Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UKN 531/00 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the mine is not a party to the pension dispute.

Geschäftsnummer II UKN 531/00
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the coal mine against the lower court's decision on a pension dispute. The court found that the mine was incorrectly identified as a 'interested party' in the social insurance proceedings regarding the employee's pension rights. Consequently, the appeal was deemed inadmissible because the mine's only remaining obligation was the return of overpaid funds, which was not the subject of the cassation complaint.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 477 § 1 KPC; Art. 393 § 1 KPC: The court determines that a party to a social insurance dispute is defined by the decision's impact on their rights or obligations, and if the appellant's claim does not concern the specific legal relationship in question, the cassation is inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
social insurance dispute interested party definition cassation inadmissibility pension rights legal standing

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 477 § 1 KPC
Stosownie do art. 47711 § 1 KPC w postępowaniu w sprawach o świadczenia z
Art. 393 § 1 KPC
co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo
Art. 393 § 5 KPC
co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo
Art. 393 § 8 § 1 KPC
co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo
Art. 465 § 1 KPC
na podstawie art. 465 § 1 KPC pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UKN 531/00

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lipca 2001 r.

Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar

Sędziowie: SN Maria Tyszel (sprawozdawca)

SA Bogumiła Blok

Protokolant Anna Gryżniewska

po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2001 r.

sprawy z wniosku M. P. z udziałem zainteresowanego Kopalni i Zakładu (…) w Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w K.

o emeryturę

na skutek kasacji zainteresowanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III AUa (…)

postanowił:

o d r z u c i ć kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) wyrokiem z dnia

11 maja 2000 r., III AUa (…) – uznając za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne

dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i wskazaną podstawę prawną

rozstrzygnięcia – oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 października 1999 r., VI U (…), wniesioną

przez Kopalnię i Zakład (…) w Ł. – „zainteresowaną” w sprawie z odwołania M. P. od

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z dnia 17 grudnia 1997 r.

Decyzją tą organ rentowy wstrzymał M. P. dalszą wypłatę emerytury, a jej odwołanie

Sąd Okręgowy - oddalił wyżej wymienionym wyrokiem.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła kasacją Kopalnia.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Organ rentowy, decyzją z dnia 24 marca 1997 r. przyznał wnioskodawczyni

prawo

do

emerytury

przysługującej

pracownikom

na

podstawie

przepisów

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), stosownie do świadectwa

pracy wystawionego przez Kopalnię i Zakład (…). Wobec wyników weryfikacji tego

świadectwa, wypłata emerytury została wstrzymana zaskarżoną decyzją, natomiast

Kopalnia – obciążona obowiązkiem zwrotu niesłusznie wypłaconej emerytury. Sąd

pierwszej instancji, po przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego

ustalił, że wnioskodawczyni jedynie w okresie od 18 lipca 1979 r. do 16 stycznia 1984

r., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wykonywała pracę w szczególnych

warunkach wymienioną w pkt 7 działu IV wykazu B stanowiącego załącznik do

powołanego

rozporządzenia,

nie

spełnia

więc

warunków

do

emerytury

przewidzianych w tym rozporządzeniu.

Już Sąd pierwszej instancji błędnie uznał Kopalnię za „zainteresowaną” w

sprawie o emeryturę wnioskodawczyni a Sąd Apelacyjny błąd ten powtórzył.

Stosownie do art. 47711 § 1 KPC w postępowaniu w sprawach o świadczenia z

ubezpieczenia społecznego stronami są: ubezpieczony, inna osoba, której praw i

obowiązków dotyczy zaskarżona decyzja i zainteresowany. Zdanie pierwsze § 2 tego

przepisu wyjaśnia, że zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od

rozstrzygnięcia sprawy. W rozpatrywanej sprawie Kopalnia jest stroną postępowania

odwoławczego od decyzji organu rentowego zobowiązującej ją do zwrotu emerytury

wnioskodawczyni wypłaconej na skutek niewłaściwie wystawionego świadectwa

pracy, natomiast nie jest „zainteresowanym” w rozumieniu tego przepisu w sporze o

emeryturę ubezpieczonej, bowiem żadne prawa ani obowiązki Kopalni, jako

pracodawcy, nie zależą od rozstrzygnięcia o prawie pracownika do emerytury.

Ewentualny obowiązek wynagrodzenia szkody wynikłej z niedopełnienia lub

nienależytego

dopełnienia

przez

zakład

pracy

jego

powinności

udzielania

pracownikowi pomocy w sprawach o świadczenia z ubezpieczenia społecznego

wynika z przepisów prawa cywilnego i nie jest sprawą z zakresu ubezpieczeń

społecznych w rozumieniu art. 4778 KPC.

Wnioskodawczyni nie wniosła apelacji, więc wyrok Sądu pierwszej instancji

jest prawomocny o ile dotyczy jej prawa do emerytury. Sąd Najwyższy zauważa, że

na podstawie art. 465 § 1 KPC pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego

może być również m.in. inspektor pracy albo pracownik zakładu pracy, w którym

mocodawca jest lub był zatrudniony, jednakże pełnomocnik taki w sprawie nie został

ustanowiony. Wszystkie zarzuty i poglądy pełnomocnika Kopalni dotyczące

charakteru pracy wnioskodawczyni są bezprzedmiotowe, bowiem kasacja może być

rozpatrywana jedynie w zakresie odnoszącym się do tejże Kopalni, czyli jej

obowiązku zwrotu organowi rentowemu emerytury wypłaconej wnioskodawczyni na

podstawie niewłaściwie wystawionego świadectwa pracy. W tym przedmiocie kasacja

nie sformułowała żadnego zarzutu. Przypisana do zwrotu kwota wynosi 3.336,65 zł

co oznacza, że stosownie do art. 393 pkt 1 KPC kasacja jest przedmiotowo

wyłączona i na podstawie art. 3935 w związku z art. 3938 § 1 KPC, podlega

odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.