Supreme Court dismisses appeal rejection due to judge bias and clerical error in criminal procedure. The appeal was rejected because the judge who issued the original verdict also decided on the appeal's admissibility, violating the prohibition of bias under Article 40 § 3 of the Code of Criminal Procedure. Additionally, a clerical error in the date of a prior ruling rendered the proceedings invalid. The court ordered the lower court to retry the case, correcting the date error and remanding the matter for a fresh decision by a different judge. The decision emphasizes that such procedural flaws require the complete annulment of related rulings to ensure the integrity of the judicial process. This case highlights the strict application of impartiality rules in Polish criminal law.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Supreme Court dismissed the appeal rejection order, ordering the lower court to retry the case after identifying two critical procedural flaws. The appellant argued that the appeal should be accepted, but the court found that the judge who authored the original verdict was also responsible for rejecting the appeal, violating the statutory prohibition against a judge deciding on the admissibility of an appeal they participated in. Furthermore, the court noted a clerical error in the date of a prior ruling, which necessitated its correction. Consequently, the court annulled the rejection order and the related prior ruling, remanding the case to the lower court for a new decision by a different judge.
Legislator-Regeste
KI-generiertArt. 40 § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.: A judge who participated in issuing the contested judgment is barred from ruling on the admissibility of the appeal, and any such ruling by that judge must be annulled regardless of the specific grounds for appeal.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVolltext
Sygn. akt II KZ 26/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie R. N.po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 20 września 2022 r. zażalenia oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt II Ka 511/21 o odmowie przyjęcia zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenia na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku, na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.k., art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 3 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł:
1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 marca 2022 r., II Ka 511/21, w zakresie oznaczenia daty jego wydania, w ten sposób, że miejsce roku „2020” wpisać rok „2022”;
2. uchylić zaskarżone zarządzenie oraz zarządzenie wskazane wyżej w pkt 1 i kwestię oceny terminowości złożonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, przekazać Sądowi Okręgowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia zażalenia R. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 marca 2022 r. odmawiające przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II Ka 511/21 , jako złożonego po terminie. Zażalenie na to zarządzenie złożył oskarżony. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Nie wdając się w ocenę słuszności zażalenia, stwierdzić trzeba, że jego wniesienie musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego zarządzenia, jak i wcześniejszego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2022 r, którego ono dotyczy.
Są one bowiem dotknięte tym samym uchybieniem o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., której stwierdzenie oznacza konieczność uchylenia zaskarżonego zarządzenia niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na jego treść. W tej sytuacji ograniczenie się jedynie do uchylenia zaskarżanego zarządzenia i pozostawienia w obrocie prawnym zarządzenia z dnia 21 marca 2022 r., które musiałoby zostać z niego wyeliminowane, byłoby nieuzasadnionym formalizmem, powodującym że uwzględnienie racji przemawiających za uchyleniem zaskarżonego zarządzenia miałoby charakter iluzoryczny.Uchylone zarządzenia zostały wydane przez sędziego G.
J., biorącą udział w wydaniu wyroku, którego dotyczy wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zgodnie natomiast z brzmieniem z art. 40 § 3 k.p.k., sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać „co do tej kasacji”. W utrwalonym i jednoznacznym w tym zakresie orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zakaz ten nie jest ograniczony do oceny merytorycznej zasadności kasacji, lecz odnosi się do wszystkich rozstrzygnięć, które dotyczą formalnych warunków jej dopuszczalności i których skutkiem może być niedopuszczenie do merytorycznego rozpoznania kasacji – „blokowanie” dostępu do nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Takim rozstrzygnięciem jest odmowa przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, jak i zaskarżone zarządzenie (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 stycznia 2021 r., IV KZ 4/21; z dnia 30 marca 2017 r. V KZ 7/17; z dnia 30 marca 2017 r., V KZ 9/17 i przywołane tam orzeczenia). Oznacza to, że sędzia biorący udział w wydaniu wyroku Sądu Okręgowego Siedlcach z dnia 21 października 2021 r., II Ka 511/21, był z mocy prawa wyłączony od rozstrzygania w kwestii odmowy przyjęcia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.[as]