Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II CZ 21/20 KI-generiert

Supreme Court quashes lower court's dismissal of a legal challenge for violating its exclusive jurisdiction over admissibility requirements.

Geschäftsnummer II CZ 21/20
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Teilweise gutgeheissen (Partially Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court quashed the lower court's decision dismissing a legal challenge, ruling that the lower court exceeded its authority. The lower court rejected the challenge because the applicant failed to prove the unavailability of other remedies, a requirement the Supreme Court held belongs exclusively to it. Consequently, the Supreme Court remanded the case for proper evaluation by the Supreme Court itself.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4246 § 3 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: The court of first instance lacks jurisdiction to reject a legal challenge based on the failure to demonstrate the unavailability of other remedies; such assessment is the exclusive competence of the Supreme Court.

Schlagwörter

KI-generiert
exclusive Supreme Court jurisdiction admissibility requirements legal challenge dismissal procedural competence unavailability of remedies neues rechtliches Vorbringen Rückzug des Rechtsbegehrens Legitimation gegen Baubewilligung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. strona wnosząca skargę ma obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych niż skarga, środków prawnych, nie było i nie jest możliwe, a gdy skargę wniesiono w warunkach z art.
art. 4246 § 3 k.p.c.
4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z art. 4246 § 3 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2019 r.
art. 4248 § 1 k.p.c.
dokonanych powołaną ustawą) przysługuje wyłącznie Sądowi Najwyższemu, co jednoznacznie wynika z art. 4248 § 1 k.p.c. Do kompetencji Sądu Najwyższego należy również badanie, ze skutkiem ewentualnego odrzucenia skargi, czy zostały zachowane warunki, o jakich mowa w § 2 art.
art. 1 pkt 153 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw
(art. 1 pkt 153 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
strona wnosząca skargę ma obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych niż skarga, środków prawnych, nie było i nie jest możliwe, a gdy skargę wniesiono w warunkach z art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
musi wykazać, że nie było i nie jest możliwe wniesienie skargi nadzwyczajnej; niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
4246 § 3 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z art.
art. 4246 § 3 k.p.c
4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z art. 4246 § 3 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2019 r.
art. 871 § 1 k.p.c

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt II CZ 21/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz (przewodniczący)‎SSN Paweł Grzegorczyk‎SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) w sprawie ze skargi E. N.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyrokuSądu Okręgowego w P. z dnia 10 października 2017 r.,sygn. akt II Ca (...)‎wydanego w sprawie z powództwa E. N.‎przeciwko J. M.‎o wydanie nieruchomości,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2020 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt II WSC (...) (II Ca (...)), uchyla zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę E. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu okręgowego w P. z dnia 10 października 2017 r., sygn. II Ca (...), w sprawie z jego powództwa przeciwko J. M. o wydanie nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. strona wnosząca skargę ma obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych niż skarga, środków prawnych, nie było i nie jest możliwe, a gdy skargę wniesiono w warunkach z art. 4241 § 2 k.p.c. - ma obowiązek wykazania, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

Następnie, Sąd Okręgowy wskazał, że podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2018 r. w sprawie III CNP 9/18, iż po wejściu w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. z 2018 r., poz. 5 ze zm.) strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. musi wykazać, że nie było i nie jest możliwe wniesienie skargi nadzwyczajnej; niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Ponieważ powód w skardze nie dopełnił tego warunku, skarga, jako niedopuszczalna, polegała odrzuceniu.Zażalenie na to postanowienie złożył powód, domagając się jego uchylenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu, acz nie z powodów przedstawionych w zażaleniu, te bowiem Sąd Najwyższy pozostawił poza oceną z uwagi na to, że Sąd Okręgowy odrzucając skargę naruszył przysługującą mu w tym zakresie kognicję.Odrzucając skargę Sąd Okręgowy, jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 4246 § 3 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z art. 4246 § 3 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 21 sierpnia 2019 r. (art. 1 pkt 153 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.

U. z 2019 r., poz. 1469) wynika, że sąd, do którego, zgodnie z właściwością oznaczoną w § 1 tego artykułu, wnosi się skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, może ją odrzucić wówczas, gdy stwierdzi, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., gdy jest spóźniona, jest nieopłacona, jeżeli jej braków formalnych strona nie usunęła w terminie a także, gdy z innych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. W zakres pojęcia „innych przyczyn”, które upoważniają ten sąd do odrzucenia skargi, ustawodawca nie włączył jednak braku w skardze tzw. wymagań konstrukcyjnych wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c., to jest tych jej koniecznych elementów, które z pisma procesowego czynią specjalny środek procesowy w postaci nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga.

Kompetencja do odrzucenia skargi w razie niespełniania przez nią wymagań wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. przysługiwała i nadal (również po zmianach przepisów k.p.c. dokonanych powołaną ustawą) przysługuje wyłącznie Sądowi Najwyższemu, co jednoznacznie wynika z art. 4248 § 1 k.p.c. Do kompetencji Sądu Najwyższego należy również badanie, ze skutkiem ewentualnego odrzucenia skargi, czy zostały zachowane warunki, o jakich mowa w § 2 art. 4248 k.p.c.Z przedstawionych przyczyn orzeczono, jak w sentencji.jw