Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UK 267/17 KI-generiert

Supreme Court quashes appeal ruling for non-examination of one-month prior Polish social security law condition.

Geschäftsnummer II UK 267/17
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the appellate court's judgment and remanded the case for a new decision on costs. The appellate court had ruled that the applicant failed to meet the 25% turnover threshold, thereby deeming the subsequent one-month prior Polish social security law condition irrelevant. The Supreme Court found this reasoning flawed because the lower court never actually verified whether the employee met this specific condition, constituting a failure to examine a crucial factual element. Consequently, the Supreme Court held that the case required a return to the ordinary court to determine this unresolved fact.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 14 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 883/2004; Art. 386 § 4 k.p.c.: The court must examine all relevant conditions for issuing a certificate; failure to verify a specific factual prerequisite constitutes a non-examination of the case requiring remand.

Schlagwörter

KI-generiert
social security coordination one-month prior condition non-examination of case remand to ordinary court EU Regulation 883/2004 certificate A1 issuance procedural error Ansprüche aus beruflicher Vorsorge

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 83b ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych w czasie wykonywania pracy na terenie Francji od 5 listopada do 21 grudnia 2012 r.W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:1) art. 83b ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art.
Art. 11 ust. 2 lit. a i Art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 11 ust. 2 lit. a i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r.
Art. 14 ust. 1 i Art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, art. 14 ust. 1 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 16 września 2009 r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w związku z art.
Art. 316 § 1 k.p.c. w związku z Art. 391 § 1 k.p.c.
13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez niezasadne objęcie zainteresowanego ubezpieczeniami społecznymi, jako pracownika na terenie Polski;2) art. 316 § 1 k.p.c.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Art. 398 § 1 k.p.c.
386 § 4 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 2 k.p.c. w związku z Art. 398 § 21 k.p.c.
oraz art. 108 § 2 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c
13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez niezasadne objęcie zainteresowanego ubezpieczeniami społecznymi, jako pracownika na terenie Polski;2) art. 316 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
nie podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego;3) art. 382 k.p.c.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UK 267/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.‎z udziałem zainteresowanego J. J.‎o wydanie zaświadczenia w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 3 października 2018 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]‎z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III AUa […], uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu […] do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny […] uwzględnił apelację wnioskodawcy P. Sp. z o.o. w W. i wyrokiem z 17 listopada 2016 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego we W. z 19 listopada 2014 r. oraz poprzedzającą go decyzję pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z 26 czerwca 2013 r. w ten sposób, że nakazał pozwanemu wydanie zaświadczenia potwierdzającego podleganie J. J. polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych w czasie wykonywania pracy na terenie Francji od 5 listopada do 21 grudnia 2012 r.W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:1) art. 83b ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 11 ust. 2 lit. a i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, art. 14 ust. 1 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 16 września 2009 r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w związku z art. 67 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 oraz art. 5 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, w wyniku której niezasadnie przyjęto, że istnieją podstawy prawne i faktyczne do wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zainteresowany w spornych okresach podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych pomimo, że zainteresowany bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w P. nie podlegał nieprzerwanie miesiąc ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego, co spowodowało z kolei naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z (art.) 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez niezasadne objęcie zainteresowanego ubezpieczeniami społecznymi, jako pracownika na terenie Polski;2) art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy apelacyjnej, który to wskazywał, że ubezpieczony nie spełnia warunku określonego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, tj. bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w P. nie podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego;3) art. 382 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i bezpodstawne oparcie wyroku jedynie na ustaleniu, że P. w spornym okresie prowadziła normalną działalność na terenie Polski w związku z czym uznano za zasadne wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż zainteresowany w okresach spornych podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych, podczas gdy całość materiału dowodowego nakazywała poczynienie ustaleń odmiennych, tj. wskazujących, iż z uwagi na brak przesłanek prawnych i faktycznych leżących po stronie zainteresowanego, czyli braku podlegania ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w P. wydanie zaświadczenia A1 jest niezasadne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W decyzji z 26 czerwca 2013 r. ([…]) pozwany wskazał dwie negatywne i niezależne przesłanki, które nie pozwalały na wydanie wnioskowanego zaświadczenia.Sprawę sądową zdominowało postępowanie dotyczące pierwszego warunku, czyli normalnej działalności pracodawcy w kraju. Znamienne jest tu postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. Sąd oddalił wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika wnioskodawcy na rozprawie 19 listopada 2014 r., uznając je za bezprzedmiotowe, złożone z uchybieniem terminów z art. 207 i 217 k.p.c. i zmierzające do przedłużenia postępowania sądowego.

W uzasadnieniu oddalenia odwołania wnioskodawcy P. od decyzji pozwanego odmawiającej wydania zaświadczenia A1 dla J. J. Sąd stwierdził, że skoro wnioskodawca nie spełnił przesłanki 25% obrotu w kraju, to dalsze ustalenie kolejnej przesłanki, czyli podlegania lub nie ubezpieczeniu zainteresowanego przez okres jednego miesiąca w kraju przed wyjazdem do pracy za granicę nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. A zatem wnioski dowodowe zmierzające do bezspornego ustalenia tej okoliczności należało uznać za bezprzedmiotowe.Innymi słowy Sąd pierwszej instancji nie rozstrzygnął pozytywnie ani negatywnie o drugim warunku, do którego pozwany odwołuje się w zarzutach skargi.

Chodzi o warunek z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z tym przepisem do celów stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego „osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swoją działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego”, oznacza także osobę zatrudnioną w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że osoba ta bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca.Kwestia ta nie była w ogóle weryfikowana (ustalana i oceniania) przed Sądem drugiej instancji.

Wprawdzie Sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku podał, że: „Zainteresowani spełnili także warunek podlegania ustawodawstwu polskiemu bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w spółce” (str. 10 uzasadnienia), jednak zdanie to jest zbyt ogóle, aby można było uznać, że Sąd rozpoznał sporny przedmiot sporu, niezależnie od tego, że w sprawie występował zainteresowany a nie zainteresowani. Wymagany byłby powrót do wątku, na którym zakończył Sąd pierwszej instancji, czyli należałoby ustalić i wyjaśnić czy zainteresowany podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia (choćby wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2018 r., II UK 650/16).

Stanowisko pozwanego od wydania decyzji było klarowne w sprawie. Zarzucał, że w związku z nabyciem własnego tytułu ubezpieczenia zgłoszenie zainteresowanego jako członka rodziny stało się od 1 kwietnia 2012 r. nieaktualne. Z drugiej strony wnioskodawca i zainteresowany odpierali ten zarzut składając określone oświadczenie i wskazując na możliwości wyjaśnienia wymaganego ubezpieczenia. Kwestia ta została zaniechania przed Sądem pierwszej instancji i analiza sprawy nie pozwala stwierdzić, iż podjęto ją na kolejnym etapie.W tym zakresie występuje nierozpoznanie sprawy.Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną a nie sprawę, dlatego nie mógł zakończyć postępowania w tej sprawie, gdyż jej rozpoznanie w części nadal istotnej należy do Sądu powszechnego (art. 386 § 4 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).