Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UK 160/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal as it concerns only factual assessment, not a significant legal issue.

Geschäftsnummer II UK 160/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the Social Insurance Institution's decision denying social pension. The applicant argued that the lower courts erred in factually assessing his partial disability despite a significant disability certificate and failed to properly evaluate his work capacity based on age and qualifications. The court determined that the appeal raised no significant legal issue requiring Supreme Court review, as the core dispute concerned the factual evaluation of work capacity rather than the interpretation of statutory provisions.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it concerns only the factual assessment of the case rather than a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal significant legal issue factual assessment social pension work capacity partial disability Supreme Court jurisdiction

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Przyczyną wniesienia skargi uczynił problem niemający znaczenia jurydycznego, a odnoszący się wyłącznie do oceny stanu faktycznego sprawy, który – jak wynika z art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. – nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej, zatem wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne argumenty.
Art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej
Skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej w związku z art.
Art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
1 ustawy o rencie socjalnej w związku z art. 12 ust.
art. 286 k.p.c
Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 286 k.p.c.
art. 290 § 1 k.p.c
i uniemożliwienie tym samym wydania pełnej, jasnej i nadającej się do merytorycznej weryfikacji opinii; art. 290 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c.
art. 227 k.p.c
przez uznanie opinii biegłych za jasne, rzetelne i wyczerpujące, mimo pominięcia w ich treści jakichkolwiek odniesień do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz art. 227 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II UK 160/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku L. R. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W. ‎o rentę socjalną,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 grudnia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. Sąd Apelacyjny w (...) oddalił apelację Ł.R. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 czerwca 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, III Oddział w W. z dnia 12 stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty socjalnej. Na podstawie opinii biegłych przyjęto, że ubezpieczony, który nie może wykonywać jedynie prac wymagających sprawności obu kończyn górnych, jest osobą częściowo niezdolną do pracy, w związku z czym nie spełnia warunku przewidzianego w art. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.).Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o uchylenie wyroków Sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej w związku z art. 12 ust. 1 i 2 i art. 13 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 982 ze zm.) przez przyjęcie, że mimo znacznego stopnia niepełnosprawności i braku kwalifikacji do pracy umysłowej jest niezdolny do pracy tylko częściowo.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 286 k.p.c. przez odstąpienie przez sądy obu instancji od wyegzekwowania od biegłych odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie procesowym z 20 grudnia 2011 r. i uniemożliwienie tym samym wydania pełnej, jasnej i nadającej się do merytorycznej weryfikacji opinii; art. 290 § 1 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii instytutu naukowego; art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. przez uznanie opinii biegłych za jasne, rzetelne i wyczerpujące, mimo pominięcia w ich treści jakichkolwiek odniesień do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz art. 227 k.p.c. przez włączenie do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia okoliczności zaistniałych wiele miesięcy po wydaniu decyzji i wyroku Sądu pierwszej instancji, dotyczących zdobycia dyplomu inżyniera.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, sprowadzającego się do rozstrzygnięcia, czy na gruncie art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ustalenie zachowania częściowej zdolności do pracy osoby, legitymującej się jednocześnie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wymaga wskazania rodzaju pracy, którą osoba ta – uwzględniając jej wiek i poziom kwalifikacji – może wykonywać poza pracą w zakładach pracy chronionej.Skarżący podniósł ponadto, że skarga jest oczywiście usprawiedliwiona, a wydany wyrok jest dla niego rażąco krzywdzący i jako taki nieakceptowalny społecznie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jednoczesne występowanie w sprawie zagadnienia prawnego, określonego jako istotne, oraz ze względu na oczywistą zasadność skargi.

Przyczyną wniesienia skargi uczynił problem niemający znaczenia jurydycznego, a odnoszący się wyłącznie do oceny stanu faktycznego sprawy, który – jak wynika z art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. – nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej, zatem wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne argumenty. Nie bez znaczenia jest także to, że skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa wątpliwości wymagające wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego.

Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).