Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UKN 553/98 KI-generiert

Supreme Court allows appeal by treating confused party's letter as request to extend deadline.

Geschäftsnummer II UKN 553/98
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the appeal, ruling that the appellant's letter was a confused request to extend the deadline rather than a valid appeal. The appellant failed to understand the court's notice and submitted the wrong document, yet the court recognized her intent to challenge the first-instance judgment. Consequently, the Supreme Court ordered the appellate decision to be set aside and the appeal reinstated.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 393 § 2 KPC; Art. 393 § 1 KPC: If a party's procedural document, sent as a reaction to a dismissal of an appeal due to defects, clearly demonstrates that the party does not understand the nature of the defect despite being informed, the court must treat it as a request to restore the deadline for removing the defect, provided there is no doubt about the intent to challenge the first-instance judgment.

Schlagwörter

KI-generiert
procedural defect restoration of deadline confused procedural act appellate appeal court's duty to clarify lack of understanding procedural remedy

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 393 § 2 KPC
art. 393 pkt 2 KPC w związku z art.
Art. 393 § 1 KPC
art. 393 pkt 2 KPC w związku z art.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 18 grudnia 1998 r.

II UKN 553/98

Jeżeli pismo procesowe, będące reakcją strony na postanowienie o odrzuceniu apelacji z powodu nieusunięcia jej braków świadczy o tym, że strona pomimo pouczenia - nie rozumie w ogóle istoty swego uchybienia, to sąd powinien potraktować jej pismo jako wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia

braku, gdy nie budzi wątpliwości zamiar zaskarżenia wyroku sądu pierwszej

instancji.

Przewodniczący: SSN Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Maria

Mańkowska, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1998 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Danuty K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w K. o rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z

dnia 10 czerwca 1998 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

1) u c h y l i ć zaskarżone postanowienie,

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego Mariana H., prowadzącego Kancelarię Prawniczą [...] kwotę 40 zł (słownie: czterdzieści) tytułem zwrotu

nie uiszczonych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 1998 r. [...] odrzucił apelację, którą Danuta K. wniosła

od wyroku tego Sądu z dnia 27 stycznia 1998 r., oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu rentowego, odmawiającej przyznania zainteresowanej

prawa do renty inwalidzkiej. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Wojewódzki

wskazał, że wnioskodawczyni nie usunęła w zakreślonym terminie formalnego braku

apelacji, polegającego na nienadesłaniu jej kopii, wobec czego ten środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu z mocy art. 370 KPC.

Zażalenie wnioskodawczyni oddalił Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 czerwca 1998 r. [...]. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny wskazał, że wezwanie do uzupełnienia

braków apelacji odebrał zgodnie z art. 138 § 1 KPC małżonek wnioskodawczyni,

więc może ona na podstawie art. 168 § 1 KPC ubiegać się jedynie o przywrócenie

terminu do uzupełnienia tych braków, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej

winy.

Kasację od powyższego orzeczenia z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej

wniesienia wniósł w imieniu wnioskodawczyni jej pełnomocnik z urzędu ustanowiony

przez Okręgową Izbę Radców Prawnych. Po ustaleniu, że o zdarzeniu tym pełnomocnik dowiedział się dzień po upływie terminu do wniesienia kasacji, Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 10 września 1998 r. przywrócił Danucie K. termin do dokonania tej czynności procesowej.

W kasacji od postanowienia z dnia 10 czerwca 1998 r. pełnomocnik skarżącej

zarzucił „niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności co do

wysłania odpisu apelacji w dniu 26 lutego 1998 r.”, a ponadto „naruszenie przepisów

postępowania, tj. art. 393 pkt 2 KPC w związku z art. 5 i art. 168 KPC, przez nieuwzględnienie wniosku powódki o przywrócenie terminu do złożenia odpisu apelacji,

a także art. 468 KPC przez zaniechanie czynności wyjaśniających, mających na celu

usunięcie braków formalnych”. Na tej podstawie skarżąca domagała się uchylenia

kwestionowanego postanowienia i zasądzenia kosztów zastępstwa według norm

przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że szereg pism kierowanych przez skarżącą do Sądów obu instancji po dniu 25 lutego 1998 r., tj. po dniu

doręczenia - odebranego przez męża - wezwania do uzupełnienia braków apelacji,

świadczy wymownie o rażącej nieporadności działania we własnej sprawie. Widząc

to, był Sąd Apelacyjny obowiązany działać z urzędu, a w szczególności wyjaśnić okoliczności dotyczące zachowań skarżącej zmierzających do usunięcia wspomnianych

braków, jak też pouczyć ją o możliwości ubiegania się o ustanowienie pełnomocnika.

Tymczasem Sąd drugiej instancji nie zbadał twierdzenia skarżącej, że odpis apelacji

przesłała listem poleconym z dnia 26 lutego 1998 r., na co złożyła kserokopię stosownego poświadczenia Urzędu Pocztowego w Z. Poza tym Sąd Apelacyjny błędnie

zakwalifikował pismo skarżącej z dnia 24 kwietnia 1998 r., nie widząc w nim wniosku

o przywrócenie terminu do złożenia odpisu apelacji, czym uniemożliwił zaskarżenie

wyroku pierwszoinstancyjnego, a w konsekwencji pozbawił zainteresowaną możliwości dochodzenia przysługujących jej uprawnień.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest zasadna przynajmniej w zakresie zarzucającym Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 168 KPC przez bezkrytyczną akceptację tezy Sądu pierwszej

instancji, że pismo skarżącej nadane w Urzędzie Pocztowym Z. w dniu 4 maja 1998

r. jest nie podpisanym zażaleniem (po wezwaniu Sądu skarżąca usunęła to uchybienie przez nadesłanie w dniu 1czerwca 1998 r. nowego pisma, datowanego na 24

kwietnia 1998 r.) na postanowienie o odrzuceniu apelacji z powodu nienadesłania w

wyznaczonym terminie odpisu skargi apelacyjnej. Tymczasem z treści tego pisma,

jak też z szerszego kontekstu sprawy wynika, że skarżąca w ogóle nie zrozumiała

sensu pouczenia i nazajutrz po jego otrzymaniu, tj. w dniu 26 lutego 1998 r., przesłała Sądowi Wojewódzkiemu odpis uzasadnienia jego wyroku z dnia 27 stycznia

1998 r. [...]. Wobec tak oczywistego dowodu absolutnej bezradności skarżącej, Sąd

Apelacyjny powinien zracjonalizować jej zachowanie i pismo z dnia 4 maja 1998 r.

(powtórzone następnie, po podpisaniu, z datą 24 kwietnia 1998 r.) potraktować jako

wniosek (skądinąd również ułomny) o przywrócenie terminu do usunięcia braków

apelacji, gdyż była to jedyna droga prowadząca zainteresowaną do możliwości skontrolowania niesłusznego - jej zdaniem - wyroku pierwszoinstancyjnego.

Podobnie rozumował zresztą Sąd Apelacyjny, lecz do tego samego celu próbował doprowadzić drogą okrężną, tzn. oddalając zażalenie na postanowienie odrzucające apelację i „podpowiadając” skarżącej możliwość wnioskowania o przywrócenie terminu do złożenia odpisu apelacji. Tego pouczenia skarżąca również jednak nie

zrozumiała, o czym świadczy jej pismo datowane w dniu 8 lipca 1998 r. Wezwanie

Sądu do skonkretyzowania treści tego pisma było zatem z góry skazane na niepowodzenie. Z wezwania tego skarżąca była bowiem w stanie odebrać tylko informację co

do możliwości ubiegania się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Z wyżej podanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 i art.

39313 § 1 KPC orzekł jak w sentencji.