Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UKN 113/00 KI-generiert

Social security court dismisses pension claim where illness does not impair work capacity according to law.

Geschäftsnummer II UKN 113/00
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Barbary T. against a lower court decision denying her disability pension. The applicant argued that her health conditions prevented her from working, but the court found that her illnesses did not impair her ability to perform work matching her qualifications. Consequently, the court ruled that the statutory requirement for disability pension eligibility was not met.

Legislator-Regeste

KI-generiert

art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin; The mere existence of illness does not determine disability; the court must assess whether and to what extent the illness impairs the ability to work according to qualifications.

Schlagwörter

KI-generiert
disability pension work capacity assessment social security law cassation appeal medical evidence evaluation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 24 of the Act of 14 December 1982 on pension provision for employees and their families
do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r.
art. 32 of the Act of 14 December 1982 on pension provision for employees and their families
Najwyższy ubocznie zauważa, że renta określona w art. 32, 33 wspomnianej ustawy
art. 3931 of the Code of Civil Procedure
Tak postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego jest niezgodny z literalnym brzmieniem art. 3931 KPC, który wyraźnie stanowi,

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Wyrok z dnia 1 grudnia 2000 r.

II UKN 113/00

O częściowej niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania

schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności

do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, Dz.U. Nr 40,

poz. 267 ze zm.).

Przewodniczący SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Zbigniew Myszka, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2000 r. sprawy z wniosku

Barbary T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę

z tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 listopada 1999 r. oddalił apelację Barbary T. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 1999 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu rentowego odmawiającej jej przyznania renty z tytułu

niezdolności do pracy. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podał, że Sąd Okręgowy

poddał wnioskodawczynię badaniu przez biegłych lekarzy sądowych – kardiologainternistę, ortopedę i neurologa. Biegli rozpoznali schorzenia, które ich zdaniem, nie

powodują ograniczeń w wykonywaniu pracy. Na rozprawie apelacyjnej wnioskodawczyni okazała dodatkowe zaświadczenia lekarskie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd

pierwszej instancji oceniając zebrane dowody nie przekroczył granic swobodnej

oceny dowodów zakreślonych art. 233 § 1 KPC i z materiału tego wyciągnął prawidłowe wnioski. Sąd ten stwierdził, że rozpoznane schorzenia nie czynią wnioskodaw-

czyni niezdolną do pracy, lecz jedynie w okresie zaostrzenia powodują potrzebę

okresowego leczenia. Ustaleń Sądu pierwszej instancji nie podważyły dokumenty

lekarskie okazane w toku postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny podkreślił

także, że nie ma istotnego znaczenia dla prawidłowości ustaleń Sądu pierwszej instancji to, iż wnioskodawczyni na rozprawie apelacyjnej podała, że od czerwca 1999

r. pozostaje w leczeniu psychiatrycznym. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że zatrudnienie wnioskodawczyni ustało 27 czerwca 1997 r., a zatem termin 18-tu miesięcy od

ustania zatrudnienia, w którym powinna powstać całkowita lub częściowa niezdolność do pracy, upłynął 27 grudnia 1998 r. Przedłożona dokumentacja lekarska z leczenia psychiatrycznego datowana jest od połowy 1999 r. i dlatego nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia.

W kasacji pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a szczególnie art. 24, 32 i 33 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 263 ze zm.)

przez przyjęcie, że wnioskodawczyni jest zdolna do pracy i wniósł o uchylenie tego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w

Poznaniu.

W uzasadnieniu wnoszący kasację przytoczył rozpoznane u wnioskodawczyni

schorzenia oraz podjął polemikę z ustaleniami Sądu dokonanymi na podstawie opinii

biegłych. Przeciwstawił tym ustaleniom między innymi fakt, iż wnioskodawczyni wypowiedziano umowę o pracę na okres próbny przed upływem terminu na jaki umowa

ta została zawarta. Zdaniem wnoszącego kasację podana w świadectwie pracy przyczyna wypowiedzenia nie jest prawdziwa. Za rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia

wnoszący kasację uważa stan zdrowia wnioskodawczyni.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja nie ma uzasadnionych podstaw. Powołano w niej jako podstawę kasacyjną jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Tak postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego jest niezgodny z literalnym brzmieniem art. 3931 KPC, który wyraźnie stanowi,

że kasację można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub przez niewłaściwe zastosowanie. Sąd Najwyższy wielokrotnie w swoich

orzeczeniach podkreślał, że błąd w zastosowaniu prawa materialnego może polegać

albo na wadliwym wyborze normy prawnej, znanym w nauce pod nazwą pogwałcenia

prawa poprzez stosowanie normy nieistniejącej lub na przyjęciu, że brak jest przepisu, który w istocie istnieje albo na błędzie w subsumcji polegającym na zastosowaniu

do ustalonego stanu faktycznego niewłaściwego przepisu prawnego. Dlatego też

wadliwy jest zarzut kasacyjny skierowany przeciwko prawidłowości zaskarżonego

wyroku ze względu na jednoczesne wadliwe zastosowanie w tym wyroku normy

prawnej oraz błędnej jej interpretacji.

Niezależnie od niewłaściwego postawienia w kasacji zarzutu naruszenia

prawa materialnego przez Sąd Apelacyjny i braku uzasadnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 3931 pkt 1 KPC, kasacja nie zarzuca zaskarżonemu

wyrokowi naruszenia przepisów postępowania. Sąd Najwyższy jest związany granicami kasacji, z wyjątkiem sytuacji, która w niniejszej sprawie nie występuje, a mianowicie nieważności postępowania (art. 39311 KPC). W konsekwencji, Sąd Najwyższy jest związany stanem faktycznym ustalonym w zaskarżonym wyroku, który jest

jednoznaczny co do tego, że wnioskodawczyni nie jest nawet częściowo niezdolną

do pracy, a tym samym nie spełnia podstawowego warunku wymaganego przez art.

32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. do przyznania renty z tego tytułu. Sąd

Najwyższy ubocznie zauważa, że renta określona w art. 32, 33 wspomnianej ustawy

przysługiwała nie z tytułu choroby czy chorób na jakie cierpi osoba ubezpieczona

lecz z powodu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy wywołanej danym

schorzeniem czy schorzeniami (art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r.). Analogiczna sytuacja dotyczy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.).

Ubocznie Sąd Najwyższy zauważa, pomijając już niefortunne powoływanie się

na treść świadectwa pracy, które w ogóle nie było przedmiotem postępowania dowodowego w Sądzie drugiej instancji, oraz to, iż w postępowaniu kasacyjnym nie prowadzi się postępowania dowodowego albowiem zadaniem kasacji jest ocena zaskarżonego wyroku w stanie prawnym i faktycznym w jakim był on wydawany, to podważenie treści świadectwa pracy mogło nastąpić tylko w trybie określonym w art. 97 KP.

Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.