Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UKN 312/97 KI-generiert

Appeal to labor court against non-pension disability commission ruling is inadmissible under Polish law.

Geschäftsnummer II UKN 312/97
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a lower court's rejection of her request to appeal a medical commission's disability determination. The applicant argued for a court review of a non-pension disability assessment, but the court found no statutory right to appeal such decisions. Since the applicant had already lost a pension claim and did not file a new pension application, the court ruled that the procedural path to the labor court was inapplicable.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4778 KPC; Art. 199 § 1 KPC: Appeals to the labor and social security court are admissible only against decisions of pension organs, not against medical commission rulings for non-pension purposes, and re-litigation of final disability determinations is barred.

Schlagwörter

KI-generiert
non-pension disability assessment medical commission ruling labor court appeal pension organ decision re-litigation of final judgment KPC procedural law ZUS disability determination

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 4778 KPC
Sąd Wojewódzki odrzucił odwołanie uzasadniając, iż zgodnie z art. 4778 KPC odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organów rentowych, gdy tymczasem Dorota G.
Art. 199 § 1 KPC
Od postanowienia tego wnioskodawczyni wniosła kasację, zarzucając naruszenie art. 199 § 1 KPC.
Art. 3938 § 2 KPC
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 KPC orzekł jak

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, 10 grudnia 1993 r.
Oddział ZUS w S., decyzja z dnia 29 lipca 1992 r.

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Postanowienie z dnia 6 listopada 1997 r.

II UKN 312/97

Niedopuszczalne jest odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych od orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art.

4778 KPC).

Przewodniczący SSN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jerzy Kuźniar, Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 1997 r., na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Doroty G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o ustalenie inwalidztwa dla celów poza rentowych, na skutek

kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Gdańsku z dnia 28 lutego 1997 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć kasację.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni Dorota G. wystąpiła do Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z odwołaniem od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w S., domagając się zaliczenia jej do drugiej grupy inwalidów.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki odrzucił odwołanie uzasadniając, iż zgodnie z art. 4778 KPC odwołanie do Sądu przysługuje od decyzji organów rentowych, gdy tymczasem Dorota G. badana była przez Obwodową i

Wojewódzką Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia na podstawie

skierowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe i organ rentowy - Oddział ZUS w S. nie wydał w sprawie żadnej decyzji, od której przysługiwałoby odwołanie do Sądu.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w całej rozciągłości podzielił Sąd Apela-

cyjny w Gdańsku, oddalając postanowieniem z dnia 28 lutego 1997 r. zażalenie

wnioskodawczyni.

Od postanowienia tego wnioskodawczyni wniosła kasację, zarzucając naruszenie art. 199 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Jak wynika ze znajdujących się w aktach

Oddziału ZUS w S. decyzji z dnia 29 lipca 1992 r. [...] i wyroku Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r. [...] roszczenie Doroty G. o rentę inwalidzką zostało prawomocnie oddalone z uwagi na

brak inwalidztwa co najmniej drugiej grupy w okresie przed ukończeniem nauki w

szkole ponadpodstawowej (w 1990 r.).

Rozstrzygnięcia powyższe są prawomocne i nie jest dopuszczalne ponawianie

wniosków o ustalenie, że przed 1990 r. wnioskodawczyni była inwalidą wyższej grupy

niż trzecia. Może ona złożyć wniosek o rentę inwalidzką przede wszystkim po

wykazaniu odpowiedniego dla jej wieku (28 lat) czteroletniego okresu zatrudnienia

(składkowego), a nadto pogorszenia inwalidztwa istniejącego przed podjęciem zatrudnienia.

Odwołanie, które stało się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego

nie zostało jednak wszczęte złożeniem kolejnego wniosku o rentę, umotywowanego

wskazanymi wyżej nowymi dowodami - lecz dotyczy orzeczenia Wojewódzkiej KIZ,

zapadłego wskutek skierowania Doroty G. na tę Komisję przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. dla celów innych niż rentowe, co wyraźnie wynika ze skierowania [...].

W tym stanie rzeczy powołanie się przez Sąd Wojewódzki na przepis art. 477 8

KPC i przez Sąd Apelacyjny na przepis art. 199 § 1 KPC jest trafne i uzasadnione

stanem faktycznym sprawy. Nie ma natomiast zastosowania powołany w kasacji

przepis art. 4779 § 4 KPC, bowiem Dorota G. po 17 czerwca 1993 r. (pierwszy wniosek o rentę inwalidzką prawomocnie oddalony wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w

Gdańsku z dnia 10 grudnia 1993 r.), innego wniosku o rentę inwalidzką nie składała,

wobec tego nie przysługuje jej tzw. skarga na milczenie organu rentowego.

Skoro natomiast w sprawach ubezpieczeń społecznych odwołanie do Sądu

przysługuje od decyzji organu rentowego (art. 4778 KPC) jest oczywistym, że droga

sądowa od orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia nie

przysługuje, przeto odrzucenie odwołania przez Sąd I instancji było zasadne. Wobec

zaś przesądzenia w innej sprawie [...], iż Dorota G. nie nabyła prawa do renty inwalidzkiej z powodu powstania inwalidztwa drugiej grupy inwalidów przed zakończeniem nauki w Liceum Medycznym, jej ponowne roszczenie o - jak to określa kasacja

tzw. rentę szkolną - podlegałoby odrzuceniu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 KPC.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3938 § 2 KPC orzekł jak

w sentencji.