Supreme Court dismisses prisoner's request to suspend sentence execution due to health grounds under Polish Criminal Procedure Code.

Sygn. akt II KK 23/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 marca 2022 r. w sprawie P. Ł., wniosków skazanego oraz jego obrońcy o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego P. Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II AKa (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt XVIII K (…) którym P. Ł. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę miesiąca pozbawienia wolności.

Sąd ten wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. W kasacji podniesiono dwa zarzuty obrazy prawa procesowego, a to art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz rażącej niewspółmierności wymierzonej kary pozbawienia wolności. W kasacji sformułowano także wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia wobec tego skazanego. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 lutego 2022 r. nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie prawomocnego orzeczenia. Z uwagi prawdopodobnie na to, że w postanowieniu Sąd Najwyższy zauważył, że nawet uwzględnienie kasacji i uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), obligowałoby Sąd Najwyższy do rozważenia konieczności zastosowania wobec skazanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w myśl art. 258 § 2 k.p.k., skazany pismami z dnia 9 marca 2022 r. (k.

26) wniósł o nie stosowanie wobec niego tego środka zapobiegawczego oraz o wstrzymanie wobec niego wykonania prawomocnego orzeczenia z uwagi na jego stan zdrowia (k. 31-33). Obrońca skazanego złożyła także ponowny wniosek w trybie art. 532 § 1 k.p.k. uzasadniając go, podobnie jak skazany złym stanem jego zdrowia, który zagraża jego życiu. Obrońca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wnioski złożone przez skazanego P. Ł. oraz jego obrońcę o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku nie zasługują na uwzględnienie.Przede wszystkim należy zauważyć, że na obecnym etapie postępowania wniosek skazanego o nie stosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania jest całkowicie bezprzedmiotowy, gdyż może się on zaktualizować dopiero w przypadku uchylenia wyroku I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Odnosząc się natomiast do bardzo obszernych wywodów zarówno skazanego jak i jego obrońcy, a dotyczących stanu zdrowia P. Ł., co zostało zresztą udokumentowane stosownymi dokumentami, to podkreślić należy, że te okoliczności nie mogą mieć wpływu na podejmowanie decyzji przez Sąd Najwyższy w przedmiocie wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia.

Przesłanki te mogą i powinny być natomiast przedmiotem analizy przez Sąd rozpoznający wniosek skazanego o przerwę w karze celem ewentualnego leczenia go w warunkach wolnościowych. Nie ulega też wątpliwości, że więzienna służba zdrowia jak i administracja zakładu karnego ma obowiązek monitorowania stanu zdrowia skazanego i w razie konieczności reagowania we właściwy i odpowiedni sposób ,w zależności od okoliczności i zapewniać mu wszelkie potrzebne lekarstwa.Wskazywane we wnioskach okoliczności, z wyżej wskazanego powodu, nie mogły doprowadzić do zmiany dotychczasowego stanowiska Sądu Najwyższego, gdyż nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięcia z art. 532 § 1 k.p.k.Wniosek obrońcy o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zostanie rozpoznany z chwilą wydania kończącego orzeczenia na etapie Sądu Najwyższego, gdyż brak jest podstawy faktycznej i prawnej, aby w tej sprawie wydawać jakiekolwiek orzeczenie cząstkowe.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.