przez ubezpieczonego ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 6 430 zł oraz odrzucono skargę kasacyjną.Sąd, na podstawie oświadczeń pełnomocnika skarżącego, ustalił, że różnica między wysokością emerytury oczekiwanej przez ubezpieczonego a emerytury, którą mu przyznano, wynosi miesięcznie 535,81 zł. Na podstawie art. 22 k.p.c. sąd ustalił wartość przedmiotu sporu na wymienioną kwotę.

Wskazał, że stosownie do art. 3982 § 1 zd. 2 k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych niedopuszczalna jest skarga kasacyjna, jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza 10.000 zł, chyba że sprawa toczy się o przyznanie emerytury. Sprawa dotycząca wysokości tego świadczenia nie ma charakteru sporu o prawo, wartość przedmiotu zaskarżenia ma zatem kluczowe znaczenie. Ponieważ w niniejszej sprawie wartość ta nie przekracza progu granicznego, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił błędną wykładnię art. 3982 § 1 k.p.c., polegającą na sprzeczności z uchwałą Sądu Najwyższego stanowiącą dla sądów niższej instancji wytyczną interpretacyjną.

Wskazał bowiem, że uchwała z dnia 18 października 2012 r., sygn. III UZP 3/12, w sprawie, w której przedmiotem ma być zmiana wysokości świadczenia z ZUS (emerytury) wartość przedmiotu zaskarżenia ustala się łącznie na podstawie art. 19 § 1 k.p.c. i art. 22 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie wymaga oddalenia jako niezasadne.Przedmiotem postępowania było odwołanie ubezpieczonego od decyzji ustalającej wysokość emerytury. W toku postępowania przed sądem I instancji ubezpieczony kwestionował wyłącznie tę decyzję i sposób naliczenia mu emerytury. Dopiero w apelacji, poza zakwestionowaniem sposobu obliczenia emerytury, domagał się także wypłaty wyrównania świadczenia i odsetek od daty wydania decyzji. Stosownie do art. 383 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu ani występować z nowymi roszczeniami.

Jedynie w razie zmiany okoliczności można żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu jego wartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające się można nadto rozszerzyć żądanie pozwu o świadczenia za dalsze okresy.W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak przesłanki, o których mowa w art. 383 zd. 2 k.p.c. Spór toczył się od początku jako spór o prawo do świadczeń powtarzających (emerytury) a nie o same te świadczenia. Ocenie sądu I instancji podlegały bowiem zasady ustalenia podstawy wymiaru emerytury i wliczenia do tej podstawy okresów podlegania ubezpieczeniom.

W konsekwencji rozszerzenie postępowanie przez żądanie zapłaty zaległych zdaniem ubezpieczonego różnic między emeryturą należną a wypłaconą, stanowi rozszerzenie postępowania niezgodne z dyspozycją art. 383 k.p.c.W tym stanie rzeczy niemożliwe okazuje się – żądane przez pełnomocnika skarżącego – obliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia polegające na zsumowaniu wartości świadczeń zaległych na zasadzie art. 19 § 1 k.p.c. z wartością prawa do świadczenia obliczoną na podstawie art. 22 k.p.c. O dopuszczalności takiego działania z pewnością nie świadczy teza uchwały w sprawie III UZP 3/12.

Uchwała ta została wydana na skutek pytania prawnego Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, a zatem w ramach abstrakcyjnej kontroli treści regulacji. Trudno zatem odnosić ją do wszelkich możliwych stanów faktycznych a w szczególności zakładać, że zawsze ubezpieczony domaga się nie tylko ustalenia wysokości świadczenia, ale także wyrównania wysokości tych świadczeń w przeszłości. Sąd ubezpieczeń społecznych nie ma bowiem kompetencji do zastępowania strony w określaniu, czego się domaga.Działania takiego nie podejmuje się sąd, co wynika ze stanów faktycznych spraw, zakończonych rozstrzygnięciami Sądu Najwyższego.I tak dla przykładu można przywołać postanowienie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn.

I UZ 16/05. Jak wynika z opisu stanu faktycznego w każdym z pism wszczynających kolejne etapy postępowania sądowego wskazana przez ubezpieczonego wartość dochodzonego świadczenia przekraczała kwotę dziesięciu tysięcy złotych, bowiem domagał się on świadczeń „przywłaszczonych” na jego szkodę przez ZUS za okres 1997-2003 r. Innymi słowy wyraźnie treść żądania nawiązywała do art. 19 § 1 k.p.c.Inaczej natomiast przedstawiał się stan faktyczny sprawy, zakończonej postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. II UZ 11/02.

Jak wskazano w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, sprawa dotyczyła przeliczenia podstawy emerytury i ustalenia nowej jej wysokości. Wartość przedmiotu zaskarżenia wyrażać więc mogła tylko kwota obliczona według reguł określonych w art. 22 k.p.c. jako suma różnicy świadczeń za jeden rok. Ponieważ w odwołaniu ubezpieczony nie dochodził zasądzenia na jego rzecz od organu rentowego emerytury w nowej (większej po przeliczeniu) wysokości za dwa albo trzy lata wstecz w stosunku do chwili wniesienia odwołania, nie można twierdzić, że w sprawie tej miał zastosowanie art. 21 k.p.c., brak bowiem podstaw do przyjęcia, aby w rozpoznawanej sprawie miała miejsce przedmiotowa kumulacja roszczeń.W tym stanie rzeczy należy, konkludując, podkreślić, że prezentowane przez ubezpieczonego żądanie w stanie, jaki podlegał uwzględnieniu na etapie postępowania apelacyjnego, obejmowało jedynie ustalenie wysokości emerytury.

Ubezpieczony natomiast nie domagał się wypłaty świadczeń zaległych. Żądanie to pojawiło się dopiero w apelacji i nie może być uwzględnione z uwagi na treść art. 383 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.